Τον τελευταίο καιρό δε γράφω τίποτα, γιατί 1) έχει πέσει πολύ δουλειά και 2) άλλαξα εταιρεία στο ίντερνετ και μέχρι να μπει η καινούργια σύνδεση δεν έχω ίντερνετ. Αυτή τη στιγμή χρησιμοποιώ το κινητό μου ως μόντεμ, αλλά η σύνδεση είναι πάρα πολύ αργή.
Σήμερα θα ασχοληθώ με ένα θέμα που εμένα με καίει. Πληροφορήθηκα τις προϋποθέσεις για την αναβολή στο στρατό για όσους κάνουν ειδικότητα στο εξωτερικό και θα τις μοιραστώ μαζί σας.
Λοιπόν έχουμε και λέμε :
Προϋποθέσεις
1) Ο ενδιαφερόμενος να είναι διορισμένος ή γραμμένος για απόκτηση ιατρικής ειδικότητας σε αρμόδιο κατά νόμο νοσηλευτικό ίδρυμα εσωτερικού ή εξωτερικού που χρησιμοποιεί διεθνώς αποδεκτή γλώσσα
2) Η ελάχιστη διάρκεια για την απόκτηση της ιατρικής ειδικότητας να μην υπερβαίνει την 31η Δεκεμβρίου που ο ενδιαφερόμενος συμπληρώνει στρατολογικά το τριακοστό έτος της ηλικίας του (Για τον υπολογισμό της ηλικίας στρατολογικά ως ημερομηνία γέννησης του ενδιαφερόμενου λογίζεται η 1η Ιανουαρίου του έτους εγγραφής του στα μητρώα αρρένων).
Απαιτούμενα Δικαιολογητικά
1) Αίτηση
2) Πιστοποιήσεις ή βεβαιώσεις από τις οποίες να προκύπτει :
Προθεσμία Υποβολής
Τα δικαιολογητικά υποβάλλονται μέχρι την ημερομηνία κατά την οποία ο ενδιαφερόμενος υποχρεούται για κατάταξη στις ένοπλες δυνάμεις εξαιτίας λήξης ή διακοπής της νόμιμης παραμονής του έξω από αυτές.
[...]
Θεωρώ χρήσιμα τα παραπάνω καθώς είχα ψάξει στο ίντερνετ και δε τα είχα βρει ενώ ρωτώντας ακούς πολύ ράδιο αρβύλα. Εγώ φυσικά την πάτησα, γιατί δε πληρώ την προϋπόθεση 2. Η προϋπόθεση 2 ουσιαστικά καθιστά αδύνατο να πάρεις αναβολή αν είσαι στην Ελλάδα ακόμη και με τον ελάχιστο χρόνο αναμονής, ενώ σε υποχρεώνει να πάρεις το πτυχία το πολύ με ένα 6μηνο καθυστέρηση και να αρχίσεις μέσα στο χρόνο ειδικότητα στο εξωτερικό, αν θες βέβαια να αποφύγεις το στρατό.
Ναι, καλά καταλάβατε, είμαι από αυτά τα μιάσματα, τους Γραικύλους, τους Γερμανοτσολιάδες, που δεν είχαν ως πρώτη προτεραίοτητα στη ζωή τους να υπηρετήσουν την πατρίδα, τουλάχιστον όχι από αυτό το πόστο. Θεωρώ ότι συνεισφέρω στη χώρα μου με το να μη χρειάζομαι λεφτά από αυτήν, να καταναλώνω ελληνικά προϊόντα και να πηγαίνω για διακοπές στην Ελλάδα, και μάλιστα στις μη εμπορικές εποχές. Παράλληλα φροντίζω με τη στάση μου και τη δουλειά μου να αποδεικνύω ότι οι προκαταλήψεις εις βάρος των Ελλήνων είναι λανθασμένες. Αν είχα κάτσει από την άλλη στην Ελλάδα για το στρατό, πιθανότατα θα είχα βρει μετά μια θέση σε ένα αγροτικό και μέχρι να τελειώσει αυτό, θα είχε αρχίσει και το γενικό κομμάτι της ειδικότητας και μετά, έχοντας γλυκαθεί με τα πρώτα λεφτά, σιγά μην το αποφάσιζα να δοκιμάσω το εξωτερικό. Ή ακόμα και να το αποφάσιζα, οι δυσκολίες που θα είχα θα ήταν πολύ περισσότερες.
Τα παραπάνω μπορεί κανείς να τα χαρακτηρίσει και backwards rationalisation ή/και μπούρδες. Το μόνο βέβαιο είναι πως τα δεδομένα συνεπάγονται ότι στις αρχές του νέου έτους θα πρέπει είτε να καταταγώ στο στρατό είτε να το κηρυχτώ ανυπότακτος (το οποίο δεν είναι το ίδιο με το λιποτάκτης!). Αυτό το δεύτερο σενάριο θα σήμαινε πως μέχρι να πάρω τη γερμανική υπηκοότητα (8 χρόνια) δε θα μπορώ να επισκεφτώ την Ελλάδα για παραπάνω από 4 βδομάδες, το οποίο μου αρκεί, από τη στιγμή που όσο δουλεύω, κυρίως για διακοπές θα πηγαίνω στην Ελλάδα, αλλά επειδή άνθρωποι είμαστε, δε ξέρεις ποτέ τι μπορεί να συμβεί. Με αυτή την έννοια δε ξέρω αν αξίζει τέτοιο ρίσκο για μόλις 9 μήνες στρατού.
Πάντως για να εξηγούμαι, δεν είναι ότι έχω και πρόβλημα με το στρατό, μια χαρά θα περάσω, ειδικά αν γίνεται να υπηρετήσω την πατρίδα σε κάποιο τμήμα με ψυχιατρικά περιστατικά και όχι κοιτάζοντας όλη μέρα πρησμένες αμυγδαλές σε κάποια περιφερειακή μονάδα έξω από το Καρλόβασι. Το θέμα είναι ότι εδώ έχω αρχίσει κάτι, πλέον στο νοσοκομείο με έχουν μάθει, αρκετοί με εκτιμούν, κάνω εφημερίες, κλπ. Ίσως να είναι πισογύρισμα. Ίσως όμως και να είναι μια χρήσιμη αλλαγή, μια ευκαιρία να ξαναδώ αλλιώς τα πράγματα. Και σίγουρα με την υπάρχουσα έλλειψη γιατρών και δη ψυχιάτρων στη Γερμανία, δε νομίζω να δυσκολευτώ να βρω θέση αργότερα, αν όχι στο ίδιο νοσοκομείο, τότε σε κάποιο άλλο.
Zusammenfassend, oι επιλογές μου είναι οι εξής :
Σήμερα θα ασχοληθώ με ένα θέμα που εμένα με καίει. Πληροφορήθηκα τις προϋποθέσεις για την αναβολή στο στρατό για όσους κάνουν ειδικότητα στο εξωτερικό και θα τις μοιραστώ μαζί σας.
Λοιπόν έχουμε και λέμε :
Προϋποθέσεις
1) Ο ενδιαφερόμενος να είναι διορισμένος ή γραμμένος για απόκτηση ιατρικής ειδικότητας σε αρμόδιο κατά νόμο νοσηλευτικό ίδρυμα εσωτερικού ή εξωτερικού που χρησιμοποιεί διεθνώς αποδεκτή γλώσσα
2) Η ελάχιστη διάρκεια για την απόκτηση της ιατρικής ειδικότητας να μην υπερβαίνει την 31η Δεκεμβρίου που ο ενδιαφερόμενος συμπληρώνει στρατολογικά το τριακοστό έτος της ηλικίας του (Για τον υπολογισμό της ηλικίας στρατολογικά ως ημερομηνία γέννησης του ενδιαφερόμενου λογίζεται η 1η Ιανουαρίου του έτους εγγραφής του στα μητρώα αρρένων).
Απαιτούμενα Δικαιολογητικά
1) Αίτηση
2) Πιστοποιήσεις ή βεβαιώσεις από τις οποίες να προκύπτει :
α. ημερομηνία πρόσληψης στο νοσηλευτικό ίδρυμα
β. η ιατρική ειδικότητα
γ. η συνολική διάρκεια που απαιτείται για την απόκτηση της ειδικότητας
δ. Το νοσηλευτικό ίδρυμα (κλινική, νοσοκομείο, εργαστήριο) να έχει αναγνωρισθεί ως ίδρυμα ειδίκευσης ιατρών, από το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης αν είναι του εσωτερικού ή από την αρμόδια υπηρεσία του ξένου κράτους, αν είναι του εξωτερικού.
Προθεσμία Υποβολής
Τα δικαιολογητικά υποβάλλονται μέχρι την ημερομηνία κατά την οποία ο ενδιαφερόμενος υποχρεούται για κατάταξη στις ένοπλες δυνάμεις εξαιτίας λήξης ή διακοπής της νόμιμης παραμονής του έξω από αυτές.
[...]
Θεωρώ χρήσιμα τα παραπάνω καθώς είχα ψάξει στο ίντερνετ και δε τα είχα βρει ενώ ρωτώντας ακούς πολύ ράδιο αρβύλα. Εγώ φυσικά την πάτησα, γιατί δε πληρώ την προϋπόθεση 2. Η προϋπόθεση 2 ουσιαστικά καθιστά αδύνατο να πάρεις αναβολή αν είσαι στην Ελλάδα ακόμη και με τον ελάχιστο χρόνο αναμονής, ενώ σε υποχρεώνει να πάρεις το πτυχία το πολύ με ένα 6μηνο καθυστέρηση και να αρχίσεις μέσα στο χρόνο ειδικότητα στο εξωτερικό, αν θες βέβαια να αποφύγεις το στρατό.
Ναι, καλά καταλάβατε, είμαι από αυτά τα μιάσματα, τους Γραικύλους, τους Γερμανοτσολιάδες, που δεν είχαν ως πρώτη προτεραίοτητα στη ζωή τους να υπηρετήσουν την πατρίδα, τουλάχιστον όχι από αυτό το πόστο. Θεωρώ ότι συνεισφέρω στη χώρα μου με το να μη χρειάζομαι λεφτά από αυτήν, να καταναλώνω ελληνικά προϊόντα και να πηγαίνω για διακοπές στην Ελλάδα, και μάλιστα στις μη εμπορικές εποχές. Παράλληλα φροντίζω με τη στάση μου και τη δουλειά μου να αποδεικνύω ότι οι προκαταλήψεις εις βάρος των Ελλήνων είναι λανθασμένες. Αν είχα κάτσει από την άλλη στην Ελλάδα για το στρατό, πιθανότατα θα είχα βρει μετά μια θέση σε ένα αγροτικό και μέχρι να τελειώσει αυτό, θα είχε αρχίσει και το γενικό κομμάτι της ειδικότητας και μετά, έχοντας γλυκαθεί με τα πρώτα λεφτά, σιγά μην το αποφάσιζα να δοκιμάσω το εξωτερικό. Ή ακόμα και να το αποφάσιζα, οι δυσκολίες που θα είχα θα ήταν πολύ περισσότερες.
Τα παραπάνω μπορεί κανείς να τα χαρακτηρίσει και backwards rationalisation ή/και μπούρδες. Το μόνο βέβαιο είναι πως τα δεδομένα συνεπάγονται ότι στις αρχές του νέου έτους θα πρέπει είτε να καταταγώ στο στρατό είτε να το κηρυχτώ ανυπότακτος (το οποίο δεν είναι το ίδιο με το λιποτάκτης!). Αυτό το δεύτερο σενάριο θα σήμαινε πως μέχρι να πάρω τη γερμανική υπηκοότητα (8 χρόνια) δε θα μπορώ να επισκεφτώ την Ελλάδα για παραπάνω από 4 βδομάδες, το οποίο μου αρκεί, από τη στιγμή που όσο δουλεύω, κυρίως για διακοπές θα πηγαίνω στην Ελλάδα, αλλά επειδή άνθρωποι είμαστε, δε ξέρεις ποτέ τι μπορεί να συμβεί. Με αυτή την έννοια δε ξέρω αν αξίζει τέτοιο ρίσκο για μόλις 9 μήνες στρατού.
Πάντως για να εξηγούμαι, δεν είναι ότι έχω και πρόβλημα με το στρατό, μια χαρά θα περάσω, ειδικά αν γίνεται να υπηρετήσω την πατρίδα σε κάποιο τμήμα με ψυχιατρικά περιστατικά και όχι κοιτάζοντας όλη μέρα πρησμένες αμυγδαλές σε κάποια περιφερειακή μονάδα έξω από το Καρλόβασι. Το θέμα είναι ότι εδώ έχω αρχίσει κάτι, πλέον στο νοσοκομείο με έχουν μάθει, αρκετοί με εκτιμούν, κάνω εφημερίες, κλπ. Ίσως να είναι πισογύρισμα. Ίσως όμως και να είναι μια χρήσιμη αλλαγή, μια ευκαιρία να ξαναδώ αλλιώς τα πράγματα. Και σίγουρα με την υπάρχουσα έλλειψη γιατρών και δη ψυχιάτρων στη Γερμανία, δε νομίζω να δυσκολευτώ να βρω θέση αργότερα, αν όχι στο ίδιο νοσοκομείο, τότε σε κάποιο άλλο.
Zusammenfassend, oι επιλογές μου είναι οι εξής :
α) Να πάω στρατό
β) Να μείνω εδώ και να κηρυχτώ λιποτάχτης με τις προαναφερθείσες συνέπειες
γ) Να βάλω μέσο ώστε να πάρω την αναβολή παρόλα αυτά (που δε πρόκεται να το κάνω)
Σχεδόν αποκλείω το γ...
Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου ;;;
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου