Ως γνήσιος δημοκράτης άνθρωπος που είμαι απαντώ και στις ερωτήσεις του κοινού, όπως αυτή του Γιώργου :
Καλημερα.Με λενε Γιωργο και ειμαι τριτοετης ειδικευομενος αναισθησιολογος στην Αθηνα.Διαβασα το blog σου και το βρηκα εξαιρετικα ενδιαφερον.Η ψυχιατρικη ηταν ανεκαθεν η αγαπημενη μου ειδικοτητα ,αλλα πιο πολυ για λογους χρονου αναμονης και επελεξα να κανω αναισθησιολογια.Ομως πλεον η επιθυμια να κανω ψυχιατρικη υπερισχυει οποτε εχω αποφασισει να κανω το βημα και να αλλαξω ειδικοτητα στην Γερμανια.Πτυχιο γερμανικων εχω απο το γυμνασιο αλλα τωρα θα φροντισω να παρω το B2.
Ηθελα να σε ρωτησω εαν υπαρχουν θεσεις ειδικοτητας στο νοσοκομειο σου.
Σε ευχαριστω και συγνωμη για την ενοχληση.
Καταρχήν αρπάζω την ευκαιρία που μου δίνεις και δημοσιεύω την απάντηση μου δημοσίως για να εκπληρώσω το παιδικό μου όνειρο να γίνω μια ιντερνετική Τένια Μακρή. Θα απαντήσω στην ερώτηση σου, πρώτα όμως θα πω τα δικά μου σαν ενοχλητικός θείος σε οικογενειακή γιορτή.
Θεωρώ απίστευτα θλιβερό αν ισχύει πραγματικά αυτό που μου λες, ότι δηλαδή επέλεξες άλλη ειδικότητα από αυτή που ήθελες με βασικό κριτήριο το χρόνο αναμονής. Η θλίψη μου αυτή δεν αφορά εσένα και την προσωπικότητα σου όσο αυτό το ηλίθιο σύστημα για την απόκτηση ειδικότητας που επί της ουσίας έχει καταφέρει τα εξής :
- να έχει υποστελεχωμένα περιφερειακά νοσοκομεία με ταυτόχρονα πολύ υψηλό ποσοστό ανέργων γιατρών και συνεχή φυγή γιατρών προς το εξωτερικό
- ακάλυπτες θέσεις αγροτικών ιατρείων, παρότι συχνά μέρος τους αναγνωρίζεται ως κομμάτι της ειδικότητας
- να αναγκάζει γιατρούς να επιλέγουν άλλη καριέρα από αυτή που θα ήθελαν, όπως εσύ, και κατ' επέκταση να είναι λιγότερο παραγωγικοί σε αυτό που κάνουν (ο καθένας είναι παραγωγικότερος στη δουλειά του όταν γουστάρει να δουλεύει, όχι επειδή δεν έχει άλλη εναλλακτική)
- να αναγκάζει γιατρούς στα 24-25 τους χρόνια, λίγο μετά το πτυχίο τους, να επιλέξουν τι ειδικότητα θα κάνουν για την υπόλοιπη ζωή τους, να μη τους επιτρέπει να αλλάξουν ειδικότητα. Στην ουσία δηλαδή τιμωρεί αυτόν που θέλει να δουλέψει στο κομμάτι που τον γεμίζει περισσότερο, επειδή στα 24 του δεν είχε τα ίδια κριτήρια και τις ίδιες παραστάσεις που είχε στα 30 του.
- να οδηγεί στην υπερεξειδίκευση. Είναι πολλοί αυτοί που δε γουστάρουν να έχουν όλη τους τη ζωή επείγοντα, το άγχος των εφημεριών ή τις μέτριες οικονομικές απολαβές κάποιων ειδικοτήτων σε σχέση με άλλες, αλλά θα ήθελαν να κάνουν όσο είναι νέοι μια παθολογία ή μια γενική χειρουργική και από κει, ανάλογα με τις παραστάσεις που θα έχουν και τις ευκαιρίες που θα τους δοθούν να κινηθούν προς τη ρευματολογία ή την νευροχειρουργική αντίστοιχα. Επειδη αυτό δε γίνεται, πολλοί επιλέγουν κατευθείαν εξειδικευμένες ειδικότητες που έχουν συγκεκριμένα πλεονεκτήματα ως προς την ποιότητα ζωής, άσχετα με τις συνθήκες ανταγωνισμού στην αγορά. Έχουμε τους περισσότερους ενδοκρινολόγους, ρευματολόγους, ωριλάδες, δερματολόγους ανά κάτοικο σε όλη την ευρώπη και ελάχιστους γενικούς γιατρούς.
- να μην έχουμε τους γιατρούς που χρειάζεται η κοινωνία μας. Για παράδειγμα το σύστημα διαμόρφωσης των ειδικοτήτων διαμορφώθηκε σε μια εποχή που η διχοτόμηση της ιατρικής σε ειδκότητες απόλυτα διακριτές μεταξύ τους ήταν εφικτή. Το πρόβλημα των τροχαίων ατυχημάτων ή των εγκεφαλικών δεν ήταν τοσο μεγάλο όσο σήμερα, με αποτέλεσμα η ιατρική που έχει να κάνει με την αποκατάσταση της λειτουργικότητας από κάποιες παθήσεις να μην έχει αναπτυχθεί όσο θα έπρεπε. Μπορεί σχετικές αυτοτελείς ειδικότητες να προστέθηκαν, π.χ. φυσίατροι, αλλά επειδή μεγάλες δημόσιες κλινικές αποκατάστασης δεν υπάρχουν και οι ιδιωτικές είναι λίγες και συχνά δρουν κερδοσκοπικά, αυτές οι ειδικότητες μένουν άγνωστες ακόμη και μεταξύ των γιατρών. Ορθοπεδικοί, νευρολόγοι, παθολόγοι καλούνται να βουλώσουν αυτές τις τρύπες κάνοντας φυσικά ό,τι μπορούν, αλλά είναι η εκπαίδευση τους γίνεται αποσπαματικά, καθώς οι περισσότεροι από αυτούς εκπαιδεύονται πρωτίστως σε κλινικές που ρίχνουν το βάρος τους στη σωστή διάγνωση και θεραπεία και λιτότερο στην αποκατάσταση και τη συνεργασία με πολλούς διαφορετικούς κλάδους όπως φυσιοθεραπευτές, λογοθεραπευτές, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί κοκ. Διαβάστε και εδώ.
Τα παραπάνω τα αναφέρω γιατί αύριο έχουμε και εκλογές και δυστυχώς η πραγματική πολιτική, που εχει να κάνει λιγότερο με την πόλωση και την ιδεολογία, αλλά με απλά τεχνικά προβλήματα που επηρεάζουν τις ζωές των απλών ανθρώπων μένουν στην αφάνεια.
Επί της ουσίας σε αυτό που με ρωτάς Γιώργο, η κλινική μου είναι μια τυπική μικρομεσαία κλινική της γερμανίας, συνήθως είναι δηλαδή υποστελεχωμένη, παρά υπερστελεχωμένη, οπότε αν πραγματικά σε ενδιαφέρει η κλινική μου, ειδικά αυτή την περίοδο, δε νομίζω θα έχεις γενικά πρόβλημα. Αυτό που όμως θα είναι ίσως πρόβλημα είναι το κομμάτι της γλώσσας και της έλλειψης εμπειρίας πάνω στην Ψυχιατρική. Με βάση το προφίλ σου για παράδειγμα, αν έκανες αίτηση σε μας πιθανότατα θα σε τοποθετούσαν σε κάποια μονάδα της γεροντοψυχιατρικής για αρχή, όπου έχεις να κάνεις με ανθρώπους που πέρα από την άνοια τους, το πάρκινσον ή την κατάθλιψη έχουν και σοβαρές σωματικές παθήσεις. Μια άλλη επιλογή θα ήταν η μονάδα των αλκοολικών, όπου πρωτίστως γίνεται η αποτοξίνωση και λιγότερο θεραπεία κατά του αλκοόλ, συχνά δε έχεις να φροντίσεις ανθρώπους με ηπατοπάθειες ή ναρκομανείς με κακή κατάσταση υγείας (καλύτερη όμως σε σχέση με την Ελλάδα) και πολύ κακές φλέβες (εκεί ως αναισθησιολόγος λογικά δε μασάς). Επί της ουσίας δηλαδή κάποιος με το δικό σου προφίλ και βιογραφικό αν έχει μια σχετική ευελιξία και ρεαλιστικές προσδοκίες αυτή τη στιγμή θα μπορέσει να αξιοποιηθεί στο νοσοκομείο μας. Όμως επειδή δε με ενδιαφέρει να κάνω διαφήμιση στο νοσοκομείο μου (εκτός αν μου δώσουν λεφτά, οπότε όλα αλλάζουν) αυτά που σου λέω ισχύουν γενικότερα για τις περισσότερες ψυχιατρικές κλινικές (κλινικές που λένε psychosomatik είναι ελαφρώς διαφορετική περίπτωση), οπότε μην επηρεάσεις την απόφαση σου για τη γερμανία βασιζόμενος σε αυτά που λέει ένας ημίτρελος μπλόγκερ.
Το βασικό είναι η γλώσσα, όσο καλά και να την έμαθες στην Ελλάδα, καλό θα είναι να αφιερώσεις ένα ή δύο μήνες και εδώ για φρεσκάρισμα και μαθήματα, ώστε το ξεκίνημα να είναι πιο εύκολο - γιατί ακόμη και αυτή, εν τέλει θα τη μάθεις.
Ίσως σου φανούν ενδιαφέροντα τα παρακάτω :
Καλημερα.Με λενε Γιωργο και ειμαι τριτοετης ειδικευομενος αναισθησιολογος στην Αθηνα.Διαβασα το blog σου και το βρηκα εξαιρετικα ενδιαφερον.Η ψυχιατρικη ηταν ανεκαθεν η αγαπημενη μου ειδικοτητα ,αλλα πιο πολυ για λογους χρονου αναμονης και επελεξα να κανω αναισθησιολογια.Ομως πλεον η επιθυμια να κανω ψυχιατρικη υπερισχυει οποτε εχω αποφασισει να κανω το βημα και να αλλαξω ειδικοτητα στην Γερμανια.Πτυχιο γερμανικων εχω απο το γυμνασιο αλλα τωρα θα φροντισω να παρω το B2.
Ηθελα να σε ρωτησω εαν υπαρχουν θεσεις ειδικοτητας στο νοσοκομειο σου.
Σε ευχαριστω και συγνωμη για την ενοχληση.
Καταρχήν αρπάζω την ευκαιρία που μου δίνεις και δημοσιεύω την απάντηση μου δημοσίως για να εκπληρώσω το παιδικό μου όνειρο να γίνω μια ιντερνετική Τένια Μακρή. Θα απαντήσω στην ερώτηση σου, πρώτα όμως θα πω τα δικά μου σαν ενοχλητικός θείος σε οικογενειακή γιορτή.
Θεωρώ απίστευτα θλιβερό αν ισχύει πραγματικά αυτό που μου λες, ότι δηλαδή επέλεξες άλλη ειδικότητα από αυτή που ήθελες με βασικό κριτήριο το χρόνο αναμονής. Η θλίψη μου αυτή δεν αφορά εσένα και την προσωπικότητα σου όσο αυτό το ηλίθιο σύστημα για την απόκτηση ειδικότητας που επί της ουσίας έχει καταφέρει τα εξής :
- να έχει υποστελεχωμένα περιφερειακά νοσοκομεία με ταυτόχρονα πολύ υψηλό ποσοστό ανέργων γιατρών και συνεχή φυγή γιατρών προς το εξωτερικό
- ακάλυπτες θέσεις αγροτικών ιατρείων, παρότι συχνά μέρος τους αναγνωρίζεται ως κομμάτι της ειδικότητας
- να αναγκάζει γιατρούς να επιλέγουν άλλη καριέρα από αυτή που θα ήθελαν, όπως εσύ, και κατ' επέκταση να είναι λιγότερο παραγωγικοί σε αυτό που κάνουν (ο καθένας είναι παραγωγικότερος στη δουλειά του όταν γουστάρει να δουλεύει, όχι επειδή δεν έχει άλλη εναλλακτική)
- να αναγκάζει γιατρούς στα 24-25 τους χρόνια, λίγο μετά το πτυχίο τους, να επιλέξουν τι ειδικότητα θα κάνουν για την υπόλοιπη ζωή τους, να μη τους επιτρέπει να αλλάξουν ειδικότητα. Στην ουσία δηλαδή τιμωρεί αυτόν που θέλει να δουλέψει στο κομμάτι που τον γεμίζει περισσότερο, επειδή στα 24 του δεν είχε τα ίδια κριτήρια και τις ίδιες παραστάσεις που είχε στα 30 του.
- να οδηγεί στην υπερεξειδίκευση. Είναι πολλοί αυτοί που δε γουστάρουν να έχουν όλη τους τη ζωή επείγοντα, το άγχος των εφημεριών ή τις μέτριες οικονομικές απολαβές κάποιων ειδικοτήτων σε σχέση με άλλες, αλλά θα ήθελαν να κάνουν όσο είναι νέοι μια παθολογία ή μια γενική χειρουργική και από κει, ανάλογα με τις παραστάσεις που θα έχουν και τις ευκαιρίες που θα τους δοθούν να κινηθούν προς τη ρευματολογία ή την νευροχειρουργική αντίστοιχα. Επειδη αυτό δε γίνεται, πολλοί επιλέγουν κατευθείαν εξειδικευμένες ειδικότητες που έχουν συγκεκριμένα πλεονεκτήματα ως προς την ποιότητα ζωής, άσχετα με τις συνθήκες ανταγωνισμού στην αγορά. Έχουμε τους περισσότερους ενδοκρινολόγους, ρευματολόγους, ωριλάδες, δερματολόγους ανά κάτοικο σε όλη την ευρώπη και ελάχιστους γενικούς γιατρούς.
- να μην έχουμε τους γιατρούς που χρειάζεται η κοινωνία μας. Για παράδειγμα το σύστημα διαμόρφωσης των ειδικοτήτων διαμορφώθηκε σε μια εποχή που η διχοτόμηση της ιατρικής σε ειδκότητες απόλυτα διακριτές μεταξύ τους ήταν εφικτή. Το πρόβλημα των τροχαίων ατυχημάτων ή των εγκεφαλικών δεν ήταν τοσο μεγάλο όσο σήμερα, με αποτέλεσμα η ιατρική που έχει να κάνει με την αποκατάσταση της λειτουργικότητας από κάποιες παθήσεις να μην έχει αναπτυχθεί όσο θα έπρεπε. Μπορεί σχετικές αυτοτελείς ειδικότητες να προστέθηκαν, π.χ. φυσίατροι, αλλά επειδή μεγάλες δημόσιες κλινικές αποκατάστασης δεν υπάρχουν και οι ιδιωτικές είναι λίγες και συχνά δρουν κερδοσκοπικά, αυτές οι ειδικότητες μένουν άγνωστες ακόμη και μεταξύ των γιατρών. Ορθοπεδικοί, νευρολόγοι, παθολόγοι καλούνται να βουλώσουν αυτές τις τρύπες κάνοντας φυσικά ό,τι μπορούν, αλλά είναι η εκπαίδευση τους γίνεται αποσπαματικά, καθώς οι περισσότεροι από αυτούς εκπαιδεύονται πρωτίστως σε κλινικές που ρίχνουν το βάρος τους στη σωστή διάγνωση και θεραπεία και λιτότερο στην αποκατάσταση και τη συνεργασία με πολλούς διαφορετικούς κλάδους όπως φυσιοθεραπευτές, λογοθεραπευτές, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί κοκ. Διαβάστε και εδώ.
Τα παραπάνω τα αναφέρω γιατί αύριο έχουμε και εκλογές και δυστυχώς η πραγματική πολιτική, που εχει να κάνει λιγότερο με την πόλωση και την ιδεολογία, αλλά με απλά τεχνικά προβλήματα που επηρεάζουν τις ζωές των απλών ανθρώπων μένουν στην αφάνεια.
Επί της ουσίας σε αυτό που με ρωτάς Γιώργο, η κλινική μου είναι μια τυπική μικρομεσαία κλινική της γερμανίας, συνήθως είναι δηλαδή υποστελεχωμένη, παρά υπερστελεχωμένη, οπότε αν πραγματικά σε ενδιαφέρει η κλινική μου, ειδικά αυτή την περίοδο, δε νομίζω θα έχεις γενικά πρόβλημα. Αυτό που όμως θα είναι ίσως πρόβλημα είναι το κομμάτι της γλώσσας και της έλλειψης εμπειρίας πάνω στην Ψυχιατρική. Με βάση το προφίλ σου για παράδειγμα, αν έκανες αίτηση σε μας πιθανότατα θα σε τοποθετούσαν σε κάποια μονάδα της γεροντοψυχιατρικής για αρχή, όπου έχεις να κάνεις με ανθρώπους που πέρα από την άνοια τους, το πάρκινσον ή την κατάθλιψη έχουν και σοβαρές σωματικές παθήσεις. Μια άλλη επιλογή θα ήταν η μονάδα των αλκοολικών, όπου πρωτίστως γίνεται η αποτοξίνωση και λιγότερο θεραπεία κατά του αλκοόλ, συχνά δε έχεις να φροντίσεις ανθρώπους με ηπατοπάθειες ή ναρκομανείς με κακή κατάσταση υγείας (καλύτερη όμως σε σχέση με την Ελλάδα) και πολύ κακές φλέβες (εκεί ως αναισθησιολόγος λογικά δε μασάς). Επί της ουσίας δηλαδή κάποιος με το δικό σου προφίλ και βιογραφικό αν έχει μια σχετική ευελιξία και ρεαλιστικές προσδοκίες αυτή τη στιγμή θα μπορέσει να αξιοποιηθεί στο νοσοκομείο μας. Όμως επειδή δε με ενδιαφέρει να κάνω διαφήμιση στο νοσοκομείο μου (εκτός αν μου δώσουν λεφτά, οπότε όλα αλλάζουν) αυτά που σου λέω ισχύουν γενικότερα για τις περισσότερες ψυχιατρικές κλινικές (κλινικές που λένε psychosomatik είναι ελαφρώς διαφορετική περίπτωση), οπότε μην επηρεάσεις την απόφαση σου για τη γερμανία βασιζόμενος σε αυτά που λέει ένας ημίτρελος μπλόγκερ.
Το βασικό είναι η γλώσσα, όσο καλά και να την έμαθες στην Ελλάδα, καλό θα είναι να αφιερώσεις ένα ή δύο μήνες και εδώ για φρεσκάρισμα και μαθήματα, ώστε το ξεκίνημα να είναι πιο εύκολο - γιατί ακόμη και αυτή, εν τέλει θα τη μάθεις.
Ίσως σου φανούν ενδιαφέροντα τα παρακάτω :
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου