Ο Ιούλιος ήταν ο μήνας με τα περισσότερα clicks στη σύντομη ιστορία
του blog, συνεχίζοντας τη σταθερή αυξητική πορεία της δημοτικότητας του blog, το οποίο σημαίνει πως οι φίλοι της σελίδας, αν και λίγοι,
επισκέπτονται τη σελίδα όλο και πιο συχνά. Θα θεωρήσω αυτή την εξέλιξη
ως επιβράβευση για την παραγώγικότητα που είχα αυτό το μήνα (ή παρηγοριά
για την έλλειψη πραγματικής ζωής) και θα συνεχίσω να φαντασιώνομαι ότι κάπου υπάρχει κάποιος άγνωστος που κάθε μέρα στη δουλειά του κρυφοκοιτάει το blog μου όταν κάνει διάλειμα, περιμένοντας να δει αν έγραψα κάτι καινούργιο. Τούτo μετερμηνευόμενον εστίν ότι θα συνεχίσω να γράφω για όλα αυτά τα πράγματα
που σκέφτομαι όσο είμαι στο τρένο, όταν πάω για ψώνια ή όταν μαγειρεύω (δηλαδή όταν ανοίγω το πλαστικό περιτύλιγμα για να βάλω το προμαγειρεμένο φαγητό στο φούρνο μικροκυμάτων) και που στην πραγματικότητα μικρή σχέση έχουν με την αρχική ιδέα του blog,
που ήταν να παρουσιάσω την ζωή ενός Έλληνα ειδικευόμενου στο εξωτερικό.
Το κάνω και αυτό βέβαια, αλλά το να γράφω απλώς τι έκανα, τι είπα και τι μου
είπανε είναι αρκετά πιο βαρετό για εσάς, ενώ
με τις φαινομενικά άσχετες αναρτήσεις, μπορεί να έχετε μια πιο
ολοκληρωμένη και αμιγώς βιωματική ματιά το τι σημαίνει ζωή και
προσαρμογή στο εξωτερικό...Ναι, καλά! Στην πραγματικότητα ο
μόνος πραγματικός λόγος που γράφω ότι γράφω είναι γιατί εμένα μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρον να ασχολούμαι με τον εαυτό μου.
Κάποια στιγμή σκέφτηκα ότι δε παίζει να υπάρχει πιο ναρκισσιστικό blog στον πλανήτη. Έχω ένα blog με τον τίτλο "Διαπρέποντας", ο οποίος βέβαια είναι αυτόσαρκαστικός, αλλά ακόμη και έτσι ενδεικτικός του πόσο self-absorbed μπορεί να είναι κάποιος, και σε αυτό το blog γράφω για τη ζωή μου, χωρίς να είμαι καν ο Mick Jagger ή η Monica Lewinsky. Και δεν είναι ότι κάποιος μου είπε : "ρε φίλε, είναι τόσο ενδιαφέροντα όλα αυτά που μας διηγείσαι, γιατί δε γράφεις ένα μπλογκ ;". Όχι...Απλώς υπέθεσα ότι αυτά που γράφω είναι ενδιαφέροντα.
Από την άλλη ο καθένας που γράφει οτιδήποτε, κρύβει ένα μικρό νάρκισσο που απλά ψάχνει το κοινό του, γιατί δε το βρίσκει στην πραγματική ζωή. Γράφουμε αυτά που φοβόμαστε να πούμε, είπε κάποιος συγγραφέας και προσωπικός μου ήρωας ονόματι John Green. Kαι πιστεύω πως έστω σε ένα μικρό αριθμό ανθρώπων αυτά που γράφω ίσως είναι πιο ενδιαφέροντα σε σχέση με το μέσο blog του διαδικτύου (ή μήπως διαδυκτίου ; Πάντα τα μπέρδευα..Νομίζω το εκτός παρένθεσης είναι το σωστό!). Από την άλλη ακόμη και αυτή η σκέψη είναι ενδεικτική του ναρκισσισμού μου : γιατί να ψάχνω πάντα κάποιο γκρουπ ανθρώπων και να συγκρίνομαι μαζί τους για να νιώθω ανώτερος, χωρίς κάποιο πραγματικό στοιχείο ότι είμαι όντως ανώτερος; Γιατί να με νοιάζει αν είναι ή όχι ενδιαφέροντα αυτά που γράφω, δε θα έπρεπε όλα να αναβλύζουν από ψυχής σα χείμαρρος ;
Μόλις διάβασα άλλη μία τα παραπάνω και χάθηκα...Μπερδεύτηκα με όλα αυτά και δε ξέρω τι είναι αλήθεια και τι όχι, αν είμαι άντρας ή γυναίκα και αν το γατί που ακούω αυτή τη στιγμή είναι δικό μου και ξέχασα να το ταίσω. Τώρα θυμήθηκα, δεν έχω γατί. Και είμαι μάλλον άντρας, γιατί έχω ένα μπόγο με ρούχα δίπλα μου που έπρεπε εδώ και 2 βδομάδες να είχα σιδερώσει. Να ας πούμε, αντί να κάθομαι και να γράφω αμπελοφιλοσοφίες και ηλίθιες δήθεν αστείες παρενθετικές προτάσεις, θα μπορούσα να βάλω σίδερο ή να πέσω νωρίς για ύπνο! Και ναι, και οι straight βάζουν σίδερο! Απλά το ρούχο δεν έχει μεγάλη διαφορά πριν και μετά το σιδέρωμα. Για κάποιο λόγο πάντως, αυτός ο ναρκισσισμός είναι πιο σημαντικός από πολλά άλλα πράγματα...Ίσως αυτό που θέλω να πω και δε βρίσκω το κουράγιο, είναι πως οι δυσκολίες συχνά προωθούν ένα πιο ναρκισσιστικό τρόπο σκέψης ως άμυνα ή καλύτερα ως αντίσταση στις αλλαγές που καλείσαι να αποδεχτείς. Σκέφτεσαι "εγώ δεν είμαι σα τους άλλους, εγώ λειτουργώ διαφορετικά", γιατί αν κάτι δε σου βγει όπως το περίμενες, είναι πιο δύσκολο να το απορρίψεις ως κατώτερο και ανάξιο παρά να δεις τι έκανες λάθος και να το διορθώσεις. Ο Καβάφης το εξηγεί καλύτερα από εμένα στο "Απολείπειν ο θεός Αντώνιον".
Αυτό που θέλω να πω, είναι ότι μάλλον ακόμα δυσκολεύομαι να φανταστώ τη ζωή μου εδώ. Κάθε φορά που βγαίνω με τους γερμανούς συγκατοίκους μου και δε μπορώ να πείσω ότι όντως είμαι μελλοντικός ψυχίατρος, γιατί δε μπορώ να κάνω ένα μεγάλο πολύπλοκο διάλογο χωρίς να μπλοκάρω από τα λάθη, γιατί όταν προσπαθώ να κάνω χιούμορ δε μου έρχονται οι σωστές λέξεις στο μυαλό και γιατί όλο και πιο συχνά κουνάω καταφατικά το κεφάλι μου, χωρίς να έχω καταλάβει ακριβώς τι μου λένε, είναι δύσκολο να πείσω τον εαυτό μου να συνεχίσω να προσπαθώ να συμμετάσχω σαν ίσος στις συζητήσεις τους, να συνεχίσω να μιλάω τα άτσαλα γερμανικά μου, τα οποία παραδόξως αρκούν για τη δουλειά μου, αλλά όχι για την προσωπική μου ζωή. Είναι πολύ πιο εύκολο να κλειστώ στο δωμάτιο μου και να παίρνω την οικογένεια μου τηλέφωνο και να κατηγορώ με τις ώρες τη Γερμανία ή το θεό τον ίδιο από το να συνεχίσω να βγαίνω μαζί τους και να μην τους απορρίψω επειδή είναι Γερμαναράδες, επειδή δεν είναι γιατροί, επειδή αυτοί δε μπορούν να φανταστούν πως είναι να φεύγεις στα 25 σου για το εξωτερικό, επειδή έχουν συγκεκριμένα ελαττώμματα όπως όλοι οι άνθρωποι ή επειδή εγώ προβάλω σε αυτούς προσωπικές μου αδυναμίες.
Here' s the kicker. Δε μεγάλωσα όντας ο cool τύπος...Μεγάλωσα όντας ο έξυπνος τύπος. Και από όταν ήρθα στη Γερμανία νιώθω ότι η κοινωνική μου ζωή δε διαθέτει τίποτα από τα δυο.
Αυτό που έμαθα όμως στην πορεία είναι πως ακόμη και αν είσαι τόσο έξυπνος, ταλαντούχος, ξεχωριστός ή τόσο σπουδαίος όσο κάποιες φορές νομίζεις, πρέπει να εφαρμόζεις ένα μίνιμουμ από αυτά που καθιστούν τον υπόλοιπο κόσμο υγειή και χαρούμενο, ανάμεσα στα οποία είναι και το να έχεις μια κοινωνική ζωή που να μην περιστρέφεται μόνο γύρω από τους Έλληνες ή τους συμφοιτητές σου εδώ κοντά. Και αυτό το μίνιμουμ κανείς δε θα στο χαρίσει. Θα πρέπει να το διεκδικήσεις μόνος σου. Και ο Νάρκισσος δεν είναι καλός σύμβουλος σε αυτές τις περιπτώσεις και όλοι θυμόμαστε τι έπαθε ο Νάρκισσος στο μύθο (πνίγηκε βρε ηλίθια!).
Ή όπως ο φίλος μου ο Αλέξανδρος θα έλεγε, μπορείς να επιτρέψεις σε κάποια στοιχεία της συμπεριφοράς σου να έχουν μία ή και δύο τυπικές αποκλίσεις από το μέσο όρο, και πιθανότατα αυτό θα σε κάνει ξεχωριστό και χαριτωμένο αλλά η συνισταμένη των συμπεριφορών σου δε θα πρέπει να αποκλίνει πολύ από την κορυφή μιας κανονικής κατανομής. Μπορεί να το διατύπωνε καλύτερα από εμένα, αλλά εγώ έτσι το κατάλαβα, έτσι το γράφω.
Με λίγα λόγια, στην ερώτηση "do you have a life;" απαντώ σβαρτσερνεγκερικά :
- Ι' m working on it !
Και μάλλον το γεγονός ότι δε θεωρώ τα προβλήματα της γλώσσας στη δουλειά τόσο σημαντικά πλέον, είναι κάτι για το οποίο πρέπει να επαινέσω τον εαυτό μου. Αλλά δε θα το κάνω γιατί δε μου αρέσει να περιαυτολογώ...
Εσείς τι νομίζετε ; Τι θα κάνατε για να βοηθήσετε τον εαυτό σας να προσαρμοστεί, αν ήσασταν σε μια ξένη χώρα μόνος σας ;
Υ.Γ. - Kαι για να κλείσει ακόμη πιο ναρκισσιστικά αυτή η ανάρτηση, παραθέτω δημοσίως το λογαριασμό μου στο twitter, που μέχρι τώρα δεν είχα χρησιμοποιήσει.
Κάποια στιγμή σκέφτηκα ότι δε παίζει να υπάρχει πιο ναρκισσιστικό blog στον πλανήτη. Έχω ένα blog με τον τίτλο "Διαπρέποντας", ο οποίος βέβαια είναι αυτόσαρκαστικός, αλλά ακόμη και έτσι ενδεικτικός του πόσο self-absorbed μπορεί να είναι κάποιος, και σε αυτό το blog γράφω για τη ζωή μου, χωρίς να είμαι καν ο Mick Jagger ή η Monica Lewinsky. Και δεν είναι ότι κάποιος μου είπε : "ρε φίλε, είναι τόσο ενδιαφέροντα όλα αυτά που μας διηγείσαι, γιατί δε γράφεις ένα μπλογκ ;". Όχι...Απλώς υπέθεσα ότι αυτά που γράφω είναι ενδιαφέροντα.
Από την άλλη ο καθένας που γράφει οτιδήποτε, κρύβει ένα μικρό νάρκισσο που απλά ψάχνει το κοινό του, γιατί δε το βρίσκει στην πραγματική ζωή. Γράφουμε αυτά που φοβόμαστε να πούμε, είπε κάποιος συγγραφέας και προσωπικός μου ήρωας ονόματι John Green. Kαι πιστεύω πως έστω σε ένα μικρό αριθμό ανθρώπων αυτά που γράφω ίσως είναι πιο ενδιαφέροντα σε σχέση με το μέσο blog του διαδικτύου (ή μήπως διαδυκτίου ; Πάντα τα μπέρδευα..Νομίζω το εκτός παρένθεσης είναι το σωστό!). Από την άλλη ακόμη και αυτή η σκέψη είναι ενδεικτική του ναρκισσισμού μου : γιατί να ψάχνω πάντα κάποιο γκρουπ ανθρώπων και να συγκρίνομαι μαζί τους για να νιώθω ανώτερος, χωρίς κάποιο πραγματικό στοιχείο ότι είμαι όντως ανώτερος; Γιατί να με νοιάζει αν είναι ή όχι ενδιαφέροντα αυτά που γράφω, δε θα έπρεπε όλα να αναβλύζουν από ψυχής σα χείμαρρος ;
Μόλις διάβασα άλλη μία τα παραπάνω και χάθηκα...Μπερδεύτηκα με όλα αυτά και δε ξέρω τι είναι αλήθεια και τι όχι, αν είμαι άντρας ή γυναίκα και αν το γατί που ακούω αυτή τη στιγμή είναι δικό μου και ξέχασα να το ταίσω. Τώρα θυμήθηκα, δεν έχω γατί. Και είμαι μάλλον άντρας, γιατί έχω ένα μπόγο με ρούχα δίπλα μου που έπρεπε εδώ και 2 βδομάδες να είχα σιδερώσει. Να ας πούμε, αντί να κάθομαι και να γράφω αμπελοφιλοσοφίες και ηλίθιες δήθεν αστείες παρενθετικές προτάσεις, θα μπορούσα να βάλω σίδερο ή να πέσω νωρίς για ύπνο! Και ναι, και οι straight βάζουν σίδερο! Απλά το ρούχο δεν έχει μεγάλη διαφορά πριν και μετά το σιδέρωμα. Για κάποιο λόγο πάντως, αυτός ο ναρκισσισμός είναι πιο σημαντικός από πολλά άλλα πράγματα...Ίσως αυτό που θέλω να πω και δε βρίσκω το κουράγιο, είναι πως οι δυσκολίες συχνά προωθούν ένα πιο ναρκισσιστικό τρόπο σκέψης ως άμυνα ή καλύτερα ως αντίσταση στις αλλαγές που καλείσαι να αποδεχτείς. Σκέφτεσαι "εγώ δεν είμαι σα τους άλλους, εγώ λειτουργώ διαφορετικά", γιατί αν κάτι δε σου βγει όπως το περίμενες, είναι πιο δύσκολο να το απορρίψεις ως κατώτερο και ανάξιο παρά να δεις τι έκανες λάθος και να το διορθώσεις. Ο Καβάφης το εξηγεί καλύτερα από εμένα στο "Απολείπειν ο θεός Αντώνιον".
Αυτό που θέλω να πω, είναι ότι μάλλον ακόμα δυσκολεύομαι να φανταστώ τη ζωή μου εδώ. Κάθε φορά που βγαίνω με τους γερμανούς συγκατοίκους μου και δε μπορώ να πείσω ότι όντως είμαι μελλοντικός ψυχίατρος, γιατί δε μπορώ να κάνω ένα μεγάλο πολύπλοκο διάλογο χωρίς να μπλοκάρω από τα λάθη, γιατί όταν προσπαθώ να κάνω χιούμορ δε μου έρχονται οι σωστές λέξεις στο μυαλό και γιατί όλο και πιο συχνά κουνάω καταφατικά το κεφάλι μου, χωρίς να έχω καταλάβει ακριβώς τι μου λένε, είναι δύσκολο να πείσω τον εαυτό μου να συνεχίσω να προσπαθώ να συμμετάσχω σαν ίσος στις συζητήσεις τους, να συνεχίσω να μιλάω τα άτσαλα γερμανικά μου, τα οποία παραδόξως αρκούν για τη δουλειά μου, αλλά όχι για την προσωπική μου ζωή. Είναι πολύ πιο εύκολο να κλειστώ στο δωμάτιο μου και να παίρνω την οικογένεια μου τηλέφωνο και να κατηγορώ με τις ώρες τη Γερμανία ή το θεό τον ίδιο από το να συνεχίσω να βγαίνω μαζί τους και να μην τους απορρίψω επειδή είναι Γερμαναράδες, επειδή δεν είναι γιατροί, επειδή αυτοί δε μπορούν να φανταστούν πως είναι να φεύγεις στα 25 σου για το εξωτερικό, επειδή έχουν συγκεκριμένα ελαττώμματα όπως όλοι οι άνθρωποι ή επειδή εγώ προβάλω σε αυτούς προσωπικές μου αδυναμίες.
Here' s the kicker. Δε μεγάλωσα όντας ο cool τύπος...Μεγάλωσα όντας ο έξυπνος τύπος. Και από όταν ήρθα στη Γερμανία νιώθω ότι η κοινωνική μου ζωή δε διαθέτει τίποτα από τα δυο.
Αυτό που έμαθα όμως στην πορεία είναι πως ακόμη και αν είσαι τόσο έξυπνος, ταλαντούχος, ξεχωριστός ή τόσο σπουδαίος όσο κάποιες φορές νομίζεις, πρέπει να εφαρμόζεις ένα μίνιμουμ από αυτά που καθιστούν τον υπόλοιπο κόσμο υγειή και χαρούμενο, ανάμεσα στα οποία είναι και το να έχεις μια κοινωνική ζωή που να μην περιστρέφεται μόνο γύρω από τους Έλληνες ή τους συμφοιτητές σου εδώ κοντά. Και αυτό το μίνιμουμ κανείς δε θα στο χαρίσει. Θα πρέπει να το διεκδικήσεις μόνος σου. Και ο Νάρκισσος δεν είναι καλός σύμβουλος σε αυτές τις περιπτώσεις και όλοι θυμόμαστε τι έπαθε ο Νάρκισσος στο μύθο (πνίγηκε βρε ηλίθια!).
Ή όπως ο φίλος μου ο Αλέξανδρος θα έλεγε, μπορείς να επιτρέψεις σε κάποια στοιχεία της συμπεριφοράς σου να έχουν μία ή και δύο τυπικές αποκλίσεις από το μέσο όρο, και πιθανότατα αυτό θα σε κάνει ξεχωριστό και χαριτωμένο αλλά η συνισταμένη των συμπεριφορών σου δε θα πρέπει να αποκλίνει πολύ από την κορυφή μιας κανονικής κατανομής. Μπορεί να το διατύπωνε καλύτερα από εμένα, αλλά εγώ έτσι το κατάλαβα, έτσι το γράφω.
Με λίγα λόγια, στην ερώτηση "do you have a life;" απαντώ σβαρτσερνεγκερικά :
- Ι' m working on it !
Και μάλλον το γεγονός ότι δε θεωρώ τα προβλήματα της γλώσσας στη δουλειά τόσο σημαντικά πλέον, είναι κάτι για το οποίο πρέπει να επαινέσω τον εαυτό μου. Αλλά δε θα το κάνω γιατί δε μου αρέσει να περιαυτολογώ...
Εσείς τι νομίζετε ; Τι θα κάνατε για να βοηθήσετε τον εαυτό σας να προσαρμοστεί, αν ήσασταν σε μια ξένη χώρα μόνος σας ;
Υ.Γ. - Kαι για να κλείσει ακόμη πιο ναρκισσιστικά αυτή η ανάρτηση, παραθέτω δημοσίως το λογαριασμό μου στο twitter, που μέχρι τώρα δεν είχα χρησιμοποιήσει.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου