FAQ #1 - Ποια είναι τα πλεονεκτήματα και ποια τα μειονεκτήματα της Γερμανίας για την άσκηση της ειδικότητας ;

Πολύ συχνά μου γίνονται ερωτήσεις σχετικά με το πως είναι να κάνεις ειδικότητα στη Γερμανία ή τι προϋποθέσεις απαιτούνται για κάτι τέτοιο, όπως αντίστοιχα και εγώ είχα ρωτήσει τους παλιότερους για να σχηματίσω γνώμη. Η επιθυμία μου να απαντήσω σε αυτές τις ερωτήσεις, ανταποδίδοντας έτσι τη βοήθεια που εγώ πήρα από άλλους ήταν άλλωστε και η βασική ιδέα πίσω από το μπλογκ αυτό. Σήμερα λέω να ξεκινήσω με το βασικό ερώτημα, γιατί επέλεξα να κάνω ειδικότητα στη Γερμανία.

 Η Γερμανία έχει τα τελευταία χρόνια σταθερά έλλειψη σε γιατρούς, την οποία αναπληρώνει με γιατρούς από το εξωτερικό. Αυτό την καθιστά ένα σύστημα ανοικτό σε ξένους νέους γιατρούς, με λίγη τύχη ακόμη και σε ειδικότητες που σε άλλες χώρες θεωρούνται απαγορευτικές όπως δέρματολογία, οφθαμολογία ή ακτινολογία. Τα περισσότερα νοσοκομεία εδώ διαθέτουν τους πολύ καλούς εξοπλισμούς και την καλή οργάνωση της δουλειάς που περιμένει κανείς από μια σοβαρή χώρα. Επίσης είναι πολύ συνηθισμένο εδώ να κάνει κάποιος διαφορετικές ειδικότητες μέχρι να καταλήξει σε αυτήν που του ταιριάζει και όλα αυτά με ένα αξιοπρεπή πρώτο μισθό (υπάρχει μια μικρή διακύμανση ανάλογα με την περιοχή και το είδους του νοσοκομείου, αλλά μπορείτε να υπολογίζετε με 1900 έως 2200 ευρώ καθαρά χωρίς εφημερίες). Σε αντίθεση με Αγγλία που περνάς ένα χρόνο πρακτικά παίρνοντας αίματα και τις ΗΠΑ που έχουν δύσκολες εξετάσεις, εδώ ξεκινάς κατευθείαν δουλεύοντας ως γιατρός, ειδικά αν ξέρεις τη γλώσσα. Η Γερμανία είναι επίσης μια χώρα με μεγάλη αποκέντρωση : έχει 80 εκατ. Πληθυσμό αλλά μόλις 5 πόλεις με πληθυσμό άνω του ενός εκατομ., με αποτέλεσμα να υπάρχουν πάρα πολλές πόλεις με πληθυσμό μεταξύ 200-700 χιλιάδων. Έτσι δεν είναι απαραίτητο να ζήσεις σε κάποια μικρή επαρχιακή κωμόπολη για να κάνεις ιατρική.

Τα μειονεκτήματα της Γερμανίας σχετίζονται και αυτά με το γεγονός ότι το σύστημα υγείας της Γερμανίας είναι ανοικτό. Από τη στιγμή δεν υπάρχει ο μπαμπούλας των εξετάσεων και τα πολυάριθμο άλλα φίλτρα των ΗΠΑ, UK, Γαλλία, εδώ μπορεί να βρει δουλειά ο απόφοιτος κάθε γραφικής βαλκανικής χώρας που ανήκει στην EU (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας) , αλλά και εκτός αυτής, χωρίς κάποια εξασφάλιση ότι έχει ένα βασικό επίπεδο γνώσεων. Επίσης η Γερμανία προσφέρει μέτριες συνθήκες εκπαίδευσης σε αντίθεση με χώρες όπως οι παραπάνω αλλά και χώρες με παρόμοια χαρακτηριστικά, όπως η Ελβετία ή η Σουηδία. Αυτό είναι μια υπαρκτή και ενοχλητική πραγματικότητα, η οποία όμως μεγενθύνεται στις περιγραφές των Ελλήνων που δουλεύουν ήδη στη Γερμανία. Και εξηγώ το γιατί συμβαίνει αυτό κατά τη γνώμη μου : οι περισσότεροι που έρχονται εδώ είναι απόφοιτοι των πανεπιστημιακών σχολών της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης ή του Ηρακλείου. Όντας αρχάριος και ξένος, οι πιθανότητες λένε πως η θέση που θα βρεις είναι σε ένα γενικό νοσοκομείο μιας μέτρια πόλης πχ. 60-100.000 κατοίκων. Όντας απόφοιτος των καλύτερων πανεπιστημιακών σχολών της Ελλάδας και μην έχοντας ουδεμία εμπειρία για το τι είναι το χάος ενός επαρχιακού κέντρου υγείας ή ενός επαρχιακού νοσοκομείου στην Ελλάδα, κάνεις αυτόματα συγκρίσεις σε δυσανάλογα μεγέθη. Δε μπορείς να συγκρίνεις ένα γενικό νοσοκομείο μιας πόλης 100.000 κατοίκων με το πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Αθήνας των 4.000.000 κατοίκων. Το τι μπαίνεις και μόνο στη διαδικασία είναι ενδεικτικό του επιπέδου της ιατρικής στην Ελλάδα. Μια δίκαιη σύγκριση στη βάση της τάξης μεγέθους, θα ήταν να συγκριθεί η ποιότητα εκπαίδευσης του ΓΝ στο Duisburg με το την εκπαίδευση στο ΓΝ Βόλου ή η γνωστική επάρκεια του επιμελητή στο νοσοκομείο του Darmstadt με αυτήν του επιμελητή στο ΓΝ της Κοζάνης. Σε αυτά τα επίπεδα η σύγκριση είναι ξεκάθαρα υπέρ της Γερμανίας.

Προφανώς με το ηλίθιο σύστημα των αναμονών στην Ελλάδα, ο κάθε 25χρονος απόφοιτης της Ιατρικής που φαντασιωνόταν την ειδικότητα του σε ένα σύγχρονο νοσοκομείο των ΗΠΑ και είχε στο μυαλό του το Λαϊκό ως καβάτζα για όταν ανοίξει η θέση του, έχει την εντύπωση τα νοσοκομεία της Αθήνας είναι ο πάτος του βαρελιού, πως όλα τα νοσοκομεία της Ελλάδας είναι σα της Αθήνας και επειδή υπάρχει το όνομα του στη λίστα του Λαϊκού, συγκρίνει την εκπαίδευση που ΘΑ ΕΙΧΕ αν άρχιζε κατευθείαν στο Λαϊκό (και ΑΝ τα διάφορα βύσματα του επέτρεπαν να έχει τις ίδιες ευκαιρίες με αυτές στη Γερμανία). Αν έμενε όμως στη Ελλάδα και δεν είχε τη δυνατότητα να τον στηρίζουν οι γονείς του ως τα 35 του, θα έτρωγε όλο το σκατό του Αγροτικού και της άσκησης του γενικού μέρους της ειδικότητας στο νοσοκομείο του Αγρινίου, τότε θα είχε πιθανότατα τελείως διαφορετική άποψη.

Με βάση αυτά γίνεται σαφές το εξής : Αν σας ενδιαφέρει η έρευνα και η καταξίωση στην ιατρική επιστημονική κοινότητα, τότε διαβάστε για τα USMLE και τολμήστε το για ΗΠΑ. Αξιοπρεπή εναλλακτικά σενάρια είναι το UK ή Γερμανία/Σουηδία με την προοπτική να επιδιώξετε άμεσα τα μεγάλα πανεπιστημιακά νοσοκομεία, το οποίο ενδεχομένως σημαίνει κάποια δοκιμαστική αμισθί θέση στο μεταξύ και πολλή λάντζα μέχρι να λυθεί η γλώσσα σας. Αν σας ενδιαφέρει να γίνετε απλώς καλοί κλινικοί γιατροί και να αρχίσετε να δουλεύετε άμεσα με καλό μισθό, ελάτε Γερμανία. Αν σας ενδιαφέρει να είστε πάνω από όλα κοντά στην οικογένεια σας και στο φίλο/η σας, μείνετε Ελλάδα, κάντε αγροτικό και ό,τι άλλο έχετε στο μυαλό σας. 

Εγώ προσωπικά πέρασα μια παρατεταμένη περίοδο μουδιάσματος μετά την αποφοίτηση, κατά την οποία δεν ήξερα τι να κάνω, όχι μόνο ως προς την ιατρική αλλά και με τη ζωή μου συνολικά. Στα πλαίσια λοιπόν αυτής της εσωτερικής αναζήτησης κατέληξα ότι δε μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να συντηρείται μέχρι τα 30 ή και πιο μετά από τους γονείς μου και ειδικά ο ερχομός της κρίσης με έπεισε ότι πρέπει να γίνω πιο κινητικός. Έρευνα, ακαδημαϊκή καταξίωση κλπ δεν είναι τόσο του γούστου μου. Έτσι, τα μάζεψα και ήρθα στο Βερολίνο για να κάνω μαθήματα γερμανικών. Ακόμη και σε αυτή τη φάση το ψάξιμο μου δεν ήταν αρκετά ενεργητικό, γιατί όπως είπα δεν ήξερα τι θέλω να κάνω. Ήξερα όμως ότι μου αρέσει η ψυχιατρική, και κάποια στιγμή που ένιωσα ότι κάτι πρέπει επιτέλους να κάνω, έκανα τις αιτήσεις μου για θέση στην ψυχιατρική, βρήκα τη θέση που έχω ως σήμερα και άρχισα. Πολλοί γνωστοί μου λένε πως θεωρούν πολύ δύσκολο αυτό που έκανα και πως οι ίδιοι δε θα μπορούσαν να το κάνουν. Εδώ μετράει όμως και ο υποκειμενικός παράγοντας, γιατί εγώ θεωρώ πως απλά ακολούθησα την πεπατημένη παλιότερων συναδέλφων. Περισσότερο δύσκολο θα μου φαινόταν να ψάχνομαι στην Ελλάδα της κρίσης, μέσα από γραφειοκρατικές διαδικασίες για μια θέση αγροτικού. Η όλη εμπειρία είναι σα να πας για μπάνιο : όταν βρέξεις και το κεφάλι σου, σταματάς να κρυώνεις.

Τα παραπάνω φυσικά αποτελούν πάνω τη δική μου γνώμη πάνω στο θέμα και μπορεί να κάνω λάθος. Ρωτήστε δεξιά και αριστερά αλλά φροντίστε να κάνετε ένα reality check σε όσα ακούτε, γιατί ο καθένας τείνει να πιστεύει ότι η δική του κατάσταση είναι η χειρότερη δυνατή και να ξεχνάει πως είναι τα πράγματα στην Ελλάδα ή αλλού.

Όσοι ήδη δουλεύετε στο Εξωτερικό, τι γνώμη έχετε ;