Η βάρδια σου έχει μόλις τελειώσει, έχεις ήδη δουλέψει μερικές ώρες εκτός ωραρίου και πας στο τρένο, περιμένοντας πως και πως να φτάσεις σπίτι, γιατί εχτές δε κοιμήθηκες πολύ καλά. Φτάνοντας όμως στην αποβάθρα βγαίνει ανακοίνωση ότι λόγω απρόβλεπτων συνθηκών το τρένο θα καθυστερήσει 20 λεπτά. Αν ήσουν στην Ελλάδα, θα πήγαινες στον ταμία ή αν αυτός είχε σχολάσει στο σεκιουριτά ή την καθαρίστρια, θα έβριζες, θα φώναζες, θα έκανες τέλοσπάντων τα παράπονα σου και θα ξέσκαγες, και κάποια στιγμή το τρένο θα ερχόταν. Στη Γερμανία όμως αυτό δεν είναι δυνατό. Πρώτον γιατί δεν υπάρχουν συνήθως υπάλληλοι, τα εισιτήρια τα αγοράζουμε από τους αυτόματους πωλητές. Δεύτερον γιατί εδώ είσαι μειονότητα, δεν είσαι σπίτι σου να ξέρεις πως θα φερθείς, πώς θα βρίσεις και πως θα απαντήσεις. Άσε που ο υπάλληλος θα είναι σούπερ ευγενικός, οπότε δε θα σου δώσει τη λαβή που χρειάζεσαι.
Η μόνη λύση για να κρατήσεις σώας τας φρένας σε αυτές τις αντίξοες συνθήκες είναι το μίσος. Περιμένεις λοιπόν όρθιος, συνήθως σε θερμοκρασίες πολύ πιο κάτω από αυτό που έχεις μάθει να αντιστοιχείς στη λέξη "κρύο" και αρχίζεις να βράζεις με μίσος για αυτή την απίθανη φάρα που ονομάζονται Γερμανοί. Τους μισείς για τα κοκκινωπά μαγουλάκια τους που έρχoνται σε αντίθεση με το κάτασπρο δέρμα και τα βαθουλωτά πράσινα μάτια τους. Τους μισείς που κάθονται και υπομένουν με τέτοια καρτερικότητα πότε θα έρθει το επόμενο τρένο και υποθέτεις πως η καθυστέρηση προήλθε από την αυτοκτονία κάποιου που δεν άντεχε να ζει άλλο σε αυτή την άθλια χώρα. Οι δύο-τρεις πιο οξύθυμοι από αυτούς αρχίζουν να κουνάνε το κεφάλι απογοητευμένοι και συζητάνε μεταξύ τους ότι θα κάνουν παράπονα στη σελίδα της Deutsche Bahn, οπότε εσύ θες να τους ταρακουνήσεις το κεφάλι και να τους πεις "αγορίνα μου, μην έχεις ψευδαισθήσεις, χέστηκε η DB για τα παράπονα σου". Μετά κάποια στιγμή έρχεται τελικά το τρένο και επιβιβάζεσαι, αλλά τσαντίζεσαι γιατί δε βρίσκεις την τετράδα των άδειων θέσεων για να κάτσεις μόνος σου και να απλώσεις την τσάντα σου όπως θα ήθελες, και τελικά αναγκάζεσαι να κάτσεις σε κάποιο μεθυσμένο οπαδό της τοπικής ποδοσφαιρικής ομάδας, ο οποίος θεωρείς ότι ξοδεύει άσκοπα τη ζωή του και καλό θα ήταν για αυτόν και τα ασφαλιστικά ταμεία αν αυτοκτονούσε κατευθείαν. Μετά από λίγο αισθάνεσαι τύψεις για αυτές σου τις σκέψεις, όχι τόσο γιατί δεν είσαι τέτοιος άνθρωπος, αλλά κυρίως γιατί καταλαβαίνεις ότι έχεις αρχίσει να σκέφτεσαι σαν ψηφοφόρος του CDU.
Πιάνεις το μπουκάλι το νερό που αγόρασεις από τον αυτόματο πωλητή λίγο πριν επιβιβαστείς, και ξενερώνεις επειδή έχει ανθρακικό, όπως όλα τα ποτά στη Γερμανία. Αυτό ίσως αντιστοιχεί στη μεγαλύτερη κομπίνα που παίχτηκε ποτέ εις βάρος των καταναλωτών των Δυτικών κοινωνιών, αφού από εκεί που πρώτα είχες δωρεάν βρύσες και ψύκτες με νορμάλ και κρατικά ελεγμένο πόσιμο νερό, τώρα οι πολυεθνικές σε έχουν πείσει να πληρώνεις για το ίδιο κρατικά ελεγμένο πόσιμο νερό, μιας και κάτι πρόβατα, όπως οι Γερμανοί, πείστηκαν ότι είναι πιο υγιεινό και πιο cool άμα αφρίζει (και λιγάκι πικρίζει) το νερό. Σκέφτεσαι αηδιασμένος ότι πιθανότατα και το βυζί της μάνας τους ανάβλυσε ανθρακούχο μητρικό γάλα.
Ύστερα αρχίζεις να βράζεις από θυμό επειδή έρχεται ο ελεγκτής και θα αναγκαστείς να αδειάσεις όλη την τσάντα σου μέχρι να βρεις το εισιτήριο. Χάθηκε εκεί ο κόσμος να ελέγξει απλά αυτούς που έχουν "ύποπτες" φάτσες, δηλαδή, πακιστανούς, αφγανούς, αλβανούς, όπως στην Ελλάδα και να αφήσει εμάς στην ησυχία μας ; Ώχου...Τέλοσπάντων, άντε να δεχτείς τον έλεγχο, κατάντια βέβαια- γιατρός άνθρωπος, αλλά ας κάνει γρήγορα. Μπα δε το βλέπω...Τώρα έκατσε και εξηγεί αναλυτικά στον προηγούμενο επιβάτη που να ανέβει και που να κατέβει και τι δυνατότητες υπάρχουν, ενώ εσύ το μόνο που θες είναι να σου ελέγξει το εισιτήριο για να ξανακοιμηθείς στο κάθισμα. Κάποια στιγμή έρχεται όμως και βλέπεις ότι το όνομα του είναι σλάβικο και φρίττεις στην ικανότητα αυτής της χώρας να χωνεύει τους ανθρώπους, ανατριχιάζοντας με την ιδέα ότι τα παιδιά σου θα γίνουν γερμανάκια.
Σε ελέγχει και σε προσπερνάει, αλλά και πάλι δε θα κοιμηθείς γιατί δύο κυρίες στα από πίσω καθίσματα συζητούν εδώ και ώρα κάποιο πρόβλημα στη δουλειά τους με ένα συνάδελφο, και παρότι φαίνεται να συμφωνούν, εξακολουθούν να αναλύουν το θέμα σε βαθμό που πλέον η κουβέντα δε συνιστά συζήτηση αλλά παρτίδα taboo, καθώς λένε το ίδιο πράγμα με διαφορετικές λέξεις, χωρίς να επιτρέπεται να πουν απλά ότι ο συνάδελφος παίζει να είναι μαλάκας. Και κάποια στιγμή η συζήτηση φτάνει την κορύφωση, με τη μία από τις δύο κυρίες να λέει στην τοπική διάλεκτο τη φράση "Ja, edwädda sprichsch odda hälsch die Klap'! Aders ged nett!" *, και αρχίζεις να σκέφτεσαι, "θεέ μου, δε μπορεί αυτοί οι άνθρωποι να έφτιαξαν αμάξια όπως η Πόρσε, μόνο για να απλώνουν τραχανά τους έχω ικανούς". Για να αποσυντονιστείς από την ενοχλητική και βαρετή κουβέντα, κοιτάς γύρω σου και βλέπεις τον τύπο παραδίπλα να μελετάει το φυλλάδιο του Lidl λες και θα το δώσει για Πανελλήνιες για να βρει τι Angebot έχει σήμερα. Μετά βλέπεις τις νεαρές κοπελίτσες που χαχανίζουν ενοχλητικά, βαμμένες και ντυμένες σαν μαθητευόμενα πορνίδια και απορείς αγανακτισμένος, που είναι η ελληνική οικογένεια με τις αρχές της, που είναι η ελληνίδα μάνα να τις υποχρεώσει να πάρουν μαζί τη ζακέτα, που βγήκαν έξω γυμνές μες το κρύο. Πιο δίπλα ένα χαριτωμένο κόκερ κάθεται ήσυχο κάτω από το κάθισμα του αφεντικού του, απόλυτα ήσυχο παρά το χαμό που γίνεται γύρω του. Και το παιδί του βαγονιού που είναι πέντε χρονών είναι επίσης ήσυχο καθώς παίζει με το i-phone του πατέρα του, λέει σε κάθε πρόταση "ευχαριστώ" και "παρακαλώ". Και εσύ τρελένεσαι γιατί σκέφτεσαι πως άμα το παιδί και το σκυλί σου δεν είναι λίγο μαλακισμένα και άτακτα, για ποιο λόγο να τα κάνεις ; Πείθεις τον εαυτό σου πως τα παιδιά αυτά είναι δυστυχισμένα και μια μέρα θα γίνουν αλκοολικοί ή θα βρουν δουλειά σαν τεχνίτες στη Bosch, και θα κάνουν αποταμίευση όλο το χρόνο για να μπορούν να πάνε μία βδομάδα το καλοκαίρι στην Ελλάδα να ζήσουν σαν άνθρωποι.
Μα τελικά σε παίρνει ο ύπνος και ξυπνάς μόνο σε κάθε νέα στάση, βασανιζόμενος γλυκά σε αυτούς τους μικρούς ύπνους των 2-5 λεπτών. Η μόνη στάση στην οποία δεν ξύπνησες, ήταν αυτή στην οποία έπρεπε να κατέβεις. Κατεβαίνεις στην επόμενη στάση, βράζοντας από οργή, ψάχνοντας χωρίς αποτυχία να μισήσεις τους γερμανούς και γι' αυτό (το να φταις εσύ προφανώς δε παίζει). Το παίρνεις λοιπόν στο περπάτημα, και κάπου στο δρόμο βρίσκεις ένα σουπερμάρκετ που είναι ανοικτό ακόμη, οπότε μπαίνεις μέσα για να αγοράσεις ένα μίζερο microwave meal με μια πακεταρισμένη ψιλοκομμένη πράσινη σαλάτα, της οποίας η σακούλα θα έπρεπε εκτός από τις θερμίδες, τα θρεπτικά συστατικά και την προτροπή να πλύνεις τα λαχανικά πριν τα καταναλώσεις να αναγράφει και το μήνυμα :
"Ακατάλληλο για παιδιά 2-5 ετών. Περιέχει πολλαπλά μικρά κομμάτια πλαστικού".
Μα τέλοσπάντων το αγοράζεις και πας στο ταμείο, όπου περιμένουν άλλα 5 άτομα. Κοιτάς τα ψώνια τους και βλέπεις πολύ πράγμα, κυρίως καφάσια μπύρας, αλλά και άλλα πράγματα, οπότε καταλαβαίνεις πως αργεί το θέμα. Η ταμίας είναι ατάραχη, περνάει τα αντικείμενα από το laser με το ρυθμό που θα ξεφύλλιζε σταυρόλεξο σε παραλία στην Αμοργό. Και κανείς δε ξεφυσάει στο αυτί του επόμενου αγανακτισμένος, κανείς δε κάνει "τσ, τσ, τσ", κανείς δε φωνάζει "εεε, παιδιά, βάλτε και ένα δεύτερο ταμείο να πληρώσουμε να πάμε σπίτια μας". Απλά περιμένουν. Όταν τελικά φτάνουν στο ταμείο, βάζουν τα πράγματα τους στις σακούλες που πήραν από το σπίτι, στο σακίδιο ώμου ή όποιο άλλο αυτοσχέδιο μέσο, για να μη πληρώσουν τα 7 λεπτά για την πλαστική σακούλα. Λένε ότι το κάνουν για το περιβάλλον, αλλά τους έχεις πιάσει στα πράσα σε κάθε φαρμακείο, φούρνο, βιβλιοπωλείο κλπ που τις δίνουν δωρεάν να τις δέχονται χωρίς να σκέφτονται το κεφάλι της φώκιας που θα παγιδευτεί μέσα τους. Πιθανότατα βέβαια θα κάνουν κάποια διαδήλωση στο κέντρο της πόλης για αυτό το θέμα. Καθώς περιμένουν τα ρέστα τους, τα οποία είναι ακριβώς 47 λεπτά και όχι 50 ή 45, σκέφτεσαι όλο μίσος πως για αυτό αυτοί είναι αφεντικά της Ευρώπης ενώ εσύ έχεις ένα πιτσαδόρο για πρωθυπουργό (και 500 πλαστικές σακούλες σπίτι).
Κάποια στιγμή φτάνεις σπίτι, και αφού φας, κάνεις μπάνιο και αλλάξεις, ηρεμείς. Σκέφτεσαι πόσο γελοίες είναι αυτές οι σκέψεις και τα συναισθήματα μίσους, και πως δε μπορεί να είναι όλο τόσο χάλια, γιατί αλλιώς δε θα είχες έρθει εδώ in the first place. Αποφασίζεις να επεξεργαστείς αυτή σου τη συμπεριφορά με το σταθερό μηχανισμό άμυνας των Ελλήνων, τον αυτοσαρκασμό. Γράφεις στο Facebook κάποιο σχετικό status, ή γράφεις στο blog σου για αυτό.
Όσο οι φίλοι σου κάνουν like, εξοργίζεσαι ασυναίσθητα για άλλη μια φορά γιατί οι Γερμανοί δεν αυτοσαρκάζονται ποτέ. Όπως τότε στη δουλειά, που νόμιζες πως είχε κολλήσει ο υπολογιστής σου και ο συνάδελφος σου διαπίστωσε πως απλά είχες σβηστή την οθόνη. Είπες σαν άλλος Αντώνης Σαμαράς "Μαλάκα, γαμώ το κεφάλι μου!" ή "πωπω, είμαι τελείως ηλίθιος!" για να πάρεις τη γεμάτη πολιτική ορθότητα απάντηση του Γερμανού συναδέλφου:
"Δεν είσαι ηλίθιος ρε Βασίλη, στον καθένα μπορεί να συμβεί".
Δε μας πιάνουν πάντα όπως και εμείς δε τους πιάνουμε πάντα. Είναι διαφορετικοί από εμάς, τι να κάνουμε. Αυτές σκέψεις θα σου προκύπτουν κάπου κάπου, ακόμη και αν είσαι ο πιο καλοπροαίρετος άνθρωπος και είναι μάλλον φυσιολογικό. Αλλά μην αφήνεσαι για παραπάνω από μισή ώρα καθαρού αντιγερμανικού μένους ανά ημέρα, γιατί θα πρέπει να ζήσεις ανάμεσα τους και μακροπρόθεσμα απλά το κάνεις δύσκολο για σένα.
* hochdeutsch : Entweder sprichst du oder hälst du die Klappe, anders geht nicht!, δηλαδή "Ή θα μιλήσεις ή θα το βουλώσεις, αλλιώς δε γίνεται"
Η μόνη λύση για να κρατήσεις σώας τας φρένας σε αυτές τις αντίξοες συνθήκες είναι το μίσος. Περιμένεις λοιπόν όρθιος, συνήθως σε θερμοκρασίες πολύ πιο κάτω από αυτό που έχεις μάθει να αντιστοιχείς στη λέξη "κρύο" και αρχίζεις να βράζεις με μίσος για αυτή την απίθανη φάρα που ονομάζονται Γερμανοί. Τους μισείς για τα κοκκινωπά μαγουλάκια τους που έρχoνται σε αντίθεση με το κάτασπρο δέρμα και τα βαθουλωτά πράσινα μάτια τους. Τους μισείς που κάθονται και υπομένουν με τέτοια καρτερικότητα πότε θα έρθει το επόμενο τρένο και υποθέτεις πως η καθυστέρηση προήλθε από την αυτοκτονία κάποιου που δεν άντεχε να ζει άλλο σε αυτή την άθλια χώρα. Οι δύο-τρεις πιο οξύθυμοι από αυτούς αρχίζουν να κουνάνε το κεφάλι απογοητευμένοι και συζητάνε μεταξύ τους ότι θα κάνουν παράπονα στη σελίδα της Deutsche Bahn, οπότε εσύ θες να τους ταρακουνήσεις το κεφάλι και να τους πεις "αγορίνα μου, μην έχεις ψευδαισθήσεις, χέστηκε η DB για τα παράπονα σου". Μετά κάποια στιγμή έρχεται τελικά το τρένο και επιβιβάζεσαι, αλλά τσαντίζεσαι γιατί δε βρίσκεις την τετράδα των άδειων θέσεων για να κάτσεις μόνος σου και να απλώσεις την τσάντα σου όπως θα ήθελες, και τελικά αναγκάζεσαι να κάτσεις σε κάποιο μεθυσμένο οπαδό της τοπικής ποδοσφαιρικής ομάδας, ο οποίος θεωρείς ότι ξοδεύει άσκοπα τη ζωή του και καλό θα ήταν για αυτόν και τα ασφαλιστικά ταμεία αν αυτοκτονούσε κατευθείαν. Μετά από λίγο αισθάνεσαι τύψεις για αυτές σου τις σκέψεις, όχι τόσο γιατί δεν είσαι τέτοιος άνθρωπος, αλλά κυρίως γιατί καταλαβαίνεις ότι έχεις αρχίσει να σκέφτεσαι σαν ψηφοφόρος του CDU.
Πιάνεις το μπουκάλι το νερό που αγόρασεις από τον αυτόματο πωλητή λίγο πριν επιβιβαστείς, και ξενερώνεις επειδή έχει ανθρακικό, όπως όλα τα ποτά στη Γερμανία. Αυτό ίσως αντιστοιχεί στη μεγαλύτερη κομπίνα που παίχτηκε ποτέ εις βάρος των καταναλωτών των Δυτικών κοινωνιών, αφού από εκεί που πρώτα είχες δωρεάν βρύσες και ψύκτες με νορμάλ και κρατικά ελεγμένο πόσιμο νερό, τώρα οι πολυεθνικές σε έχουν πείσει να πληρώνεις για το ίδιο κρατικά ελεγμένο πόσιμο νερό, μιας και κάτι πρόβατα, όπως οι Γερμανοί, πείστηκαν ότι είναι πιο υγιεινό και πιο cool άμα αφρίζει (και λιγάκι πικρίζει) το νερό. Σκέφτεσαι αηδιασμένος ότι πιθανότατα και το βυζί της μάνας τους ανάβλυσε ανθρακούχο μητρικό γάλα.
Ύστερα αρχίζεις να βράζεις από θυμό επειδή έρχεται ο ελεγκτής και θα αναγκαστείς να αδειάσεις όλη την τσάντα σου μέχρι να βρεις το εισιτήριο. Χάθηκε εκεί ο κόσμος να ελέγξει απλά αυτούς που έχουν "ύποπτες" φάτσες, δηλαδή, πακιστανούς, αφγανούς, αλβανούς, όπως στην Ελλάδα και να αφήσει εμάς στην ησυχία μας ; Ώχου...Τέλοσπάντων, άντε να δεχτείς τον έλεγχο, κατάντια βέβαια- γιατρός άνθρωπος, αλλά ας κάνει γρήγορα. Μπα δε το βλέπω...Τώρα έκατσε και εξηγεί αναλυτικά στον προηγούμενο επιβάτη που να ανέβει και που να κατέβει και τι δυνατότητες υπάρχουν, ενώ εσύ το μόνο που θες είναι να σου ελέγξει το εισιτήριο για να ξανακοιμηθείς στο κάθισμα. Κάποια στιγμή έρχεται όμως και βλέπεις ότι το όνομα του είναι σλάβικο και φρίττεις στην ικανότητα αυτής της χώρας να χωνεύει τους ανθρώπους, ανατριχιάζοντας με την ιδέα ότι τα παιδιά σου θα γίνουν γερμανάκια.
Σε ελέγχει και σε προσπερνάει, αλλά και πάλι δε θα κοιμηθείς γιατί δύο κυρίες στα από πίσω καθίσματα συζητούν εδώ και ώρα κάποιο πρόβλημα στη δουλειά τους με ένα συνάδελφο, και παρότι φαίνεται να συμφωνούν, εξακολουθούν να αναλύουν το θέμα σε βαθμό που πλέον η κουβέντα δε συνιστά συζήτηση αλλά παρτίδα taboo, καθώς λένε το ίδιο πράγμα με διαφορετικές λέξεις, χωρίς να επιτρέπεται να πουν απλά ότι ο συνάδελφος παίζει να είναι μαλάκας. Και κάποια στιγμή η συζήτηση φτάνει την κορύφωση, με τη μία από τις δύο κυρίες να λέει στην τοπική διάλεκτο τη φράση "Ja, edwädda sprichsch odda hälsch die Klap'! Aders ged nett!" *, και αρχίζεις να σκέφτεσαι, "θεέ μου, δε μπορεί αυτοί οι άνθρωποι να έφτιαξαν αμάξια όπως η Πόρσε, μόνο για να απλώνουν τραχανά τους έχω ικανούς". Για να αποσυντονιστείς από την ενοχλητική και βαρετή κουβέντα, κοιτάς γύρω σου και βλέπεις τον τύπο παραδίπλα να μελετάει το φυλλάδιο του Lidl λες και θα το δώσει για Πανελλήνιες για να βρει τι Angebot έχει σήμερα. Μετά βλέπεις τις νεαρές κοπελίτσες που χαχανίζουν ενοχλητικά, βαμμένες και ντυμένες σαν μαθητευόμενα πορνίδια και απορείς αγανακτισμένος, που είναι η ελληνική οικογένεια με τις αρχές της, που είναι η ελληνίδα μάνα να τις υποχρεώσει να πάρουν μαζί τη ζακέτα, που βγήκαν έξω γυμνές μες το κρύο. Πιο δίπλα ένα χαριτωμένο κόκερ κάθεται ήσυχο κάτω από το κάθισμα του αφεντικού του, απόλυτα ήσυχο παρά το χαμό που γίνεται γύρω του. Και το παιδί του βαγονιού που είναι πέντε χρονών είναι επίσης ήσυχο καθώς παίζει με το i-phone του πατέρα του, λέει σε κάθε πρόταση "ευχαριστώ" και "παρακαλώ". Και εσύ τρελένεσαι γιατί σκέφτεσαι πως άμα το παιδί και το σκυλί σου δεν είναι λίγο μαλακισμένα και άτακτα, για ποιο λόγο να τα κάνεις ; Πείθεις τον εαυτό σου πως τα παιδιά αυτά είναι δυστυχισμένα και μια μέρα θα γίνουν αλκοολικοί ή θα βρουν δουλειά σαν τεχνίτες στη Bosch, και θα κάνουν αποταμίευση όλο το χρόνο για να μπορούν να πάνε μία βδομάδα το καλοκαίρι στην Ελλάδα να ζήσουν σαν άνθρωποι.
Μα τελικά σε παίρνει ο ύπνος και ξυπνάς μόνο σε κάθε νέα στάση, βασανιζόμενος γλυκά σε αυτούς τους μικρούς ύπνους των 2-5 λεπτών. Η μόνη στάση στην οποία δεν ξύπνησες, ήταν αυτή στην οποία έπρεπε να κατέβεις. Κατεβαίνεις στην επόμενη στάση, βράζοντας από οργή, ψάχνοντας χωρίς αποτυχία να μισήσεις τους γερμανούς και γι' αυτό (το να φταις εσύ προφανώς δε παίζει). Το παίρνεις λοιπόν στο περπάτημα, και κάπου στο δρόμο βρίσκεις ένα σουπερμάρκετ που είναι ανοικτό ακόμη, οπότε μπαίνεις μέσα για να αγοράσεις ένα μίζερο microwave meal με μια πακεταρισμένη ψιλοκομμένη πράσινη σαλάτα, της οποίας η σακούλα θα έπρεπε εκτός από τις θερμίδες, τα θρεπτικά συστατικά και την προτροπή να πλύνεις τα λαχανικά πριν τα καταναλώσεις να αναγράφει και το μήνυμα :
"Ακατάλληλο για παιδιά 2-5 ετών. Περιέχει πολλαπλά μικρά κομμάτια πλαστικού".
Μα τέλοσπάντων το αγοράζεις και πας στο ταμείο, όπου περιμένουν άλλα 5 άτομα. Κοιτάς τα ψώνια τους και βλέπεις πολύ πράγμα, κυρίως καφάσια μπύρας, αλλά και άλλα πράγματα, οπότε καταλαβαίνεις πως αργεί το θέμα. Η ταμίας είναι ατάραχη, περνάει τα αντικείμενα από το laser με το ρυθμό που θα ξεφύλλιζε σταυρόλεξο σε παραλία στην Αμοργό. Και κανείς δε ξεφυσάει στο αυτί του επόμενου αγανακτισμένος, κανείς δε κάνει "τσ, τσ, τσ", κανείς δε φωνάζει "εεε, παιδιά, βάλτε και ένα δεύτερο ταμείο να πληρώσουμε να πάμε σπίτια μας". Απλά περιμένουν. Όταν τελικά φτάνουν στο ταμείο, βάζουν τα πράγματα τους στις σακούλες που πήραν από το σπίτι, στο σακίδιο ώμου ή όποιο άλλο αυτοσχέδιο μέσο, για να μη πληρώσουν τα 7 λεπτά για την πλαστική σακούλα. Λένε ότι το κάνουν για το περιβάλλον, αλλά τους έχεις πιάσει στα πράσα σε κάθε φαρμακείο, φούρνο, βιβλιοπωλείο κλπ που τις δίνουν δωρεάν να τις δέχονται χωρίς να σκέφτονται το κεφάλι της φώκιας που θα παγιδευτεί μέσα τους. Πιθανότατα βέβαια θα κάνουν κάποια διαδήλωση στο κέντρο της πόλης για αυτό το θέμα. Καθώς περιμένουν τα ρέστα τους, τα οποία είναι ακριβώς 47 λεπτά και όχι 50 ή 45, σκέφτεσαι όλο μίσος πως για αυτό αυτοί είναι αφεντικά της Ευρώπης ενώ εσύ έχεις ένα πιτσαδόρο για πρωθυπουργό (και 500 πλαστικές σακούλες σπίτι).
Κάποια στιγμή φτάνεις σπίτι, και αφού φας, κάνεις μπάνιο και αλλάξεις, ηρεμείς. Σκέφτεσαι πόσο γελοίες είναι αυτές οι σκέψεις και τα συναισθήματα μίσους, και πως δε μπορεί να είναι όλο τόσο χάλια, γιατί αλλιώς δε θα είχες έρθει εδώ in the first place. Αποφασίζεις να επεξεργαστείς αυτή σου τη συμπεριφορά με το σταθερό μηχανισμό άμυνας των Ελλήνων, τον αυτοσαρκασμό. Γράφεις στο Facebook κάποιο σχετικό status, ή γράφεις στο blog σου για αυτό.
Όσο οι φίλοι σου κάνουν like, εξοργίζεσαι ασυναίσθητα για άλλη μια φορά γιατί οι Γερμανοί δεν αυτοσαρκάζονται ποτέ. Όπως τότε στη δουλειά, που νόμιζες πως είχε κολλήσει ο υπολογιστής σου και ο συνάδελφος σου διαπίστωσε πως απλά είχες σβηστή την οθόνη. Είπες σαν άλλος Αντώνης Σαμαράς "Μαλάκα, γαμώ το κεφάλι μου!" ή "πωπω, είμαι τελείως ηλίθιος!" για να πάρεις τη γεμάτη πολιτική ορθότητα απάντηση του Γερμανού συναδέλφου:
"Δεν είσαι ηλίθιος ρε Βασίλη, στον καθένα μπορεί να συμβεί".
Δε μας πιάνουν πάντα όπως και εμείς δε τους πιάνουμε πάντα. Είναι διαφορετικοί από εμάς, τι να κάνουμε. Αυτές σκέψεις θα σου προκύπτουν κάπου κάπου, ακόμη και αν είσαι ο πιο καλοπροαίρετος άνθρωπος και είναι μάλλον φυσιολογικό. Αλλά μην αφήνεσαι για παραπάνω από μισή ώρα καθαρού αντιγερμανικού μένους ανά ημέρα, γιατί θα πρέπει να ζήσεις ανάμεσα τους και μακροπρόθεσμα απλά το κάνεις δύσκολο για σένα.
* hochdeutsch : Entweder sprichst du oder hälst du die Klappe, anders geht nicht!, δηλαδή "Ή θα μιλήσεις ή θα το βουλώσεις, αλλιώς δε γίνεται"
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου