Είναι γεγονός! Μετά από ένα χρόνο και 2 μήνες στη δουλειά δέχθηκα την πρώτη μου μήνυση! Και ο μηνυτής ; Το πρώτο μου περιστατικό από την πρώτη μου εφημερία!
Η πρώτη μου εφημερία ήταν το Γενάρη του 2013. Η εφημερία αρχίζει κανονικά στις 16.30 αλλά εγώ δέχθηκα το πρώτο τηλεφώνημα στις 16.15 και επρόκειτο σύμφωνα με τη γιατρό για επείγον ψυχιατρικό περιστατικό. Φτάνοντας στο Station άκουγα φωνές, ρωτάω με τρεμάμενη φωνή ένα νοσηλευτή που βρήκα στο διάδρομο "τι συνέβη;" και μου έδειξε ένα δωμάτιο. Μπαίνω στο δωμάτιο και βλέπω έναν εξαγριωμένο τύπο με κατακόκκινο πρόσωπο, δεμένο λες και ήταν ο Πάσσαρης, να ουρλιάζει και δίπλα του η νοσηλεύτρια, η οποία σε αυτές τις περιπτώσεις αυτές κάθεται πάντα δίπλα για να τον ηρεμεί και για να μπορεί να φωνάξει βοήθεια αν συμβεί κάτι.
- Γεια σας, τι κάνετε ; είπα αμήχανα και χωρίς να πλησιάζω τον ασθενή...(Μάλλον όχι πολύ πετυχημένη ερώτηση για να σπάσεις το πάγο με έναν ασθενή που είναι δεμένος.)
- Εσένα πώς σου φαίνεται ;;; απάντησε λυσσασμένα ο ασθενής, σπαρταρώντας σα χταπόδι, προσπαθώντας να ελευθερωθεί.
- Αφήστε με να φύγω! Λύστε με!, φώναζε λυσσασμένος.
- Φαίνεστε πολύ αναστατωμένος. Θέλετε να μου πείτε τι σας συνέβη ; ξαναρώτησα δειλά..
- Τίποτα δε μου συνέβη...Για το θεό λύστε με!
- Πώς βρεθήκατε εδώ ;, επέμεινα.
- Η αστυνομία με έφερε χωρίς να μου πει καν το γιατί
- Για ποιο λόγο ;
- Δε ξέρω, απλά ήρθαν στο σπίτι μου και με αρπάξανε...Ρωτήστε αυτούς! Εμένα δεν έχετε δικαίωμα να με κρατάτε εδώ! Θα φάτε μήνυση, σας το ορκίζομαι...Αααααργκκκ! Λύστε με! ΛΥΣΤΕ ΜΕΕΕΕ!
- Φαντάζομαι κάτι θα προηγήθηκε για...
- Σας είπα ΔΕ ΞΕΡΩ...Λύστε με...ΛΥΣΤΕ ΜΕ! Βοήθεια!
- Αφήστε με να ολοκληρώσω τη φράση μου...Ήθελα να πω...
- Ααααργκκκ....Βοήθειαααα....Φέρτε μου τώρα το δικηγόρο μου...Θα μπείτε όλοι φυλακή, είστε απάνθρωποι....Αααργκ.
- Προσπαθείστε να ηρεμ....
- Δεν έχει νόημα να συζητήσω μαζί σου...Φέρτε μου τον επιμελητή...
Εγκατέλειψα το δωμάτιο...Πέτυχα τη φίλη μου και συνάδελφο που μου είχε τηλεφωνήσει, η οποία παράλληλα όλο αυτό το διάστημα ήταν απασχολημένη, γιατί είχε έρθει ο δικαστής για να αποφασίσει αν θα εγκρίνει το αίτημα για Unterbringung (δηλαδή υποχρεωτική κράτηση στο νοσοκομείο) μιας άλλης ασθενούς. Όταν ήρθε λοιπόν η αστυνομία με τον νέο ασθενή, ακριβώς πάνω στο τέλος της βάρδιας της, η φίλη μου είδε έναν άνθρωπο με χειροπέδες, να φωνάζει και να παλεύει να ελευθερωθεί από τους αστυνομικούς. Οι αστυνομικοί την ενημέρωσαν ότι περαστικοί στο δρόμο κατήγγειλαν ότι έτρεχε με το αυτοκίνητο του με υπερβολική ταχύτητα και επικίνδυνα, τον ακολούθησαν, και τον εντόπισαν στο σπίτι της μητέρας του, όπου αρνήθηκε να συζητήσει μαζί τους και ήταν βίαιος απέναντι τους. Οπότε του πέρασαν χειροπαίδες και τον έστειλαν σε εμάς.
Να προσθέσω βέβαια ότι την παραπάνω ιστορία δε την κατάλαβα εκείνη τη στιγμή. Ρώτησα μία φορά τη φίλη μου, μία φορά έναν νοσηλευτή και μία φορά μία άλλη νοσηλεύτρια. Τα γερμανικά μου τότε δεν ήταν το ίδιο καλά με σήμερα (το οποίο δε σημαίνει πως είναι αρκετά καλά σήμερα). Επίσης σε συνθήκες άγχους το μυαλό μου παθαίνει αυτό που παθαίνει και ο Χόμερ Σίμπσον όταν του μιλάει η Μάρτζ, εμφανίζεται δηλαδή μια μαϊμού που παίζει κύμβαλα μέσα στο κεφάλι μου και με εμποδίζει να ακούσεις τι λένε οι άλλοι. Όπως και να χει, η φίλη μου ήρθε μαζί μου γιατί είχα την ιδέα να κάνουμε μια αδρή νευρολογική εξέταση, αλλά ο τύπος άρχισε να χτυπιέται και να φτύνει...Όχι καλή ιδέα.
- Πάρε τον επιμελητή τηλέφωνο! Όπωσδήποτε!, μου είπε πριν φύγει για να πάει σπίτι της.
Πήρα τον επιμελητή τηλέφωνο και μέσα από μία κακή λήψη μου είπε πως ήταν στο γενικό νοσοκομείο για κάτι γνωματεύσεις και θα ερχόταν σε μιάμιση ώρα. Τέλεια! Στο μεταξύ ο ασθενής φώναζε και οι νοσηλευτές ρωτούσαν εναγωνίως τι να κάνουμε. Κάποιος είχε την ιδέα να του κάνουμε ένεση με Tavor, αφού απέρριπτε την ταμπλέτα. Με τα πολλά και μετά από πολύ αγωνία και κόπο και βρισίδι από την πλευρά του ασθενούς, μαζευτήκανε κάμποσοι νοσηλευτές, τον κρατάγανε με το κωλομέρι ελαφρώς γυρισμένο, ενθαρρύνοντας μου να κάνω την ένεση ενώ αυτός χτυπιόταν λες και ήταν στην πρώτη σειρά σε συναυλία των Iron Maiden. Δεν ήταν εφικτό. Πιάνω τον ασθενή και του λέω :
- Θέλω να σας αφήσω ελεύθερο το συντομότερο δυνατό, αλλά για αυτό χρειάζ...
- Αφήστε με ελεύθερο ηλίθιοι, θέλετε να με σπάσετε!
"Το θέλετε να με σπάσετε" το μεταφράζω αυτολεξί, καθώς ο ασθενής είπε στην τοπική διάλεκτο "ihr wollet mir brecha", φράση που ως σήμερα δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς σημαίνει, αλλά είναι στο μήκος κύματος "θέλετε το κακό μου".
- Λοιπόν, ταμπλέτα ή ένεση! Εσείς αποφασίζετε!, είπα αποφασιστικά!
- Είστε ηλίθιοι, θέλω το δικηγόρο μου!
- Ταμπλέτα ή ένεση με το ρίσκο να σας τραυματίσω, όπως χτυπιέστε! ξαναείπα.
- Αφήστε με, άααργκ!
- Ένεση! είπα ακόμη πιο αποφασιστικά στους νοσηλευτές, χωρίς να έχω όμως ιδέα αν πρακτικά γίνεται.
Με το που τον ξεβρακώσαμε και τον γυρίσαμε, κατάλαβε πως το εννοούσαμε και τότε φώναξε "Την ταμπλέτα, την ταμπλέτα!". Πήρε λοιπόν 2,5 mg Tavor. Δράση ; Μηδέν!
Λίγο αργότερα ήρθε η μητέρα του, την οποία είχε ενημερώσει η ειδικευόμενη ότι πρέπει να έρθει από το νοσοκομείο. Η γυναίκα μας είπε ότι ο γιος ήταν πάντα ήρεμος και ότι η αστυνομία ήρθε και τον ανάγκασε με το ζόρι να μπει στο αμάξι χωρίς να του εξηγήσει γιατί, και όταν αυτός αντιστάθηκε, άρχισαν να τον βαράνε. Η γυναίκα έτρεξε και άρχισε να φωνάζει στους αστυνομικούς να σταματήσουν και τότε, ένας από αυτούς της φώναξε "Σκάσε γιατί θα φας και εσύ!". Λίγο αργότερα ήρθε και ο επιμελητής. Μίλησε λίγο με τη μητέρα. Μετά είδε τον ασθενή, ο οποίος εξακολουθούσε να χτυπιέται, να βρίζει και να απαιτεί να τον ελευθερώσουμε, κατηγορώντας μας ότι "θέλουμε να τον σπάσουμε". Ο επιμελητής έδειξε αρκετή υπομονή, προσπάθησε να υποδείξει στον ασθενή για ποιο λόγο η συμπεριφορά του δε μας επιτρέπει να πάρουμε το ρίσκο να τον ελευθερώσουμε αλλά ο άνθρωπος δεν ανταποκρινόταν. Ξαφνικά ο επιμελητής είπε κάτι που μας ξάφνιασε :
-Λύστε του το ένα χέρι...
Η νοσηλεύτρια με κοίταξε, απορώντας αν κατάλαβε σωστά και απελευθέρωσε το ένα χέρι.
- Τώρα και το άλλο.
Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα είχαμε λύσει τον ασθενή. Ο επιμελητής ήθελε να δει πως θα αντιδράσει ο ασθενής με το που θα αποκτήσει λίγη ελευθερία, και η αλήθεια είναι ότι πέρα από το βρίσιμο δεν έδειξε άλλα σημάδια επιθετικότητας.
Μετά από αυτό ξεκίνησε με ολόκληρη σύσκεψη που κράτησε πάνω από μια ώρα με τον ασθενή και τη μητέρα του, το περιεχόμενο της οποίας φυσικά δε μπορούσα να καταλάβω πέρα από ένα 50 %. Ο ασθενής παρέμενε εξαιρετικά λογορροϊκός, κατηγορώντας μας συνεχώς ότι δεν είμαστε άνθρωποι, απορώντας για το επίπεδο της ψυχιατρικής στη Γερμανία, κουνώντας το δάκτυλο κλπ. Παρόλα αυτά δίπλα στη μητέρα του ήταν κάπως πιο ήρεμος.
- Ο γιατρός προσπάθησε να σας μιλήσει μαζί σας και εσείς τον απορρίψατε!
- Ποιος γιατρός ; ρώτησε ο ασθενής!
- Αυτός ο γιατρός!, είπε ο επιμελητής δείχνοντας με. Και τον ξέρω το συγκεκριμένο γιατρό, είναι καλός γιατρός και ευγενικός άνθρωπος! (Καλοσύνη του Oberarzt!)
- Καταρχήν δε μου συστήθηκε σα γιατρός! Δεύτερον, πως να μιλήσω μαζί του, τον έχετε ακούσει πως μιλάει; Προς θεού δεν έχω τίποτα με τους αλλοδαπούς, αλλά όπως μιλάει δε καταλαβαίνω τίποτα.
Η μητέρα μας εξήγησε ότι είχε κάποιο παιδικό τραύμα, γιατί όταν ήταν μικρός τον είχαν πάει στο νοσοκομείο λόγω πνευμονίας και τον είχαν δέσει και εκεί, γιατί ήταν ανήσυχος, κάτι που τον είχε τραυματίσει, γιατί έμεινε ένα βράδυ μόνος και δεμένος. Μας εξηγούσε ότι είναι γενικά οξύθυμο άτομο, αλλά δε τον είχε δει ποτέ έτσι, αλλά το δικαιολογούσε λόγω της στάσης της αστυνομίας. Φαινόταν να καταλαβαίνει πάντως τη δική μας δυσκολία να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση χωρίς να τον δέσιμο, όπως μας παρουσιάστηκε. Όσο η γυναίκα μιλούσε, ο ασθενής μας απειλούσε ότι θα κάνει μήνυση σε όλο το νοσοκομείο. Σημαντικό στοιχείο στην υπόθεση είναι πως φαινόταν να τον είχε ενοχλήσει το ότι δε πρόλαβε να κλείσει τον υπολογιστή όταν ήρθαν οι αστυνομικοί. Ο επιμελητής μου σκέφτηκε ότι ίσως είχε κάποιο υλικό παιδικής πορνογραφίας και φοβόταν μη γίνει αντιληπτός.
Ο ασθενής ήταν ψυχοκινητικά ανήσυχος, πηγαινοερχόταν, έβριζε περιστατικούς αλλά δεν έδειχνε βίαιος. Εμείς θέλαμε να τον κρατήσουμε, να κάνουμε ένα screening στα ούρα μήπως είχε πάρει τίποτα περίεργο πχ. αμφεταμίνες, να πάρουμε αίματα και ίσως να κάνουμε μια μαγνητική για να απορρίψουμε άλλα αίτια (ο επιμελητής μου σκεφτόταν εγκεφαλίτιδα). Ο ασθενής δεν ήθελε να κάτσει με τίποτα. Μετά από αρκετή συζήτηση ο επιμελητής πρότεινε να τον αφήσει να φύγει "κόντρα στην ιατρική συμβουλή", ή στα γερμανικά "gegen ärztlichen Rat", το οποίο είναι μια κλασική πατέντα εδώ στη γερμανία, που σημαίνει ότι ο ασθενής υπογράφει πως αναλαμβάνει οποιαδήποτε ευθύνη για την υγεία του άμα φύγει. Ο ασθενής όμως ήταν πολύ καχύποπτος. Δεν ήθελε να φαίνεται πουθενά η υπογραφή του και απαιτούσε ο φάκελος του να καταργηθεί. Αρνήθηκε να παραχωρήσει σε εμένα κάποιο κοινωνικό και ψυχιατρικό ιστορικό και μετά βίας τον έπεισα για μια κλινική εξέταση. Φάνηκε όμως να ενδιαφέρεται να τον φωτογραφίσουμε στα σημεία που είχε μώλωπες από τις χειροπέδες, τις κλομπιές και το δέσιμο μας.
Όπως και να χει, ο επιμελητής τον άφησε να φύγει, μια απόφαση που προκάλεσε διχογνωμία στο νοσοκομείο. Οι διαγνώσεις που θέσαμε ήταν διαταραχή προσαρμογής και υποψία ναρκισσιστικής διαταραχής προσωπικότητας. Προσπάθησα να καταγράψω όσο καλύτερα μπορούσα το τι είχε μεσολαβήσει και ο επιμελητής το ήλεγξε προσωπικά ο ίδιος, προσθέτωντας στοιχεία που μου είχαν διαφύγει.
Η άβολη αυτή εφημερία τελείωσε κάποια στιγμή εκείνο το βράδυ. Ο επιμελητής παρουσίασε το περιστατικό μετά από μερικές βδομάδες στη πρωϊνή συνεδρίαση μας, θέτωντας με εκπληκτικό τρόπο όλες τις πρακτικές, διαγνωστικές, δεοντολογικές και ηθικές δυσκολίες στο περιστατικό.
Θεώρησα λοιπόν πως το περιστατικό είχε λήξει, αφού μετά από αρκετές μέρες δεν είχα ακούσει τίποτα από τον ασθενή. Πριν μερικές μέρες ήρθε όμως η Grippo, δηλαδή η γερμανική CIA, και ενημέρωσε τη φίλη μου ότι εκκρεμεί μια μήνυση εις βάρος του νοσοκομείου και της ίδιας, η οποία θα επεκταθεί και στους γιατρούς που αντιμετώπισαν το περιστατικό στην εφημερία, δηλ. εμένα και τον επιμελητή μου. Θα μας καλέσουν λέει και σε ακρόαση. Σύμφωνα με τον επιμελητή μου, την Grippo αλλά και το νομικό τμήμα του νοσοκομείου, η πιθανότητα να μπλέξουμε είναι πολύ μικρή, αφού καταγράψαμε τα πάντα προσεκτικά και ότι κάναμε φαίνεται να δικαιολογείται από την κλινική εικόνα του ασθενούς. Σίγουρα όμως υπάρχει ένα άγχος. Και αυτό το άγχος δεν έχει να κάνει με την έκβαση της συγκεκριμένης υπόθεσης, αφού το νοσοκομείο φαίνεται να μας στηρίζει, αλλά με το γενικότερο προβληματισμό, του πόσο εύκολο είναι να δεχτείς μια μήνυση σε τέτοιες οριακές περιπτώσεις, όπου έχεις λίγες πληροφορίες και πρέπει να αποφασίσεις άμεσα, αν ο ασθενής είναι επικίνδυνος, αν θα του κάνεις ένεση, αν θα τον λύσεις, κλπ.
Κάπως έτσι πάντως δέχτηκα την πρώτη μου μήνυση. Στο πρώτο περιστατικό της πρώτης μου εφημερίας!
Η πρώτη μου εφημερία ήταν το Γενάρη του 2013. Η εφημερία αρχίζει κανονικά στις 16.30 αλλά εγώ δέχθηκα το πρώτο τηλεφώνημα στις 16.15 και επρόκειτο σύμφωνα με τη γιατρό για επείγον ψυχιατρικό περιστατικό. Φτάνοντας στο Station άκουγα φωνές, ρωτάω με τρεμάμενη φωνή ένα νοσηλευτή που βρήκα στο διάδρομο "τι συνέβη;" και μου έδειξε ένα δωμάτιο. Μπαίνω στο δωμάτιο και βλέπω έναν εξαγριωμένο τύπο με κατακόκκινο πρόσωπο, δεμένο λες και ήταν ο Πάσσαρης, να ουρλιάζει και δίπλα του η νοσηλεύτρια, η οποία σε αυτές τις περιπτώσεις αυτές κάθεται πάντα δίπλα για να τον ηρεμεί και για να μπορεί να φωνάξει βοήθεια αν συμβεί κάτι.
- Γεια σας, τι κάνετε ; είπα αμήχανα και χωρίς να πλησιάζω τον ασθενή...(Μάλλον όχι πολύ πετυχημένη ερώτηση για να σπάσεις το πάγο με έναν ασθενή που είναι δεμένος.)
- Εσένα πώς σου φαίνεται ;;; απάντησε λυσσασμένα ο ασθενής, σπαρταρώντας σα χταπόδι, προσπαθώντας να ελευθερωθεί.
- Αφήστε με να φύγω! Λύστε με!, φώναζε λυσσασμένος.
- Φαίνεστε πολύ αναστατωμένος. Θέλετε να μου πείτε τι σας συνέβη ; ξαναρώτησα δειλά..
- Τίποτα δε μου συνέβη...Για το θεό λύστε με!
- Πώς βρεθήκατε εδώ ;, επέμεινα.
- Η αστυνομία με έφερε χωρίς να μου πει καν το γιατί
- Για ποιο λόγο ;
- Δε ξέρω, απλά ήρθαν στο σπίτι μου και με αρπάξανε...Ρωτήστε αυτούς! Εμένα δεν έχετε δικαίωμα να με κρατάτε εδώ! Θα φάτε μήνυση, σας το ορκίζομαι...Αααααργκκκ! Λύστε με! ΛΥΣΤΕ ΜΕΕΕΕ!
- Φαντάζομαι κάτι θα προηγήθηκε για...
- Σας είπα ΔΕ ΞΕΡΩ...Λύστε με...ΛΥΣΤΕ ΜΕ! Βοήθεια!
- Αφήστε με να ολοκληρώσω τη φράση μου...Ήθελα να πω...
- Ααααργκκκ....Βοήθειαααα....Φέρτε μου τώρα το δικηγόρο μου...Θα μπείτε όλοι φυλακή, είστε απάνθρωποι....Αααργκ.
- Προσπαθείστε να ηρεμ....
- Δεν έχει νόημα να συζητήσω μαζί σου...Φέρτε μου τον επιμελητή...
Εγκατέλειψα το δωμάτιο...Πέτυχα τη φίλη μου και συνάδελφο που μου είχε τηλεφωνήσει, η οποία παράλληλα όλο αυτό το διάστημα ήταν απασχολημένη, γιατί είχε έρθει ο δικαστής για να αποφασίσει αν θα εγκρίνει το αίτημα για Unterbringung (δηλαδή υποχρεωτική κράτηση στο νοσοκομείο) μιας άλλης ασθενούς. Όταν ήρθε λοιπόν η αστυνομία με τον νέο ασθενή, ακριβώς πάνω στο τέλος της βάρδιας της, η φίλη μου είδε έναν άνθρωπο με χειροπέδες, να φωνάζει και να παλεύει να ελευθερωθεί από τους αστυνομικούς. Οι αστυνομικοί την ενημέρωσαν ότι περαστικοί στο δρόμο κατήγγειλαν ότι έτρεχε με το αυτοκίνητο του με υπερβολική ταχύτητα και επικίνδυνα, τον ακολούθησαν, και τον εντόπισαν στο σπίτι της μητέρας του, όπου αρνήθηκε να συζητήσει μαζί τους και ήταν βίαιος απέναντι τους. Οπότε του πέρασαν χειροπαίδες και τον έστειλαν σε εμάς.
Να προσθέσω βέβαια ότι την παραπάνω ιστορία δε την κατάλαβα εκείνη τη στιγμή. Ρώτησα μία φορά τη φίλη μου, μία φορά έναν νοσηλευτή και μία φορά μία άλλη νοσηλεύτρια. Τα γερμανικά μου τότε δεν ήταν το ίδιο καλά με σήμερα (το οποίο δε σημαίνει πως είναι αρκετά καλά σήμερα). Επίσης σε συνθήκες άγχους το μυαλό μου παθαίνει αυτό που παθαίνει και ο Χόμερ Σίμπσον όταν του μιλάει η Μάρτζ, εμφανίζεται δηλαδή μια μαϊμού που παίζει κύμβαλα μέσα στο κεφάλι μου και με εμποδίζει να ακούσεις τι λένε οι άλλοι. Όπως και να χει, η φίλη μου ήρθε μαζί μου γιατί είχα την ιδέα να κάνουμε μια αδρή νευρολογική εξέταση, αλλά ο τύπος άρχισε να χτυπιέται και να φτύνει...Όχι καλή ιδέα.
- Πάρε τον επιμελητή τηλέφωνο! Όπωσδήποτε!, μου είπε πριν φύγει για να πάει σπίτι της.
Πήρα τον επιμελητή τηλέφωνο και μέσα από μία κακή λήψη μου είπε πως ήταν στο γενικό νοσοκομείο για κάτι γνωματεύσεις και θα ερχόταν σε μιάμιση ώρα. Τέλεια! Στο μεταξύ ο ασθενής φώναζε και οι νοσηλευτές ρωτούσαν εναγωνίως τι να κάνουμε. Κάποιος είχε την ιδέα να του κάνουμε ένεση με Tavor, αφού απέρριπτε την ταμπλέτα. Με τα πολλά και μετά από πολύ αγωνία και κόπο και βρισίδι από την πλευρά του ασθενούς, μαζευτήκανε κάμποσοι νοσηλευτές, τον κρατάγανε με το κωλομέρι ελαφρώς γυρισμένο, ενθαρρύνοντας μου να κάνω την ένεση ενώ αυτός χτυπιόταν λες και ήταν στην πρώτη σειρά σε συναυλία των Iron Maiden. Δεν ήταν εφικτό. Πιάνω τον ασθενή και του λέω :
- Θέλω να σας αφήσω ελεύθερο το συντομότερο δυνατό, αλλά για αυτό χρειάζ...
- Αφήστε με ελεύθερο ηλίθιοι, θέλετε να με σπάσετε!
"Το θέλετε να με σπάσετε" το μεταφράζω αυτολεξί, καθώς ο ασθενής είπε στην τοπική διάλεκτο "ihr wollet mir brecha", φράση που ως σήμερα δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς σημαίνει, αλλά είναι στο μήκος κύματος "θέλετε το κακό μου".
- Λοιπόν, ταμπλέτα ή ένεση! Εσείς αποφασίζετε!, είπα αποφασιστικά!
- Είστε ηλίθιοι, θέλω το δικηγόρο μου!
- Ταμπλέτα ή ένεση με το ρίσκο να σας τραυματίσω, όπως χτυπιέστε! ξαναείπα.
- Αφήστε με, άααργκ!
- Ένεση! είπα ακόμη πιο αποφασιστικά στους νοσηλευτές, χωρίς να έχω όμως ιδέα αν πρακτικά γίνεται.
Με το που τον ξεβρακώσαμε και τον γυρίσαμε, κατάλαβε πως το εννοούσαμε και τότε φώναξε "Την ταμπλέτα, την ταμπλέτα!". Πήρε λοιπόν 2,5 mg Tavor. Δράση ; Μηδέν!
Λίγο αργότερα ήρθε η μητέρα του, την οποία είχε ενημερώσει η ειδικευόμενη ότι πρέπει να έρθει από το νοσοκομείο. Η γυναίκα μας είπε ότι ο γιος ήταν πάντα ήρεμος και ότι η αστυνομία ήρθε και τον ανάγκασε με το ζόρι να μπει στο αμάξι χωρίς να του εξηγήσει γιατί, και όταν αυτός αντιστάθηκε, άρχισαν να τον βαράνε. Η γυναίκα έτρεξε και άρχισε να φωνάζει στους αστυνομικούς να σταματήσουν και τότε, ένας από αυτούς της φώναξε "Σκάσε γιατί θα φας και εσύ!". Λίγο αργότερα ήρθε και ο επιμελητής. Μίλησε λίγο με τη μητέρα. Μετά είδε τον ασθενή, ο οποίος εξακολουθούσε να χτυπιέται, να βρίζει και να απαιτεί να τον ελευθερώσουμε, κατηγορώντας μας ότι "θέλουμε να τον σπάσουμε". Ο επιμελητής έδειξε αρκετή υπομονή, προσπάθησε να υποδείξει στον ασθενή για ποιο λόγο η συμπεριφορά του δε μας επιτρέπει να πάρουμε το ρίσκο να τον ελευθερώσουμε αλλά ο άνθρωπος δεν ανταποκρινόταν. Ξαφνικά ο επιμελητής είπε κάτι που μας ξάφνιασε :
-Λύστε του το ένα χέρι...
Η νοσηλεύτρια με κοίταξε, απορώντας αν κατάλαβε σωστά και απελευθέρωσε το ένα χέρι.
- Τώρα και το άλλο.
Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα είχαμε λύσει τον ασθενή. Ο επιμελητής ήθελε να δει πως θα αντιδράσει ο ασθενής με το που θα αποκτήσει λίγη ελευθερία, και η αλήθεια είναι ότι πέρα από το βρίσιμο δεν έδειξε άλλα σημάδια επιθετικότητας.
Μετά από αυτό ξεκίνησε με ολόκληρη σύσκεψη που κράτησε πάνω από μια ώρα με τον ασθενή και τη μητέρα του, το περιεχόμενο της οποίας φυσικά δε μπορούσα να καταλάβω πέρα από ένα 50 %. Ο ασθενής παρέμενε εξαιρετικά λογορροϊκός, κατηγορώντας μας συνεχώς ότι δεν είμαστε άνθρωποι, απορώντας για το επίπεδο της ψυχιατρικής στη Γερμανία, κουνώντας το δάκτυλο κλπ. Παρόλα αυτά δίπλα στη μητέρα του ήταν κάπως πιο ήρεμος.
- Ο γιατρός προσπάθησε να σας μιλήσει μαζί σας και εσείς τον απορρίψατε!
- Ποιος γιατρός ; ρώτησε ο ασθενής!
- Αυτός ο γιατρός!, είπε ο επιμελητής δείχνοντας με. Και τον ξέρω το συγκεκριμένο γιατρό, είναι καλός γιατρός και ευγενικός άνθρωπος! (Καλοσύνη του Oberarzt!)
- Καταρχήν δε μου συστήθηκε σα γιατρός! Δεύτερον, πως να μιλήσω μαζί του, τον έχετε ακούσει πως μιλάει; Προς θεού δεν έχω τίποτα με τους αλλοδαπούς, αλλά όπως μιλάει δε καταλαβαίνω τίποτα.
Η μητέρα μας εξήγησε ότι είχε κάποιο παιδικό τραύμα, γιατί όταν ήταν μικρός τον είχαν πάει στο νοσοκομείο λόγω πνευμονίας και τον είχαν δέσει και εκεί, γιατί ήταν ανήσυχος, κάτι που τον είχε τραυματίσει, γιατί έμεινε ένα βράδυ μόνος και δεμένος. Μας εξηγούσε ότι είναι γενικά οξύθυμο άτομο, αλλά δε τον είχε δει ποτέ έτσι, αλλά το δικαιολογούσε λόγω της στάσης της αστυνομίας. Φαινόταν να καταλαβαίνει πάντως τη δική μας δυσκολία να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση χωρίς να τον δέσιμο, όπως μας παρουσιάστηκε. Όσο η γυναίκα μιλούσε, ο ασθενής μας απειλούσε ότι θα κάνει μήνυση σε όλο το νοσοκομείο. Σημαντικό στοιχείο στην υπόθεση είναι πως φαινόταν να τον είχε ενοχλήσει το ότι δε πρόλαβε να κλείσει τον υπολογιστή όταν ήρθαν οι αστυνομικοί. Ο επιμελητής μου σκέφτηκε ότι ίσως είχε κάποιο υλικό παιδικής πορνογραφίας και φοβόταν μη γίνει αντιληπτός.
Ο ασθενής ήταν ψυχοκινητικά ανήσυχος, πηγαινοερχόταν, έβριζε περιστατικούς αλλά δεν έδειχνε βίαιος. Εμείς θέλαμε να τον κρατήσουμε, να κάνουμε ένα screening στα ούρα μήπως είχε πάρει τίποτα περίεργο πχ. αμφεταμίνες, να πάρουμε αίματα και ίσως να κάνουμε μια μαγνητική για να απορρίψουμε άλλα αίτια (ο επιμελητής μου σκεφτόταν εγκεφαλίτιδα). Ο ασθενής δεν ήθελε να κάτσει με τίποτα. Μετά από αρκετή συζήτηση ο επιμελητής πρότεινε να τον αφήσει να φύγει "κόντρα στην ιατρική συμβουλή", ή στα γερμανικά "gegen ärztlichen Rat", το οποίο είναι μια κλασική πατέντα εδώ στη γερμανία, που σημαίνει ότι ο ασθενής υπογράφει πως αναλαμβάνει οποιαδήποτε ευθύνη για την υγεία του άμα φύγει. Ο ασθενής όμως ήταν πολύ καχύποπτος. Δεν ήθελε να φαίνεται πουθενά η υπογραφή του και απαιτούσε ο φάκελος του να καταργηθεί. Αρνήθηκε να παραχωρήσει σε εμένα κάποιο κοινωνικό και ψυχιατρικό ιστορικό και μετά βίας τον έπεισα για μια κλινική εξέταση. Φάνηκε όμως να ενδιαφέρεται να τον φωτογραφίσουμε στα σημεία που είχε μώλωπες από τις χειροπέδες, τις κλομπιές και το δέσιμο μας.
Όπως και να χει, ο επιμελητής τον άφησε να φύγει, μια απόφαση που προκάλεσε διχογνωμία στο νοσοκομείο. Οι διαγνώσεις που θέσαμε ήταν διαταραχή προσαρμογής και υποψία ναρκισσιστικής διαταραχής προσωπικότητας. Προσπάθησα να καταγράψω όσο καλύτερα μπορούσα το τι είχε μεσολαβήσει και ο επιμελητής το ήλεγξε προσωπικά ο ίδιος, προσθέτωντας στοιχεία που μου είχαν διαφύγει.
Η άβολη αυτή εφημερία τελείωσε κάποια στιγμή εκείνο το βράδυ. Ο επιμελητής παρουσίασε το περιστατικό μετά από μερικές βδομάδες στη πρωϊνή συνεδρίαση μας, θέτωντας με εκπληκτικό τρόπο όλες τις πρακτικές, διαγνωστικές, δεοντολογικές και ηθικές δυσκολίες στο περιστατικό.
Θεώρησα λοιπόν πως το περιστατικό είχε λήξει, αφού μετά από αρκετές μέρες δεν είχα ακούσει τίποτα από τον ασθενή. Πριν μερικές μέρες ήρθε όμως η Grippo, δηλαδή η γερμανική CIA, και ενημέρωσε τη φίλη μου ότι εκκρεμεί μια μήνυση εις βάρος του νοσοκομείου και της ίδιας, η οποία θα επεκταθεί και στους γιατρούς που αντιμετώπισαν το περιστατικό στην εφημερία, δηλ. εμένα και τον επιμελητή μου. Θα μας καλέσουν λέει και σε ακρόαση. Σύμφωνα με τον επιμελητή μου, την Grippo αλλά και το νομικό τμήμα του νοσοκομείου, η πιθανότητα να μπλέξουμε είναι πολύ μικρή, αφού καταγράψαμε τα πάντα προσεκτικά και ότι κάναμε φαίνεται να δικαιολογείται από την κλινική εικόνα του ασθενούς. Σίγουρα όμως υπάρχει ένα άγχος. Και αυτό το άγχος δεν έχει να κάνει με την έκβαση της συγκεκριμένης υπόθεσης, αφού το νοσοκομείο φαίνεται να μας στηρίζει, αλλά με το γενικότερο προβληματισμό, του πόσο εύκολο είναι να δεχτείς μια μήνυση σε τέτοιες οριακές περιπτώσεις, όπου έχεις λίγες πληροφορίες και πρέπει να αποφασίσεις άμεσα, αν ο ασθενής είναι επικίνδυνος, αν θα του κάνεις ένεση, αν θα τον λύσεις, κλπ.
Κάπως έτσι πάντως δέχτηκα την πρώτη μου μήνυση. Στο πρώτο περιστατικό της πρώτης μου εφημερίας!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου