Λοιπόν δε ξέρω πως τα καταφέρνω κάθε φορά που έχει καλό καιρό και αρρωσταίνω, αλλά αυτή τη φορά δεν είχε πλάκα με τους 35 βαθμούς, ακόμη και αν δε πήγα στη δουλειά. Εδώ ο ήλιος είναι να μη βγει γενικά. Με τόσα δέντρα και πράσινες εκτάσεις, η υγρασία στις γερμανικές πόλεις είναι αρκετά υψηλή με αποτελέσμα απλά να πεθαίνεις. Κάτι ξέραμε και εμείς που μπαζώσαμε όλα τα ρέματα και χτίσαμε σουπερμάρκετ και ξενοδοχεία όπου είχε δέντρο.
Από την προηγούμενη Πέμπτη τέλοσπάντων ένιωθα μια ζαλάδα και μια αδυναμία, Παρασκευή χειροτέρευσα και ΣΚ είχα και συνάχι. Σήμερα το πρωί θα μπορούσα να πάω στη δουλειά, αλλά δε βρήκα το κίνητρο να σηκωθώ, και αποφάσισα αντί για αυτό να πάω να με δει κανένας γιατρός, γιατί αρρωσταίνω αρκετά συχνά ενώ αρκετά συχνά είμαι κουρασμένος, τόσο που μου το επισημαίνουν στη δουλειά. Γενικά, το "κουρασμένος" είναι περίεργη υπόθεση, αν στο πουν μια φορά μάλλον δείχνει συμπάθεια, τη δεύτερη μάλλον υποννοεί ότι κάνεις κάθε βράδυ πάρτυ με κόκα και πόρνες. Το οποίο δε το κάνω και τόσο συχνά πια.
Λοιπόν το σύστημα στη Γερμανία δουλεύει λίγο διαφορετικά από ότι στην Ελλάδα. Ο καθένας εδώ έχει τον οικογενειακό του γιατρό, ο οποίος συνήθως είναι παθολόγος ή γενικός γιατρός, το οποίο σε κάποιες περιπτώσεις σημαίνει δύο χρόνια ειδικότητα παθολογίας, πράγμα λίγο τραγικό. Anyway, ο οικογενειακός γιατρός (Hausarzt) είναι στο Γερμανικό σύστημα το αφεντικό. Κρατάει αναλυτικά αρχείο από όλες τις επισκέψεις σου, τις διαγνώσεις και τα φάρμακα. Αυτός αποφασίζει αν θα κάνεις περαιτέρω διαγνωστικές ενέργειες είτε σε νοσοκομείο είτε σε άλλον εξειδικευμένο ιδιώτη και άμα σου δώσει ο Hausarzt παραπεμπτικτό για άλλο γιατρό (Überweisung) δε μπορεί ο άλλος γιατρός να αρνηθεί την εξέταση. Μετά ο εξειδικευμένος γιατρός (ιδιώτης ή νοσοκομειακός) στέλνει στον οικογενειακό σου γιατρό ένα σημείωμα με τη διάγνωση που έθεσε και τα φάρμακα που έδωσε. Μπορείς βέβαια να πας κατευθείαν στον ειδικό γιατρό, αλλά τότε ο Hausarzt δε παίρνει κανένα γράμμα, και λίγοι το κάνουν γιατί θεωρούν σημαντικό να υπάρχει κάποιος γιατρός που να ξέρει όλο το ιστορικό τους. Ο Ηausarzt έχει επίσης εξουσία απέναντι και στον εργοδότη σου, καθώς άμα σε γράψει άρρωστο δε μπορεί ο εργοδότης σου να σου πει τίποτα. Φυσικά επειδή και αυτός άνθρωπος είναι, συμβαίνει συχνά να υποκύπτει στις πιέσεις των ασθενών συνταγογραφώντας τους φάρμακα που δεν επιτρέπονται ή ξεπερνούν την ενδεδειγμένη δοσολογία (πχ βενζοδιαζεπίνες ή οποιοειδή αναλγητικά) αλλά και πάλι δε μπορεί να το παρακάνει, γιατί το γερμανικό κράτος έχει υπολογίσει ένα ποσό εξόδων που καλύπτουν τα ασφαλιστικά ταμεία , και αν ξεπεράσεις αυτό το ποσό ή συνταγογραφείς πολύ περισσότερο από το μέσο όρο των άλλων γιατρών, πληρώνεις τη διαφορά από την τσέπη σου. Έτσι, παρά τις όποιες ατέλειες, το σύστημα εδώ εξασφαλίζει μια τακτική προσωπική επαφή γιατρού-ασθενούς και χρησιμοποιεί τον HA ως ένα φίλτρο, ώστε να κρατάει τις αναμονές για ειδικούς και νοσοκομεία αξιοπρεπείς.
Κοίταξα λοιπόν τον κατάλογο και βρήκα έναν έλληνα ιδιώτη γιατρό και πήγα σε αυτόν. Πολύ ωραίος τύπος, γύρω στα 55, γιατρός παλιάς κοπής, με την καλή όμως έννοια. Του εξήγησα πως δε θέλω φάρμακα, ούτε με προβληματίζει τόσο η παρούσα λοίμωξη, περί ρινίτιδας πρόκειται, θέλω μόνο να μου προτείνει έναν Ωριλά να με εξετάσει μήπως έχω άπνοια ύπνου, γιατί ροχαλίζω και μου έχουν πει ότι κάνω παύσεις στον ύπνο μου, όπου φαίνεται πως δεν αναπνέω. Μιλήσαμε πέντε λεπτά. Ο τύπος φαινόταν ότι ξέρει ιατρική, μόνο από τον τρόπο που μου πήρε την πίεση. Δε λέω ότι ήταν κανένας House, αλλά καταλάβαινε ιατρική και είχε πείρα. Μου έκανε εντύπωση γιατί ενώ είχε σπουδάσει στη Γερμανία χρησιμοποιούσε την ελληνική ιατρική ορολογία όσο μιλάγαμε, πράγμα που δεν έχω δει να το κάνουν καλά άλλοι έλληνες γιατροί. Εγώ την έχω ξεχάσει ήδη. Μπορεί να έκανε βέβαια ειδικότητα στην Ελλάδα. Συζητήσαμε λίγο για τα περί της Ελλάδας, για το ότι η Ελλάδα έχει αρκετούς εξαιρετικούς γιατρούς που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τους πιο καλούς Γερμανούς και είπε πως η Ελλάδα δεν έπασχε ποτέ από μονάδες, πάσχει από σύνολα. Κατέληξε όμως πως πάντα έτσι ήμασταν, και ανέφερε τους Πελοποννησιακούς πολέμους. Παράδειγμα ξεκάρφωτο, αλλά εμένα ως σπασίκλα μου άρεσε.
- Μόνο ο Αλέξανδρος κατάφερε και μας ένωσε, είπε.
- Ναι αλλά με τη βία, και οι Λακεδαιμόνιοι έμειναν έξω, απάντησα εγώ με ύφος καλού μαθητή που περιμένει το αυτοκόλλητο από τη δασκάλα.
- Ε, ναι, οι Λακεδαιμόνιοι είχαν μάθει να ηγούνται μόνο. Για αυτό έγραψε και ο Καβάφης το "Πλην Λακεδαιμονίων".
Θα μπορούσα να κάτσω εκεί και να συζητήσω με τις ώρες για τον Καβάφη, αλλά μου είπε ότι η Ωριλά που μου πρότεινε θα ήταν ακόμη ανοικτή και είπα να την προλάβω.
Πήγα στην Ωριλά η οποία με δέχτηκε για 5 λεπτά. Της είπα το ιστορικό και τι θέλω να ξεκαθαριστεί, διαπίστωσε πως ίσως η ρινίτιδα μου να είναι αλλεργιακής αιτιολογίας, κάτι που υπέθετα και εγώ γιατί από όταν ήρθα έχω γίνει ατοπικός. Της είπα ότι απασχολεί μήπως έχω κάποιο πολύποδα ή διάφραγμα μιας και ροχαλίζω, αλλά δε μου έδωσε συγκεκριμένη απάντηση και συμφώνησε ότι θα μπορούσα να έχω άπνοια ύπνου. Με έστειλε στη βοηθό που μου έκανα ένα γρήγορο τεστ σε αλλεργιογόνα, περίμενα 20 λεπτά σε ένα δωμάτιο που έβραζε από τη ζέστη και μου είπε με ότι έχω αλλεργία στο ακάρι.
Όσο μιλάγαμε, λίγο η ζέστη, λίγο το ότι ήμουν καταβεβλημένος, λίγο ότι η γιατρίνα ήταν η κλασική ψυχρή γερμανίδα που δε χαμογελάει ποτέ, δε τη πάλευα, έκανα κάποια λάθη στην ομιλία και τη ρώτησα 2-3 φορές να μου ξανακάνει την ερώτηση. Της είπα ότι είμαι καινούργιος από Ελλάδα, αλλά αυτό δεν την πτόησε να μου μιλήσει λίγο πιο αργά ή ευδιάκριτα. Στο τέλος μου ανακοίνωσε ότι έχω Hausstaubmilbenallergie. Ναι αυτό είναι μία λέξη που πρακτικά σημαίνει αλλεργία στο ακάρι ακάρι.
- Σε τι είπατε ότι είμαι αλλεργικός ; ξαναρώτησα.
- Hausstaubmilbenallergie, απάντησε με ακριβώς τον ίδιο τόνο φωνής, χωρίς προσπάθεια να μου εξηγήσει τι είναι.
Της είπα να μου το γράψει και σχεδόν της κακοφάνηκε. Μου έδωσε τη συνταγή και έφυγα.
Νομίζω ότι αυτό είναι το βασικό μου παράπονο από τους Γερμανούς γιατρούς. Δε νομίζω ότι είναι κακοί γιατροί, αλλά δεν είναι ευέλικτοι. Η γυναίκα κατάλαβε ότι είμαι ξένος, της είχα πει ότι έχω έρθει εδώ και 2 χρόνια από Ελλάδα και δε μπορούσε να της κόψει να μου εξηγήσει τι είναι αυτή η αλλεργία, ή έστω να πει τη λέξη λίγο συλλαβιστά. Το ίδιο έχω παρατηρήσει και σε πολλούς άλλους γιατρούς στο νοσοκομείο μου.
Έφυγα σκεπτόμενος πως νιώθει ένα αγράμματος μετανάστης που πρέπει σε 5 λεπτά να εξηγήσει το ιστορικό του και να φύγει, άσχετα άμα έχει καταλάβει τι έχει ή όχι.
Για την ιστορία, η γιατρός έθεσε τη διάγνωση αλλεργικής ρινίτιδας και υποψία άπνοιας ύπνου και μου έδωσε παραπεμπτικό για πνευμονολόγο, να κάνω screening για άπνοια ύπνου. Της είπα πως δουλεύω σε νοσοκομείο που έχει ειδικό εργαστήριο για διαταραχές ύπνου, μήπως θα είχε νόημα να κάνω κατευθείαν εκεί ένα ραντεβού. Μου απάντησε κοφτά "όχι, πρώτα θα κάνουμε ένα αρχικό screening", λες και πήγα να ξεγελάσω το σύστημα. Δε μου ξεκαθάρισε βέβαια η ίδια αν υπάρχει κάτι χειρουργικό ή όχι στη μύτη μου, απλά με έστειλε σε άλλον, το οποίο είναι συχνά το βολικό πράγμα να κάνεις εδώ στη γερμανία.
Από την προηγούμενη Πέμπτη τέλοσπάντων ένιωθα μια ζαλάδα και μια αδυναμία, Παρασκευή χειροτέρευσα και ΣΚ είχα και συνάχι. Σήμερα το πρωί θα μπορούσα να πάω στη δουλειά, αλλά δε βρήκα το κίνητρο να σηκωθώ, και αποφάσισα αντί για αυτό να πάω να με δει κανένας γιατρός, γιατί αρρωσταίνω αρκετά συχνά ενώ αρκετά συχνά είμαι κουρασμένος, τόσο που μου το επισημαίνουν στη δουλειά. Γενικά, το "κουρασμένος" είναι περίεργη υπόθεση, αν στο πουν μια φορά μάλλον δείχνει συμπάθεια, τη δεύτερη μάλλον υποννοεί ότι κάνεις κάθε βράδυ πάρτυ με κόκα και πόρνες. Το οποίο δε το κάνω και τόσο συχνά πια.
Λοιπόν το σύστημα στη Γερμανία δουλεύει λίγο διαφορετικά από ότι στην Ελλάδα. Ο καθένας εδώ έχει τον οικογενειακό του γιατρό, ο οποίος συνήθως είναι παθολόγος ή γενικός γιατρός, το οποίο σε κάποιες περιπτώσεις σημαίνει δύο χρόνια ειδικότητα παθολογίας, πράγμα λίγο τραγικό. Anyway, ο οικογενειακός γιατρός (Hausarzt) είναι στο Γερμανικό σύστημα το αφεντικό. Κρατάει αναλυτικά αρχείο από όλες τις επισκέψεις σου, τις διαγνώσεις και τα φάρμακα. Αυτός αποφασίζει αν θα κάνεις περαιτέρω διαγνωστικές ενέργειες είτε σε νοσοκομείο είτε σε άλλον εξειδικευμένο ιδιώτη και άμα σου δώσει ο Hausarzt παραπεμπτικτό για άλλο γιατρό (Überweisung) δε μπορεί ο άλλος γιατρός να αρνηθεί την εξέταση. Μετά ο εξειδικευμένος γιατρός (ιδιώτης ή νοσοκομειακός) στέλνει στον οικογενειακό σου γιατρό ένα σημείωμα με τη διάγνωση που έθεσε και τα φάρμακα που έδωσε. Μπορείς βέβαια να πας κατευθείαν στον ειδικό γιατρό, αλλά τότε ο Hausarzt δε παίρνει κανένα γράμμα, και λίγοι το κάνουν γιατί θεωρούν σημαντικό να υπάρχει κάποιος γιατρός που να ξέρει όλο το ιστορικό τους. Ο Ηausarzt έχει επίσης εξουσία απέναντι και στον εργοδότη σου, καθώς άμα σε γράψει άρρωστο δε μπορεί ο εργοδότης σου να σου πει τίποτα. Φυσικά επειδή και αυτός άνθρωπος είναι, συμβαίνει συχνά να υποκύπτει στις πιέσεις των ασθενών συνταγογραφώντας τους φάρμακα που δεν επιτρέπονται ή ξεπερνούν την ενδεδειγμένη δοσολογία (πχ βενζοδιαζεπίνες ή οποιοειδή αναλγητικά) αλλά και πάλι δε μπορεί να το παρακάνει, γιατί το γερμανικό κράτος έχει υπολογίσει ένα ποσό εξόδων που καλύπτουν τα ασφαλιστικά ταμεία , και αν ξεπεράσεις αυτό το ποσό ή συνταγογραφείς πολύ περισσότερο από το μέσο όρο των άλλων γιατρών, πληρώνεις τη διαφορά από την τσέπη σου. Έτσι, παρά τις όποιες ατέλειες, το σύστημα εδώ εξασφαλίζει μια τακτική προσωπική επαφή γιατρού-ασθενούς και χρησιμοποιεί τον HA ως ένα φίλτρο, ώστε να κρατάει τις αναμονές για ειδικούς και νοσοκομεία αξιοπρεπείς.
Κοίταξα λοιπόν τον κατάλογο και βρήκα έναν έλληνα ιδιώτη γιατρό και πήγα σε αυτόν. Πολύ ωραίος τύπος, γύρω στα 55, γιατρός παλιάς κοπής, με την καλή όμως έννοια. Του εξήγησα πως δε θέλω φάρμακα, ούτε με προβληματίζει τόσο η παρούσα λοίμωξη, περί ρινίτιδας πρόκειται, θέλω μόνο να μου προτείνει έναν Ωριλά να με εξετάσει μήπως έχω άπνοια ύπνου, γιατί ροχαλίζω και μου έχουν πει ότι κάνω παύσεις στον ύπνο μου, όπου φαίνεται πως δεν αναπνέω. Μιλήσαμε πέντε λεπτά. Ο τύπος φαινόταν ότι ξέρει ιατρική, μόνο από τον τρόπο που μου πήρε την πίεση. Δε λέω ότι ήταν κανένας House, αλλά καταλάβαινε ιατρική και είχε πείρα. Μου έκανε εντύπωση γιατί ενώ είχε σπουδάσει στη Γερμανία χρησιμοποιούσε την ελληνική ιατρική ορολογία όσο μιλάγαμε, πράγμα που δεν έχω δει να το κάνουν καλά άλλοι έλληνες γιατροί. Εγώ την έχω ξεχάσει ήδη. Μπορεί να έκανε βέβαια ειδικότητα στην Ελλάδα. Συζητήσαμε λίγο για τα περί της Ελλάδας, για το ότι η Ελλάδα έχει αρκετούς εξαιρετικούς γιατρούς που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τους πιο καλούς Γερμανούς και είπε πως η Ελλάδα δεν έπασχε ποτέ από μονάδες, πάσχει από σύνολα. Κατέληξε όμως πως πάντα έτσι ήμασταν, και ανέφερε τους Πελοποννησιακούς πολέμους. Παράδειγμα ξεκάρφωτο, αλλά εμένα ως σπασίκλα μου άρεσε.
- Μόνο ο Αλέξανδρος κατάφερε και μας ένωσε, είπε.
- Ναι αλλά με τη βία, και οι Λακεδαιμόνιοι έμειναν έξω, απάντησα εγώ με ύφος καλού μαθητή που περιμένει το αυτοκόλλητο από τη δασκάλα.
- Ε, ναι, οι Λακεδαιμόνιοι είχαν μάθει να ηγούνται μόνο. Για αυτό έγραψε και ο Καβάφης το "Πλην Λακεδαιμονίων".
Θα μπορούσα να κάτσω εκεί και να συζητήσω με τις ώρες για τον Καβάφη, αλλά μου είπε ότι η Ωριλά που μου πρότεινε θα ήταν ακόμη ανοικτή και είπα να την προλάβω.
Πήγα στην Ωριλά η οποία με δέχτηκε για 5 λεπτά. Της είπα το ιστορικό και τι θέλω να ξεκαθαριστεί, διαπίστωσε πως ίσως η ρινίτιδα μου να είναι αλλεργιακής αιτιολογίας, κάτι που υπέθετα και εγώ γιατί από όταν ήρθα έχω γίνει ατοπικός. Της είπα ότι απασχολεί μήπως έχω κάποιο πολύποδα ή διάφραγμα μιας και ροχαλίζω, αλλά δε μου έδωσε συγκεκριμένη απάντηση και συμφώνησε ότι θα μπορούσα να έχω άπνοια ύπνου. Με έστειλε στη βοηθό που μου έκανα ένα γρήγορο τεστ σε αλλεργιογόνα, περίμενα 20 λεπτά σε ένα δωμάτιο που έβραζε από τη ζέστη και μου είπε με ότι έχω αλλεργία στο ακάρι.
Όσο μιλάγαμε, λίγο η ζέστη, λίγο το ότι ήμουν καταβεβλημένος, λίγο ότι η γιατρίνα ήταν η κλασική ψυχρή γερμανίδα που δε χαμογελάει ποτέ, δε τη πάλευα, έκανα κάποια λάθη στην ομιλία και τη ρώτησα 2-3 φορές να μου ξανακάνει την ερώτηση. Της είπα ότι είμαι καινούργιος από Ελλάδα, αλλά αυτό δεν την πτόησε να μου μιλήσει λίγο πιο αργά ή ευδιάκριτα. Στο τέλος μου ανακοίνωσε ότι έχω Hausstaubmilbenallergie. Ναι αυτό είναι μία λέξη που πρακτικά σημαίνει αλλεργία στο ακάρι ακάρι.
- Σε τι είπατε ότι είμαι αλλεργικός ; ξαναρώτησα.
- Hausstaubmilbenallergie, απάντησε με ακριβώς τον ίδιο τόνο φωνής, χωρίς προσπάθεια να μου εξηγήσει τι είναι.
Της είπα να μου το γράψει και σχεδόν της κακοφάνηκε. Μου έδωσε τη συνταγή και έφυγα.
Νομίζω ότι αυτό είναι το βασικό μου παράπονο από τους Γερμανούς γιατρούς. Δε νομίζω ότι είναι κακοί γιατροί, αλλά δεν είναι ευέλικτοι. Η γυναίκα κατάλαβε ότι είμαι ξένος, της είχα πει ότι έχω έρθει εδώ και 2 χρόνια από Ελλάδα και δε μπορούσε να της κόψει να μου εξηγήσει τι είναι αυτή η αλλεργία, ή έστω να πει τη λέξη λίγο συλλαβιστά. Το ίδιο έχω παρατηρήσει και σε πολλούς άλλους γιατρούς στο νοσοκομείο μου.
Έφυγα σκεπτόμενος πως νιώθει ένα αγράμματος μετανάστης που πρέπει σε 5 λεπτά να εξηγήσει το ιστορικό του και να φύγει, άσχετα άμα έχει καταλάβει τι έχει ή όχι.
Για την ιστορία, η γιατρός έθεσε τη διάγνωση αλλεργικής ρινίτιδας και υποψία άπνοιας ύπνου και μου έδωσε παραπεμπτικό για πνευμονολόγο, να κάνω screening για άπνοια ύπνου. Της είπα πως δουλεύω σε νοσοκομείο που έχει ειδικό εργαστήριο για διαταραχές ύπνου, μήπως θα είχε νόημα να κάνω κατευθείαν εκεί ένα ραντεβού. Μου απάντησε κοφτά "όχι, πρώτα θα κάνουμε ένα αρχικό screening", λες και πήγα να ξεγελάσω το σύστημα. Δε μου ξεκαθάρισε βέβαια η ίδια αν υπάρχει κάτι χειρουργικό ή όχι στη μύτη μου, απλά με έστειλε σε άλλον, το οποίο είναι συχνά το βολικό πράγμα να κάνεις εδώ στη γερμανία.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου