Με αφορμή την προηγούμενη ανάρτηση μου έστειλε ένας φίλος μου το παρακάτω άρθρο :
Το γεγονός ότι υπάρχει σημαντική αύξηση των Ελλήνων γιατρών που έρχονται στη Γερμανία είναι μάλλον αλήθεια, κρίνοντας τουλάχιστον από το γεγονός ότι πάρα πολλοί από το έτος μου είμαστε ήδη εδώ. Παρόλα αυτά αντιμετώπισα την είδηση αρχικά με δυσπιστία, γιατί ο αριθμός 6.500 είναι αρκετά εντυπωσιακός. Άρχισα να γκουγκλάρω το θέμα και πέτυχα ένα παλιό άρθρο από το ΣΚΑΙ που πέρυσι τέτοια εποχή έκανε λόγο για 6.000 Έλληνες γιατρούς που ζουν και εργάζονται στη Γερμανία. Αν το άρθρο είναι αξιόπιστο πρέπει τουλάχιστον 500 νέοι γιατροί να ήρθαν από την Ελλάδα στη Γερμανία μόνο μέσα στο τελευταίο 12μηνο. Αν υποθέσουμε ότι ένας ειδικευόμενος στη Γερμανία είναι υπεύθυνος για 12 κρεβάτια (στην πραγματικότητα συχνά ο αριθμός είναι μεγαλύτερος) και ότι ένα μέσο νοσοκομείο έχει γύρω στις 200-250 κλίνες, αυτό με απλή αριθμητική θα πρέπει να συνεπάγεται 500 x 12 / 250 = 24 νοσοκομεία καλύφτηκαν στη Γερμανία εξ ολοκλήρου από νέους Έλληνες γιατρούς.
Το άρθρο του ΣΚΑΙ επικαλείται κάποιο άρθρο της Καθημερινής, το οποίο δυστυχώς δε μπορώ να το βρω πουθενά με ένα πρόχειρο γκουγκλάρισμα. Αντίθετα μπορώ να βρω πολυάριθμα blogs που αναφέρουν την ίδια ακριβώς είδηση με τα ίδια στοιχεία και την ίδια αναφορά σε άρθρο της Καθημερινής, αλλά το ίδιο το άρθρο δεν υπάρχει πουθενά, ούτε καν σα link. Μετά εντελώς συνειρμικά θυμήθηκα μια ιστορία που είχε αναδημοσιεύσει από άλλα blog ο ΣΚΑΙ, σύμφωνα με την οποία έμποροι ναρκωτικών διακινούσαν κοκαϊνη με τη μορφή άχνης ζάχαρης σε κουραμπιέδες αλλά τελικά μια παρτίδα μπερδεύτηκε και πήγε σε ένα μνημόσυνο, με τελικά οι γέροι να γίνουν υπερκινητικοί και ευδιάθετοις . Αυτή η είδηση είχε προέλθει από ένα χιουμοριστικό μπλογκ, αναδημοσιεύτηκε από τα υπόλοιπα ιστολόγια και τελικά και από το ΣΚΑΙ και κάποιους άλλους σταθμούς ως πραγματική είδηση. Φυσικά κάτι τέτοιο είναι αρκετά πιθανό να συμβεί όταν βάζεις στην αρχισύνταξη παιδιά που απλά τελείωσαν ένα ΙΕΚ δημοσιογραφίας αντί για πραγματικούς δημοσιογράφους, μόνο και μόνο για να γλιτώσεις λεφτά. Δείτε περισσότερα εδώ.
Έτσι λοιπόν είχα την ιδέα να μπω στον Ιατρικό Σύλλογο της Γερμανίας όπου καταγράφονται λεπτομερώς στατιστικά στοιχεία για ό,τι μπορείς να φανταστείς. Πατώντας λοιπόν εδώ μπορείτε να βρείτε ένα ωραιότατο αρχείο pdf, και στην πινακίδα Ν. 10 φαίνεται ξεκάθαρα ότι οι απασχολούμενοι γιατροί στη Γερμανία για το 2012 ήταν 2224. Όχι 6500, αλλά 2224.
Επί της ουσίας βέβαια μικρή διαφορά κάνει. Ακόμη και με 2224 οι Έλληνες είναι #2 ανάμεσα στους αλλοδαπούς γιατρούς, με μικρή διαφορά από τους γείτονες των Γερμανών, τους Αυστριακούς στο #1, οι οποίοι λόγω κοινής γλώσσας έρχονται στη Γερμανία όπου βρίσκουν ίσως περισσότερες ευκαιρίες. Αυτό από μόνο του είναι εντυπωσιακό. Αν ειδικά λάβουμε υπόψιν τη δεδομένη αυξητική τάση των Ελλήνων, σύντομα θα είμαστε #1 ausländische Ärzte. Αυτό από μόνο του αρκεί για να δώσει στο θέμα μια ρεαλιστική χροιά και ίσως να ξεκινήσει κάποια στιγμή μια συζήτηση στην Ελλάδα για το πως γίνεται μια χώρα να έχει διπλάσιους γιατρούς από όσους χρειάζεται και ταυτόχρονα υποστελεχωμένα νοσοκομεία.
Αλλά όχι. Η ιστορία πρέπει να επενδυθεί με ένα ξανθοπουλικό δράμα για "μυαλά" που εγκαταλείπουν τη χώρα. Είναι εν μέρει λογικό. Η Ελλάδα είναι μια χώρα με μακριά μεταναστευτική και προσφυγική παράδοση και η φυγή ανθρώπων στο εξωτερικό ξυπνάει παλιές μνήμες ανθρώπων που έφευγαν με ένα δισάκι στον ώμο για να πάνε στο εξωτερικό, αφήνοντας πίσω οικογένειες. Διαβάστε για παράδειγμα αυτό το ωραίο κατά τα άλλα άρθρο που είχε κάνει παλιότερα θραύση στο διαδίκτυο.
Πρωτού αρχίσουμε να ακούμε Καζαντζίδη, θα πρέπει τουλάχιστον να αποτυπώσουμε αυτό το ρημάδι το Brain Drain στις πραγματικές του διαστάσεις. Σίγουρα είναι ανησυχητικό για μια χώρα να χάνει ανθρώπους, για ανθρώπους για τους οποίους ξόδεψε λεφτά να τους σπουδάσει. Αλλά ίσως υπάρχει το πλεονέκτημα ότι αδειάζει η αγορά σε υπερκορεσμένους κλάδους, απαλλάσσοντας το κράτος από το να μοιράζει επιδόματα ανεργίας στους πτυχιούχους της, οι οποίοι θα ξεχνούσαν όσα έμαθαν περιμένοντας να βρουν μια θέση εργασίας. Σίγουρα μειώνεται ακόμη περισσότερο η διαθεσιμότητα νεανικού εργατικού δυναμικού στην Ελλάδα. Αλλά ίσως τονώνεται η ζήτηση για ελληνικά προϊόντα στο εξωτερικό και ο τουρισμός, καθώς οι περισσότεροι από αυτούς θα πάνε διακοπές στην Ελλάδα ενώ αν τελικά κάποια στιγμή γυρίσουν θα φέρουν ξένη τεχνοτροπία και νέες ιδέες στη χώρα τους με μηδαμινό κόστος. Σίγουρα είναι κρίμα που η μαμά θα πρέπει να αρκεστεί στο να μιλάει με το γιόκα της στο skype. Αλλά ίσως ήρθε η ώρα να αρχίσει να μαθαίνει να χειρίζεται λίγο υπολογιστές, να κάνει μερικά ταξίδια στο εξωτερικό που είχε αναβάλλει τόσο καιρό και ο γιόκας ίσως μάθει να τηγανίζει αυγά για να επιβιώσει.
Υπήρξε κάποτε μια εποχή που οι άνθρωποι έπαιρναν ένα τρένο ή ένα καράβι και έφταναν μετά από μέρες ή βδομάδες σε μια άγνωστη χώρα με τη μοναδική πληροφορία ότι "υπάρχουν δουλειές", γιατί είχε προηγηθεί μια πτώχευση, μια κατοχή και ένας εμφύλιος και στο χωριό τους δεν υπήρχαν πλέον ούτε κτήματα για καλλιέργεια. Πλέον ο περισσότερος κόσμος φεύγει αναζητώντας καλύτερες ευκαιρίες για να διατηρήσει ένα καλό επίπεδο ζωής και με σφαιρική πληροφόρηση από το ίντερνετ. Με ενοχλεί να ξέρω ότι υπάρχουν γιατροί στη Γερμανία ή οπουδήποτε στο εξωτερικό που νιώθουν ότι η απόφαση τους να φύγουν ήταν οτιδήποτε άλλο παρά μια συνειδητή απόφαση να δουν με τα ίδια τους τα μάτια πως είναι το εξωτερικό και να μετρήσουν τις δυνάμεις τους. Δεν είναι πάντα εύκολη η ζωή εδώ, δε λέω. Αλλά υπάρχουν και άνθρωποι που φεύγουν στο εξωτερικό χωρίς να είναι πτυχιούχοι πανεπιστημίου, απλά έχουν ένα γνωστό και ήρθαν να δουλέψουν σερβιτόροι ή τεχνήτες.
Γιατί δε διαβάζουμε κανένα άρθρο και για αυτούς άραγε ; Μήπως επειδή δεν ανταποκρίνεται στα υπαρξιακά άγχη της ελληνικής μεσοαστικής οικογένειας;
ΥΓ. Οf course...but maybe...
Το γεγονός ότι υπάρχει σημαντική αύξηση των Ελλήνων γιατρών που έρχονται στη Γερμανία είναι μάλλον αλήθεια, κρίνοντας τουλάχιστον από το γεγονός ότι πάρα πολλοί από το έτος μου είμαστε ήδη εδώ. Παρόλα αυτά αντιμετώπισα την είδηση αρχικά με δυσπιστία, γιατί ο αριθμός 6.500 είναι αρκετά εντυπωσιακός. Άρχισα να γκουγκλάρω το θέμα και πέτυχα ένα παλιό άρθρο από το ΣΚΑΙ που πέρυσι τέτοια εποχή έκανε λόγο για 6.000 Έλληνες γιατρούς που ζουν και εργάζονται στη Γερμανία. Αν το άρθρο είναι αξιόπιστο πρέπει τουλάχιστον 500 νέοι γιατροί να ήρθαν από την Ελλάδα στη Γερμανία μόνο μέσα στο τελευταίο 12μηνο. Αν υποθέσουμε ότι ένας ειδικευόμενος στη Γερμανία είναι υπεύθυνος για 12 κρεβάτια (στην πραγματικότητα συχνά ο αριθμός είναι μεγαλύτερος) και ότι ένα μέσο νοσοκομείο έχει γύρω στις 200-250 κλίνες, αυτό με απλή αριθμητική θα πρέπει να συνεπάγεται 500 x 12 / 250 = 24 νοσοκομεία καλύφτηκαν στη Γερμανία εξ ολοκλήρου από νέους Έλληνες γιατρούς.
Χμμμ....Ίσως και μαϊμού η είδηση...
Το άρθρο του ΣΚΑΙ επικαλείται κάποιο άρθρο της Καθημερινής, το οποίο δυστυχώς δε μπορώ να το βρω πουθενά με ένα πρόχειρο γκουγκλάρισμα. Αντίθετα μπορώ να βρω πολυάριθμα blogs που αναφέρουν την ίδια ακριβώς είδηση με τα ίδια στοιχεία και την ίδια αναφορά σε άρθρο της Καθημερινής, αλλά το ίδιο το άρθρο δεν υπάρχει πουθενά, ούτε καν σα link. Μετά εντελώς συνειρμικά θυμήθηκα μια ιστορία που είχε αναδημοσιεύσει από άλλα blog ο ΣΚΑΙ, σύμφωνα με την οποία έμποροι ναρκωτικών διακινούσαν κοκαϊνη με τη μορφή άχνης ζάχαρης σε κουραμπιέδες αλλά τελικά μια παρτίδα μπερδεύτηκε και πήγε σε ένα μνημόσυνο, με τελικά οι γέροι να γίνουν υπερκινητικοί και ευδιάθετοις . Αυτή η είδηση είχε προέλθει από ένα χιουμοριστικό μπλογκ, αναδημοσιεύτηκε από τα υπόλοιπα ιστολόγια και τελικά και από το ΣΚΑΙ και κάποιους άλλους σταθμούς ως πραγματική είδηση. Φυσικά κάτι τέτοιο είναι αρκετά πιθανό να συμβεί όταν βάζεις στην αρχισύνταξη παιδιά που απλά τελείωσαν ένα ΙΕΚ δημοσιογραφίας αντί για πραγματικούς δημοσιογράφους, μόνο και μόνο για να γλιτώσεις λεφτά. Δείτε περισσότερα εδώ.
Έτσι λοιπόν είχα την ιδέα να μπω στον Ιατρικό Σύλλογο της Γερμανίας όπου καταγράφονται λεπτομερώς στατιστικά στοιχεία για ό,τι μπορείς να φανταστείς. Πατώντας λοιπόν εδώ μπορείτε να βρείτε ένα ωραιότατο αρχείο pdf, και στην πινακίδα Ν. 10 φαίνεται ξεκάθαρα ότι οι απασχολούμενοι γιατροί στη Γερμανία για το 2012 ήταν 2224. Όχι 6500, αλλά 2224.
Επί της ουσίας βέβαια μικρή διαφορά κάνει. Ακόμη και με 2224 οι Έλληνες είναι #2 ανάμεσα στους αλλοδαπούς γιατρούς, με μικρή διαφορά από τους γείτονες των Γερμανών, τους Αυστριακούς στο #1, οι οποίοι λόγω κοινής γλώσσας έρχονται στη Γερμανία όπου βρίσκουν ίσως περισσότερες ευκαιρίες. Αυτό από μόνο του είναι εντυπωσιακό. Αν ειδικά λάβουμε υπόψιν τη δεδομένη αυξητική τάση των Ελλήνων, σύντομα θα είμαστε #1 ausländische Ärzte. Αυτό από μόνο του αρκεί για να δώσει στο θέμα μια ρεαλιστική χροιά και ίσως να ξεκινήσει κάποια στιγμή μια συζήτηση στην Ελλάδα για το πως γίνεται μια χώρα να έχει διπλάσιους γιατρούς από όσους χρειάζεται και ταυτόχρονα υποστελεχωμένα νοσοκομεία.
Το τρένο Γερμανίας-Αθηνών δε θα έπρεπε να λέγεται Αθηνών - Στουτγκάρδης ή Αθηνών-Φρανκφούρτης ή κάτι τέτοιο;
Πρωτού αρχίσουμε να ακούμε Καζαντζίδη, θα πρέπει τουλάχιστον να αποτυπώσουμε αυτό το ρημάδι το Brain Drain στις πραγματικές του διαστάσεις. Σίγουρα είναι ανησυχητικό για μια χώρα να χάνει ανθρώπους, για ανθρώπους για τους οποίους ξόδεψε λεφτά να τους σπουδάσει. Αλλά ίσως υπάρχει το πλεονέκτημα ότι αδειάζει η αγορά σε υπερκορεσμένους κλάδους, απαλλάσσοντας το κράτος από το να μοιράζει επιδόματα ανεργίας στους πτυχιούχους της, οι οποίοι θα ξεχνούσαν όσα έμαθαν περιμένοντας να βρουν μια θέση εργασίας. Σίγουρα μειώνεται ακόμη περισσότερο η διαθεσιμότητα νεανικού εργατικού δυναμικού στην Ελλάδα. Αλλά ίσως τονώνεται η ζήτηση για ελληνικά προϊόντα στο εξωτερικό και ο τουρισμός, καθώς οι περισσότεροι από αυτούς θα πάνε διακοπές στην Ελλάδα ενώ αν τελικά κάποια στιγμή γυρίσουν θα φέρουν ξένη τεχνοτροπία και νέες ιδέες στη χώρα τους με μηδαμινό κόστος. Σίγουρα είναι κρίμα που η μαμά θα πρέπει να αρκεστεί στο να μιλάει με το γιόκα της στο skype. Αλλά ίσως ήρθε η ώρα να αρχίσει να μαθαίνει να χειρίζεται λίγο υπολογιστές, να κάνει μερικά ταξίδια στο εξωτερικό που είχε αναβάλλει τόσο καιρό και ο γιόκας ίσως μάθει να τηγανίζει αυγά για να επιβιώσει.
Υπήρξε κάποτε μια εποχή που οι άνθρωποι έπαιρναν ένα τρένο ή ένα καράβι και έφταναν μετά από μέρες ή βδομάδες σε μια άγνωστη χώρα με τη μοναδική πληροφορία ότι "υπάρχουν δουλειές", γιατί είχε προηγηθεί μια πτώχευση, μια κατοχή και ένας εμφύλιος και στο χωριό τους δεν υπήρχαν πλέον ούτε κτήματα για καλλιέργεια. Πλέον ο περισσότερος κόσμος φεύγει αναζητώντας καλύτερες ευκαιρίες για να διατηρήσει ένα καλό επίπεδο ζωής και με σφαιρική πληροφόρηση από το ίντερνετ. Με ενοχλεί να ξέρω ότι υπάρχουν γιατροί στη Γερμανία ή οπουδήποτε στο εξωτερικό που νιώθουν ότι η απόφαση τους να φύγουν ήταν οτιδήποτε άλλο παρά μια συνειδητή απόφαση να δουν με τα ίδια τους τα μάτια πως είναι το εξωτερικό και να μετρήσουν τις δυνάμεις τους. Δεν είναι πάντα εύκολη η ζωή εδώ, δε λέω. Αλλά υπάρχουν και άνθρωποι που φεύγουν στο εξωτερικό χωρίς να είναι πτυχιούχοι πανεπιστημίου, απλά έχουν ένα γνωστό και ήρθαν να δουλέψουν σερβιτόροι ή τεχνήτες.
Γιατί δε διαβάζουμε κανένα άρθρο και για αυτούς άραγε ; Μήπως επειδή δεν ανταποκρίνεται στα υπαρξιακά άγχη της ελληνικής μεσοαστικής οικογένειας;
ΥΓ. Οf course...but maybe...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου