Ένας φίλος του μπλογκ μου με το όνομα George B με ρωτάει το εξής :
"Όταν μετακόμισες στο Βερολίνο για τα μαθήματα, σε τι επίπεδο γλώσσας ήσουν;"
Φίλε Γιώργο, μου δίνεις ένα καλό πάτημα να πω μερικά πράγματα σχετικά με τη γλώσσα, γιατί είναι κάτι που το ρωτάνε πολλοί.
Συζητούσα χθες με μία φίλη μου που δουλεύει εδώ και λίγους μήνες στη Γερμανία, η οποία ήταν πεσμένη ψυχολογικά επειδή ο Oberarzt της είπε πως πρέπει να βελτιώσει τα γερμανικά της και να προσπαθήσει να προφέρει τις λέξεις σωστά και όχι τόσο "ελληνικά". Η παρατήρηση αυτή μοιάζει τραγική εκ πρώτης αλλά θα πρέπει να ληφθεί υπ' όψιν το γενικότερο πλαίσιο, στο οποίο ειπώθηκε κάτι τέτοιο. Η φίλη μου αυτή δεν έχει καιρό που έμαθε γερμανικά, τα έμαθε στην Ελλάδα μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα γιατί σκόπευε να έρθει εδώ. Επίσης λίγο από αφηρημάδα, λίγο από ελληνικό πείσμα, τυχαίνει συχνά να προφέρει τις λέξεις πραγματικά με ελληνικό τρόπο : δε λέει πλοϊρίτις (Pleuritis) αλλά πλευρίτις, δε λέει πνοϊμονί (Pneumonie) αλλά πνευμονί...Και όταν τη διορθώνουν, καμιά φορά τους απαντάει μισοαστεία, μισοσοβαρά "ελληνική λέξη είναι, εγώ ξέρω πως προφέρεται". Και δεν είναι η μόνη μου μιλάει με τέτοιο τρόπο. Δε θυμάμαι αν έχω πει ποτέ τη λέξη Herzrhythmusstörung χωρίς να έχω χώσει πούστικα ένα θ εκεί ανάμεσα...Ή πάντα μπερδεύομαι και αντί να πω Hyperthyroidism λέω Hyperthyreoidism και αντί για Ψ-ου-χοαναλ-oύ-ζε (Psychoanalyse - το y προφέρεται έτσι σαν λεπτό μακρόσυρτο ου) λέω κανονικά Ψυχοαναλύζε. Αυτά τα πράγματα οφείλονται σε ένα μεγάλο βαθμό βαθμό στο ότι η γλώσσα σου δε απλά σε βοηθάει να το πεις αλλιώς, σε μικρότερο βαθμό όμως στην υποσυνείδητη ή συνειδητή προσπάθεια σου να κρατήσεις όρθια τα λάβαρα του ελληνικού πολιτισμού. Διότι όλοι έχουμε έναν Άδωνη Γεωργιάδη μέσα μας. Αν και τώρα που το σκέφτομαι, με τα σπαστά γερμανικά μας περισσότερο σε Λεωνίδα Γεωργιάδη παραπέμπουμε.
Προσωπικά το βρίσκω αρκετά χαριτωμένο (αν όχι γούτσου-γούτσου χαριτωμένο, τουλάχιστον ευχάριστο) το να έχει ο άλλος λίγο ελληνική, τούρκικη, ιταλική, σλάβικη προφορά. Με εξαίρεση τους Αμερικάνους και τους Αυστραλούς που απλά όταν μιλάνε ξένες γλώσσες σε κάνουν να θέλεις να τους χώσεις φάπα, λίγο Akzent / Aussprache είναι ωραίο και εν πάσει περιπτώσει, δε γίνεται και να το αποφύγεις. Όταν όμως είναι τόσο έντονο που να μη καταλαβαίνεις, τότε σε εκνευρίζει.
Όλο και πιο πολλοί Έλληνες κάνουν μαθήματα γερμανικών στη Γερμανία. Τα πλεονεκτήματα είναι αρκετά. Αντί να ασχολείσαι με τα Γερμανικά 1,5 με 4 ώρες τη βδομάδα ασχολείσαι 12-18 ώρες, ενώ μετά το μάθημα συνεχίζεις να τα χρειάζεσαι. Αν δεν είσαι άτυχος να πέσεις σε τμήμα με 4-5 Έλληνες (όχι και τόσο σπάνιο τελευταία), τότε βγαίνοντας έξω με τα άλλα παιδιά από το Kurs θα μιλήσεις σίγουρα λίγα γερμανικά, ίσως πιο άργά, ίσως με πολλά λάθη, ίσως με πολλές εμβόλιμες προτάσεις στα αγγλικά στο ενδιάμεσο, αλλά πολύ πιο ελεύθερα από ότι στο μάθημα, όπου ίσως νιώθεις ότι κρίνεσαι. Από κει και πέρα βγαίνεις, πας στην Τράπεζα, πας στο Ταχυδρομείο, πας στο Bezirksamt να δηλώσεις τη διεύθυνση κατοικίας σου (Αnmeldung), βλέπεις πινακίδες στο δρόμο, αγοράζεις την εφημερίδα των αστέγων ή διαβάζεις την αφίσα αλληλεγγύης για τους αγωνιζόμενους Έλληνες (ή Τούρκους πλέον). Οκ, εντάξει, κάποια από τα παραπάνω ίσως αφορούν το Βερολίνο λίγο περισσότερο από άλλες γερμανικές πόλεις, but still....Σε αυτό το διάστημα βελτιώνεται πολύ ο αυθορμητισμός σου στη γλώσσα, το λεξιλόγιο σου, η προφορά σου ενώ σίγουρα θα κάνεις κάποιες πρόβες για Vorstellungsgespräch στην τάξη. Όλα αυτά μετράνε. Επίσης μαθαίνεις λίγο τη ζωή και τους ρυθμούς της, μαθαίνεις λίγο για την κουλτούρα των Γερμανών (στο Βερολίνο βέβαια πιο πολλά για την κουλτούρα των Τούρκων θα μάθεις).
Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν κάποια μειονεκτήματα. Το ένα και πιο βασικό είναι ότι στα γκρουπ αυτά δεν έχουν όλοι το ίδιο κίνητρο, καθώς πολλοί έχουν έρθει για τουρισμό και είπαν να μάθουν και λίγα γερμανικά επί τη ευκαιρία. Επιπλέον τα ινστιτούτα αυτά συνήθως έχουν λίγο πιο ελεύθερη δομή, δε σε πιέζουν πολύ με ασκήσεις στο σπίτι που να απαιτούν πάνω από 30 λεπτά και επειδή οι δάσκαλοι είναι muttersprachlich Γερμανοί, δε ξέρουν καλά τη γερμανική γραμματική. Μπορεί να σου φαίνεται παράδοξο, αλλά αυτό που η μέση Ελληνίδα ιδιαιτερού ξέρει τι είναι εμπρόθετος προσδιορισμός, τι είναι η Konjuktiv, τι είναι τα μεταβατικά ρήματα, δε θα το βρεις τόσο εύκολα στη Γερμανίδα. Συνήθως οι ασκήσεις γραμματικής θα σου φαίνονται για γέλια και οι ασκήσεις λεξιλογίου παλούκια, πράγμα παράξενο, γιατί υποτίθεται ότι ο στόχος είναι να μιλάς λίγα και σωστά, παρά πολλά και λάθος. Πέρα από αυτό αν κάτσεις και κάνεις παρέα με Έλληνες δε θα κάνεις ποτέ practice τα γερμανικά, γιατί ο ένας θα φέρει τον άλλο γνωστό και πριν το καταλάβεις θα είστε 8 άτομα και θα ψάχνετε να βρείτε θέσεις στο εστιατόριο "Η Αρτεμις", όπου δε θα χωράτε καν, γιατί θα σας εμποδίζουν τα ομοιώματα αρχαιοελληνικών αγαλμάτων και κιώνων ιωνικού ρυθμού. Ειδικά αν αυτοί οι 8 είναι άντρες θα προσπαθούν σα σωστοί greek lovers να ρίξουν τη Σλοβακα / Ισπανίδα / Λιθουανή φίλη σου από το μάθημα, με αποτέλεσμα να σας σιχαθεί και να σας αποφεύγει.
Έτσι λοιπόν θα συνιστούσα να ξεκινήσεις στην Ελλάδα τα μαθήματα Γερμανικών με μια καλή ιδιαιτερού που να έχει ξεσκίσει τη γερμανική γραμματική. Στη Γερμανία θα ήταν καλό να ξεκινήσεις τουλάχιστον από ένα επίπεδο Β1, έχοντας προηγουμένως εμπεδώσει τα βασικά τις γραμματικής και έχοντας αποφύγει όλη την πλέμπα που αρχίζει μαθήματα σα χόμπυ στο επίπεδο Α1 και Α2. Γενικά από το Β2 και πάνω υπάρχει μεγαλύτερο κίνητρο για να μάθει κανείς και οι περισσότεροι το παίρνουν πιο σοβαρά. Στη Γερμανία δε θεωρώ ότι χρειάζεται οπωσδήποτε να πας στα ακριβά ινστιτούτα τύπου Goethe. Ένα μέτριο φροντιστήριο που σε χρεώνει γύρω στα 200 με 400 ευρώ το μήνα θα κάνει καλά τη δουλειά του. Τα περισσότερα τμήματα προχωράνε με ρυθμό μισό ή ένα επίπεδο το μήνα, ανάλογα με το πόσες ώρες μάθημα προσφέρουν ανά εβδομάδα. Όταν φτάσετε το επιθυμητό επίπεδο, δηλώνετε συμμετοχή στις εξετάσεις του Goethe (οι οποίες ειρήσθω εν παρόδω γίνονται πολύ πιο συχνά στη Γερμανία από ότι στην Αθήνα και νομίζω είναι ελαφρώς πιο εύκολες), πάτε σε μια Stadtbücherei, νοικιάζετε βιβλία προετοιμασίας των εν λόγω εξετάσεων και είστε έτοιμοι.
Πόσο θα κοστίσει όλο αυτό ; Υπολόγισε πχ. 300 ευρώ τα μαθήματα x 4 μήνες + 400 ευρώ νοίκι x 4 μήνες = 2800 ευρώ + έξοδα διατροφής / διασκέδασης / βιβλίων, τα οποία είναι διαφορετικά για τον καθένα, αλλά προσαρμόσιμα. Γενικά το Βερολίνο είναι πιο φτηνό από την Αθήνα, ένας καφές έχει 2 με 2,5 ευρώ, μία μπύρα 2-2,5 ευρώ, με 3 ευρώ τρως ντονέρ από τον τούρκο, με 6 ευρώ τρως μια χαρά σε ένα κινέζικο/ινδικό/ταϊλανδέζικο εστιατόριο, με 10-12 ευρώ σε ελληνικό/ιταλικό. Τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον το φαϊ παίζει υπερβολικά μεγάλο ρόλο στη ζωή μου.
Για να απαντήσω πλέον και στην ερώτηση του Γιώργου : εγώ είχα μάθει μικρός Γερμανικά, έφτασα μάλιστα στο επίπεδο Β1 στην πρώτη λυκείου, το οποίο πήρα και με σχετική άνεση. Όμως μετά από 2 χρόνια στη β' και γ' Λυκείου και άλλα 6 στο πανεπιστήμιο, κατα τή διάρκεια των οποίων δεν είχα αρθρώσει ούτε μία γερμανική λέξη πέρα από το "Σνίτσελ" (και αυτό στη φράση "Μαμά, καιρό έχεις να κάνεις κανένα σνίτσελ"), είχα ξεχάσει τα πάντα. Και όταν λέω τα πάντα, εννοώ σχεδόν τα πάντα - ήξερα πχ να μετράω μέχρι το 20 και όταν έβλεπε κάποιες βασικές λέξεις όπως Wasser, Brot, Schnitzel ήξερα τι σημαίνουν. Άρχισα μετά το πανεπιστήμιο και έκανα 6 μήνες μαθήματα με μια κοπέλα σε χαλαρούς ρυθμούς. Σε αυτή τη φάση φρέσκαρα αρκετά καλά τη γραμματική, αλλά δε μπορούσα να μιλήσω καθόλου. Όταν όμως λέω καθόλου, εννοώ καθόλου. Κάποια στιγμή διάλεξα ένα φροντιστήριο στο Βερολίνο και δήλωσα συμμετοχή. Έκανα ένα online test για να με κατατάξουν σε επίπεδο, το οποίο όμως στηριζόταν κυρίως στη γραμματική, οπότε τα πήγα αρκετά καλά, με αποτέλεσμα να με κατατάξουν μεταξύ Β2 και C1. Εγώ τότε χάρηκα, πιστεύοντας ότι μετά με ένα-δυο μήνες μαθήματα θα μπορούσα να διαβάζω τη βιβλιογραφία του Λακάν στα Γερμανικά. Την άλλη μέρα όμως οι ελπίδες μου αποδείχτηκαν φρούδες, καθώς η γραμματέας της σχολής με πήρε αιφνιδίως τηλέφωνο για να κάνουν ένα oral test...Με ρώτησε τι έφαγα χτες και όταν σκάλωσα, με ρώτησε τι κάνω στον ελεύθερο μου χρόνο. Δεν είπα τίποτα και η γυναίκα με κατέταξε στο επίπεδο Α2...Χάρη μου έκανε! Όταν έφτασα στη Γερμανία πάντως και άρχισα στο επίπεδο Α2, είδα μετά από 3 μέρες κιόλας ότι το επίπεδο ήταν αρκετά εύκολο και πήγα στη γραμματεία και ζήτησα να με αλλάξουν Stufe. Eκεί αντιμετώπισα τη δυσπιστία (και σε ένα βαθμό την ευθυνοφοβία) των Γερμανών που δε μπορούσαν να δεχτούν ότι ήξερα τόσο καλά τη γραμματική ώστε να πάω καλά στο τεστ αλλά δεν ήξερα να μιλήσω. Θεώρησαν πιθανότατα ότι σαν Κωλοέλληνας θα αντέγραψα (τότε ήταν και στα ντουζένια τoυ το ανθελληνικό κλίμα στη Γερμανία). Προσπαθούσα τότε να τους εξηγήσω στα γερμανικά τι είχε συμβεί και υπό αυτό το καθεστώς αμφισβήτησης και πίεσης άρχισα να μιλάω αξιοπρεπή γερμανικά (σε φάση ξεκίνησα και πρόταση με το weil και έβαλα το ρήμα στο τέλος). Εκείνη τη στιγμή πέρασε τυχαία από μπροστά η διευθύντρια του φροντιστηρίου (η οποία ήταν και μισή Ελληνίδα, Gott sei Dank!) και είπε "Καλά, αφού τον ακούτε πως μιλάει, το επίπεδο του είναι για Β2". Ε, από εκεί και πέρα με έβαλαν στο Β2.1 και συνέχισα μέχρι το C1.2 σε ένα διάστημα 4 μηνών. Σε αυτό το διάστημα δεν ήμουν ποτέ ο καλύτερος στο τμήμα, ούτε όμως ο χειρότερος. Με κάποια εξτρά μαθήματα προετοιμασίας για τις εξετάσεις, πήγα στο Goethe και πέρασα με μεγάλη άνεση τις εξετάσεις, κάτι που είχε να μου συμβεί από το Λύκειο. Ψέμματα! Στις εξετάσεις της Στοματογνάθο είχα επίσης σκίσει!
Συμπέρασμα : το να αποφασίσεις να πας στο εξωτερικό για λίγα μαθήματα, τουλάχιστον 1-2 μήνες είναι μια καλή κίνηση, ακόμη και αν είχες πάρει κάποτε το Β2 και θες να το φρεσκάρεις. Αν έχεις 5000 ευρώ στην άκρη θα είσαι μάλλον καλυμένος για ένα 4μηνο. Από εκεί και πέρα, ανάλογα με το τι θες, προσαρμόζεις το πόσο ασχολείσαι και το πόσο εντατικά μαθήματα θα κάνεις. Το πτυχίο και το Vorstellungsgespäch είναι συνήθως εύκολες δοκιμασίες και το πως θα τα πας σε αυτές συνδέεται μόνο εμμέσως με το πως θα συνεννοείσαι τον πρώτο καιρό στην κλινική.. Γενικά άσχετα με το που έκανες μαθήματα και πόσο καλά τα πήγες στις εξετάσεις, θα χρειαστείς τουλάχιστον ένα 3μηνο για να μπορείς να χρησιμοποιείς τα γερμανικά που ήδη ξέρεις. Στους 4-6 μήνες θα αρχίσεις σιγά σιγά να καταλαβαίνεις τα πιο πολλά και να απαντάς όταν σε αδικούν. Στον ένα χρόνο συνήθως έχεις μάθει όσο χρειάζετε να ξέρεις για τη δουλειά σου και πλέον σε προβληματίζει το πως θα βελτιώσεις τα γερμανικά σου, ώστε να μπορείς να έχεις και μια στοιχειώδη κοινωνική ζωή, χωρίς να εξαρτάσαι από τους άλλους Έλληνες.
Πολύ σημαντικό : Στη Γερμανία, και ειδικά στις μεγαλουπόλεις τύπου Βερολίνο, Μόναχο, υπάρχει τρομερή έλλειψη κατοικιών! Αυτό ειδικά στην περίοδο πριν αρχίσει το φοιτητικό εξάμηνο. Έτσι, αν αποφασίσετε να κάνετε το καλοκαιράκι σας Ελλαδάρα και να αρχίσετε χαλαρά τα μαθήματα σας από Οκτώβρη, Νοέμβρη στη Γερμανία, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να μείνετε άστεγοι. Συνοπτικά, αν δεν έχετε κάποιο γνωστό, οι λύσεις είναι οι εξής :
- μπαίνετε στο http://www.wg-gesucht.de και ψάχνετε για γκαρσονιέρα (1-Ζimmer Wohnung). Αν το κάνετε αυτό σε περίοδο αιχμής, πιθανότατα δε θα βρείτε τίποτα, γιατί αυτός που το νοικιάζει προτιμά να τον δει τον άλλο από κοντά, και αφού η ζήτηση είναι μεγάλη, μάλλον αυτό θα κάνει. Επιπλέον, σημαντικό ποσοστό αυτών που νοικιάζουν σπίτια, θα έχουν άγχος αν θα έχετε ως Έλληνες λεφτά να πληρώσετε το νοίκι.
- μπαίνετε στο http://www.wg-gesucht.de και ψάχνετε ένα WG, δηλαδή ένα Wohngemeinsaft (συγκατοίκηση). Οι περισσότεροι Έλληνες σφίγγονται από τα φρύδια μέχρι την τελική απόληξη του ορθού τους όταν ακούν για συγκατοίκηση με αγνώστους, αλλά συνήθως το μοναδικό πρόβλημα στα WG είναι θέματα συντονισμού, κοινής χρήσης αντικειμένων και καθαριότητας, παρά βιασμοί και μαχαιρώματα. Με τη λύση αυτή όμως γλιτώνετε χρήματα, έχετε κάποιον πιο ευέλικτο άνθρωπο να συνεννοηθείτε μέσω internet που δε θα σας ζητάει ιδιαίτερες εγγυήσεις, πέρα από ένα αρχικό ποσό (Kaution), το οποίο και παίρνετε πίσω φεύγοντας.
- ρωτάτε τη σχολή γερμανικών σας αν έχει κάποια κατοικία να σας προτείνει. Οι περισσότερες νοικιάζουν δωματιάκια με μια κοινόχρηστη κουζινίτσα ή μπάνιο. Εδώ έχετε λιγότερο άγχος γενικά και υπάρχει κατανόηση, δεδομένου ότι δουλεύουν κυρίως με ξένους που έρχονται για 1-2-3 μήνες Γερμανία αλλά συνήθως είναι υπερτιμημένες οι κατοικίες.
- μένετε άστεγοι.
Γενικά αν είσαι στην πόλη, είναι πολύ πιο εύκολο να βρείς σπίτι. Οπότε αν το αποφασίσεις να κλείσεις ένα Kurs, διάλεξε κάτι προσωρινό για 1-2 μήνες και μετά βρες κάτι άλλο από εκεί.
Χρήσιμα groups στο facebook για το Βερολίνο ήταν το Greek Berliners και το Greek Doctors in Berlin. Εκεί αν γίνετε μέλος, μπορείτε να ρωτήσετε ότι θέλετε και θα σας βοηθήσουν (εννοείται ότι υπάρχουν οι περιστασιακές κόντρες και ειρωνίες των Ελλήνων αλλά αυτά τα ξέρεις από πριν).
"Όταν μετακόμισες στο Βερολίνο για τα μαθήματα, σε τι επίπεδο γλώσσας ήσουν;"
Φίλε Γιώργο, μου δίνεις ένα καλό πάτημα να πω μερικά πράγματα σχετικά με τη γλώσσα, γιατί είναι κάτι που το ρωτάνε πολλοί.
Συζητούσα χθες με μία φίλη μου που δουλεύει εδώ και λίγους μήνες στη Γερμανία, η οποία ήταν πεσμένη ψυχολογικά επειδή ο Oberarzt της είπε πως πρέπει να βελτιώσει τα γερμανικά της και να προσπαθήσει να προφέρει τις λέξεις σωστά και όχι τόσο "ελληνικά". Η παρατήρηση αυτή μοιάζει τραγική εκ πρώτης αλλά θα πρέπει να ληφθεί υπ' όψιν το γενικότερο πλαίσιο, στο οποίο ειπώθηκε κάτι τέτοιο. Η φίλη μου αυτή δεν έχει καιρό που έμαθε γερμανικά, τα έμαθε στην Ελλάδα μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα γιατί σκόπευε να έρθει εδώ. Επίσης λίγο από αφηρημάδα, λίγο από ελληνικό πείσμα, τυχαίνει συχνά να προφέρει τις λέξεις πραγματικά με ελληνικό τρόπο : δε λέει πλοϊρίτις (Pleuritis) αλλά πλευρίτις, δε λέει πνοϊμονί (Pneumonie) αλλά πνευμονί...Και όταν τη διορθώνουν, καμιά φορά τους απαντάει μισοαστεία, μισοσοβαρά "ελληνική λέξη είναι, εγώ ξέρω πως προφέρεται". Και δεν είναι η μόνη μου μιλάει με τέτοιο τρόπο. Δε θυμάμαι αν έχω πει ποτέ τη λέξη Herzrhythmusstörung χωρίς να έχω χώσει πούστικα ένα θ εκεί ανάμεσα...Ή πάντα μπερδεύομαι και αντί να πω Hyperthyroidism λέω Hyperthyreoidism και αντί για Ψ-ου-χοαναλ-oύ-ζε (Psychoanalyse - το y προφέρεται έτσι σαν λεπτό μακρόσυρτο ου) λέω κανονικά Ψυχοαναλύζε. Αυτά τα πράγματα οφείλονται σε ένα μεγάλο βαθμό βαθμό στο ότι η γλώσσα σου δε απλά σε βοηθάει να το πεις αλλιώς, σε μικρότερο βαθμό όμως στην υποσυνείδητη ή συνειδητή προσπάθεια σου να κρατήσεις όρθια τα λάβαρα του ελληνικού πολιτισμού. Διότι όλοι έχουμε έναν Άδωνη Γεωργιάδη μέσα μας. Αν και τώρα που το σκέφτομαι, με τα σπαστά γερμανικά μας περισσότερο σε Λεωνίδα Γεωργιάδη παραπέμπουμε.
Όλο και πιο πολλοί Έλληνες κάνουν μαθήματα γερμανικών στη Γερμανία. Τα πλεονεκτήματα είναι αρκετά. Αντί να ασχολείσαι με τα Γερμανικά 1,5 με 4 ώρες τη βδομάδα ασχολείσαι 12-18 ώρες, ενώ μετά το μάθημα συνεχίζεις να τα χρειάζεσαι. Αν δεν είσαι άτυχος να πέσεις σε τμήμα με 4-5 Έλληνες (όχι και τόσο σπάνιο τελευταία), τότε βγαίνοντας έξω με τα άλλα παιδιά από το Kurs θα μιλήσεις σίγουρα λίγα γερμανικά, ίσως πιο άργά, ίσως με πολλά λάθη, ίσως με πολλές εμβόλιμες προτάσεις στα αγγλικά στο ενδιάμεσο, αλλά πολύ πιο ελεύθερα από ότι στο μάθημα, όπου ίσως νιώθεις ότι κρίνεσαι. Από κει και πέρα βγαίνεις, πας στην Τράπεζα, πας στο Ταχυδρομείο, πας στο Bezirksamt να δηλώσεις τη διεύθυνση κατοικίας σου (Αnmeldung), βλέπεις πινακίδες στο δρόμο, αγοράζεις την εφημερίδα των αστέγων ή διαβάζεις την αφίσα αλληλεγγύης για τους αγωνιζόμενους Έλληνες (ή Τούρκους πλέον). Οκ, εντάξει, κάποια από τα παραπάνω ίσως αφορούν το Βερολίνο λίγο περισσότερο από άλλες γερμανικές πόλεις, but still....Σε αυτό το διάστημα βελτιώνεται πολύ ο αυθορμητισμός σου στη γλώσσα, το λεξιλόγιο σου, η προφορά σου ενώ σίγουρα θα κάνεις κάποιες πρόβες για Vorstellungsgespräch στην τάξη. Όλα αυτά μετράνε. Επίσης μαθαίνεις λίγο τη ζωή και τους ρυθμούς της, μαθαίνεις λίγο για την κουλτούρα των Γερμανών (στο Βερολίνο βέβαια πιο πολλά για την κουλτούρα των Τούρκων θα μάθεις).
Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν κάποια μειονεκτήματα. Το ένα και πιο βασικό είναι ότι στα γκρουπ αυτά δεν έχουν όλοι το ίδιο κίνητρο, καθώς πολλοί έχουν έρθει για τουρισμό και είπαν να μάθουν και λίγα γερμανικά επί τη ευκαιρία. Επιπλέον τα ινστιτούτα αυτά συνήθως έχουν λίγο πιο ελεύθερη δομή, δε σε πιέζουν πολύ με ασκήσεις στο σπίτι που να απαιτούν πάνω από 30 λεπτά και επειδή οι δάσκαλοι είναι muttersprachlich Γερμανοί, δε ξέρουν καλά τη γερμανική γραμματική. Μπορεί να σου φαίνεται παράδοξο, αλλά αυτό που η μέση Ελληνίδα ιδιαιτερού ξέρει τι είναι εμπρόθετος προσδιορισμός, τι είναι η Konjuktiv, τι είναι τα μεταβατικά ρήματα, δε θα το βρεις τόσο εύκολα στη Γερμανίδα. Συνήθως οι ασκήσεις γραμματικής θα σου φαίνονται για γέλια και οι ασκήσεις λεξιλογίου παλούκια, πράγμα παράξενο, γιατί υποτίθεται ότι ο στόχος είναι να μιλάς λίγα και σωστά, παρά πολλά και λάθος. Πέρα από αυτό αν κάτσεις και κάνεις παρέα με Έλληνες δε θα κάνεις ποτέ practice τα γερμανικά, γιατί ο ένας θα φέρει τον άλλο γνωστό και πριν το καταλάβεις θα είστε 8 άτομα και θα ψάχνετε να βρείτε θέσεις στο εστιατόριο "Η Αρτεμις", όπου δε θα χωράτε καν, γιατί θα σας εμποδίζουν τα ομοιώματα αρχαιοελληνικών αγαλμάτων και κιώνων ιωνικού ρυθμού. Ειδικά αν αυτοί οι 8 είναι άντρες θα προσπαθούν σα σωστοί greek lovers να ρίξουν τη Σλοβακα / Ισπανίδα / Λιθουανή φίλη σου από το μάθημα, με αποτέλεσμα να σας σιχαθεί και να σας αποφεύγει.
Έτσι λοιπόν θα συνιστούσα να ξεκινήσεις στην Ελλάδα τα μαθήματα Γερμανικών με μια καλή ιδιαιτερού που να έχει ξεσκίσει τη γερμανική γραμματική. Στη Γερμανία θα ήταν καλό να ξεκινήσεις τουλάχιστον από ένα επίπεδο Β1, έχοντας προηγουμένως εμπεδώσει τα βασικά τις γραμματικής και έχοντας αποφύγει όλη την πλέμπα που αρχίζει μαθήματα σα χόμπυ στο επίπεδο Α1 και Α2. Γενικά από το Β2 και πάνω υπάρχει μεγαλύτερο κίνητρο για να μάθει κανείς και οι περισσότεροι το παίρνουν πιο σοβαρά. Στη Γερμανία δε θεωρώ ότι χρειάζεται οπωσδήποτε να πας στα ακριβά ινστιτούτα τύπου Goethe. Ένα μέτριο φροντιστήριο που σε χρεώνει γύρω στα 200 με 400 ευρώ το μήνα θα κάνει καλά τη δουλειά του. Τα περισσότερα τμήματα προχωράνε με ρυθμό μισό ή ένα επίπεδο το μήνα, ανάλογα με το πόσες ώρες μάθημα προσφέρουν ανά εβδομάδα. Όταν φτάσετε το επιθυμητό επίπεδο, δηλώνετε συμμετοχή στις εξετάσεις του Goethe (οι οποίες ειρήσθω εν παρόδω γίνονται πολύ πιο συχνά στη Γερμανία από ότι στην Αθήνα και νομίζω είναι ελαφρώς πιο εύκολες), πάτε σε μια Stadtbücherei, νοικιάζετε βιβλία προετοιμασίας των εν λόγω εξετάσεων και είστε έτοιμοι.
Πόσο θα κοστίσει όλο αυτό ; Υπολόγισε πχ. 300 ευρώ τα μαθήματα x 4 μήνες + 400 ευρώ νοίκι x 4 μήνες = 2800 ευρώ + έξοδα διατροφής / διασκέδασης / βιβλίων, τα οποία είναι διαφορετικά για τον καθένα, αλλά προσαρμόσιμα. Γενικά το Βερολίνο είναι πιο φτηνό από την Αθήνα, ένας καφές έχει 2 με 2,5 ευρώ, μία μπύρα 2-2,5 ευρώ, με 3 ευρώ τρως ντονέρ από τον τούρκο, με 6 ευρώ τρως μια χαρά σε ένα κινέζικο/ινδικό/ταϊλανδέζικο εστιατόριο, με 10-12 ευρώ σε ελληνικό/ιταλικό. Τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον το φαϊ παίζει υπερβολικά μεγάλο ρόλο στη ζωή μου.
Για να απαντήσω πλέον και στην ερώτηση του Γιώργου : εγώ είχα μάθει μικρός Γερμανικά, έφτασα μάλιστα στο επίπεδο Β1 στην πρώτη λυκείου, το οποίο πήρα και με σχετική άνεση. Όμως μετά από 2 χρόνια στη β' και γ' Λυκείου και άλλα 6 στο πανεπιστήμιο, κατα τή διάρκεια των οποίων δεν είχα αρθρώσει ούτε μία γερμανική λέξη πέρα από το "Σνίτσελ" (και αυτό στη φράση "Μαμά, καιρό έχεις να κάνεις κανένα σνίτσελ"), είχα ξεχάσει τα πάντα. Και όταν λέω τα πάντα, εννοώ σχεδόν τα πάντα - ήξερα πχ να μετράω μέχρι το 20 και όταν έβλεπε κάποιες βασικές λέξεις όπως Wasser, Brot, Schnitzel ήξερα τι σημαίνουν. Άρχισα μετά το πανεπιστήμιο και έκανα 6 μήνες μαθήματα με μια κοπέλα σε χαλαρούς ρυθμούς. Σε αυτή τη φάση φρέσκαρα αρκετά καλά τη γραμματική, αλλά δε μπορούσα να μιλήσω καθόλου. Όταν όμως λέω καθόλου, εννοώ καθόλου. Κάποια στιγμή διάλεξα ένα φροντιστήριο στο Βερολίνο και δήλωσα συμμετοχή. Έκανα ένα online test για να με κατατάξουν σε επίπεδο, το οποίο όμως στηριζόταν κυρίως στη γραμματική, οπότε τα πήγα αρκετά καλά, με αποτέλεσμα να με κατατάξουν μεταξύ Β2 και C1. Εγώ τότε χάρηκα, πιστεύοντας ότι μετά με ένα-δυο μήνες μαθήματα θα μπορούσα να διαβάζω τη βιβλιογραφία του Λακάν στα Γερμανικά. Την άλλη μέρα όμως οι ελπίδες μου αποδείχτηκαν φρούδες, καθώς η γραμματέας της σχολής με πήρε αιφνιδίως τηλέφωνο για να κάνουν ένα oral test...Με ρώτησε τι έφαγα χτες και όταν σκάλωσα, με ρώτησε τι κάνω στον ελεύθερο μου χρόνο. Δεν είπα τίποτα και η γυναίκα με κατέταξε στο επίπεδο Α2...Χάρη μου έκανε! Όταν έφτασα στη Γερμανία πάντως και άρχισα στο επίπεδο Α2, είδα μετά από 3 μέρες κιόλας ότι το επίπεδο ήταν αρκετά εύκολο και πήγα στη γραμματεία και ζήτησα να με αλλάξουν Stufe. Eκεί αντιμετώπισα τη δυσπιστία (και σε ένα βαθμό την ευθυνοφοβία) των Γερμανών που δε μπορούσαν να δεχτούν ότι ήξερα τόσο καλά τη γραμματική ώστε να πάω καλά στο τεστ αλλά δεν ήξερα να μιλήσω. Θεώρησαν πιθανότατα ότι σαν Κωλοέλληνας θα αντέγραψα (τότε ήταν και στα ντουζένια τoυ το ανθελληνικό κλίμα στη Γερμανία). Προσπαθούσα τότε να τους εξηγήσω στα γερμανικά τι είχε συμβεί και υπό αυτό το καθεστώς αμφισβήτησης και πίεσης άρχισα να μιλάω αξιοπρεπή γερμανικά (σε φάση ξεκίνησα και πρόταση με το weil και έβαλα το ρήμα στο τέλος). Εκείνη τη στιγμή πέρασε τυχαία από μπροστά η διευθύντρια του φροντιστηρίου (η οποία ήταν και μισή Ελληνίδα, Gott sei Dank!) και είπε "Καλά, αφού τον ακούτε πως μιλάει, το επίπεδο του είναι για Β2". Ε, από εκεί και πέρα με έβαλαν στο Β2.1 και συνέχισα μέχρι το C1.2 σε ένα διάστημα 4 μηνών. Σε αυτό το διάστημα δεν ήμουν ποτέ ο καλύτερος στο τμήμα, ούτε όμως ο χειρότερος. Με κάποια εξτρά μαθήματα προετοιμασίας για τις εξετάσεις, πήγα στο Goethe και πέρασα με μεγάλη άνεση τις εξετάσεις, κάτι που είχε να μου συμβεί από το Λύκειο. Ψέμματα! Στις εξετάσεις της Στοματογνάθο είχα επίσης σκίσει!
Συμπέρασμα : το να αποφασίσεις να πας στο εξωτερικό για λίγα μαθήματα, τουλάχιστον 1-2 μήνες είναι μια καλή κίνηση, ακόμη και αν είχες πάρει κάποτε το Β2 και θες να το φρεσκάρεις. Αν έχεις 5000 ευρώ στην άκρη θα είσαι μάλλον καλυμένος για ένα 4μηνο. Από εκεί και πέρα, ανάλογα με το τι θες, προσαρμόζεις το πόσο ασχολείσαι και το πόσο εντατικά μαθήματα θα κάνεις. Το πτυχίο και το Vorstellungsgespäch είναι συνήθως εύκολες δοκιμασίες και το πως θα τα πας σε αυτές συνδέεται μόνο εμμέσως με το πως θα συνεννοείσαι τον πρώτο καιρό στην κλινική.. Γενικά άσχετα με το που έκανες μαθήματα και πόσο καλά τα πήγες στις εξετάσεις, θα χρειαστείς τουλάχιστον ένα 3μηνο για να μπορείς να χρησιμοποιείς τα γερμανικά που ήδη ξέρεις. Στους 4-6 μήνες θα αρχίσεις σιγά σιγά να καταλαβαίνεις τα πιο πολλά και να απαντάς όταν σε αδικούν. Στον ένα χρόνο συνήθως έχεις μάθει όσο χρειάζετε να ξέρεις για τη δουλειά σου και πλέον σε προβληματίζει το πως θα βελτιώσεις τα γερμανικά σου, ώστε να μπορείς να έχεις και μια στοιχειώδη κοινωνική ζωή, χωρίς να εξαρτάσαι από τους άλλους Έλληνες.
Πολύ σημαντικό : Στη Γερμανία, και ειδικά στις μεγαλουπόλεις τύπου Βερολίνο, Μόναχο, υπάρχει τρομερή έλλειψη κατοικιών! Αυτό ειδικά στην περίοδο πριν αρχίσει το φοιτητικό εξάμηνο. Έτσι, αν αποφασίσετε να κάνετε το καλοκαιράκι σας Ελλαδάρα και να αρχίσετε χαλαρά τα μαθήματα σας από Οκτώβρη, Νοέμβρη στη Γερμανία, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να μείνετε άστεγοι. Συνοπτικά, αν δεν έχετε κάποιο γνωστό, οι λύσεις είναι οι εξής :
- μπαίνετε στο http://www.wg-gesucht.de και ψάχνετε για γκαρσονιέρα (1-Ζimmer Wohnung). Αν το κάνετε αυτό σε περίοδο αιχμής, πιθανότατα δε θα βρείτε τίποτα, γιατί αυτός που το νοικιάζει προτιμά να τον δει τον άλλο από κοντά, και αφού η ζήτηση είναι μεγάλη, μάλλον αυτό θα κάνει. Επιπλέον, σημαντικό ποσοστό αυτών που νοικιάζουν σπίτια, θα έχουν άγχος αν θα έχετε ως Έλληνες λεφτά να πληρώσετε το νοίκι.
- μπαίνετε στο http://www.wg-gesucht.de και ψάχνετε ένα WG, δηλαδή ένα Wohngemeinsaft (συγκατοίκηση). Οι περισσότεροι Έλληνες σφίγγονται από τα φρύδια μέχρι την τελική απόληξη του ορθού τους όταν ακούν για συγκατοίκηση με αγνώστους, αλλά συνήθως το μοναδικό πρόβλημα στα WG είναι θέματα συντονισμού, κοινής χρήσης αντικειμένων και καθαριότητας, παρά βιασμοί και μαχαιρώματα. Με τη λύση αυτή όμως γλιτώνετε χρήματα, έχετε κάποιον πιο ευέλικτο άνθρωπο να συνεννοηθείτε μέσω internet που δε θα σας ζητάει ιδιαίτερες εγγυήσεις, πέρα από ένα αρχικό ποσό (Kaution), το οποίο και παίρνετε πίσω φεύγοντας.
- ρωτάτε τη σχολή γερμανικών σας αν έχει κάποια κατοικία να σας προτείνει. Οι περισσότερες νοικιάζουν δωματιάκια με μια κοινόχρηστη κουζινίτσα ή μπάνιο. Εδώ έχετε λιγότερο άγχος γενικά και υπάρχει κατανόηση, δεδομένου ότι δουλεύουν κυρίως με ξένους που έρχονται για 1-2-3 μήνες Γερμανία αλλά συνήθως είναι υπερτιμημένες οι κατοικίες.
- μένετε άστεγοι.
Γενικά αν είσαι στην πόλη, είναι πολύ πιο εύκολο να βρείς σπίτι. Οπότε αν το αποφασίσεις να κλείσεις ένα Kurs, διάλεξε κάτι προσωρινό για 1-2 μήνες και μετά βρες κάτι άλλο από εκεί.
Χρήσιμα groups στο facebook για το Βερολίνο ήταν το Greek Berliners και το Greek Doctors in Berlin. Εκεί αν γίνετε μέλος, μπορείτε να ρωτήσετε ότι θέλετε και θα σας βοηθήσουν (εννοείται ότι υπάρχουν οι περιστασιακές κόντρες και ειρωνίες των Ελλήνων αλλά αυτά τα ξέρεις από πριν).
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου