Πολλοί από όσους έρχονται Γερμανία για να δουλέψουν έχουν ακούσει πολλά : πως εδώ υπάρχει τεράστια έλλειψη σε γιατρούς ακόμη και σε μεγαλουπόλεις και μεγάλα νοσοκομεία, ότι τους Έλληνες γιατρούς τους θέλουν γιατί έχουν καλή φήμη, ότι οπωσδήποτε βρίσκεις θέση σε μεγάλο νοσοκομείο και ίσως και πανεπιστημιακό κοκ. Υπάρχει μια μεγάλη δόση αλήθειας σε αυτό, με την έννοια ότι όντως η έλλειψη είναι τέτοια που μπορεί ακόμη και σε μεγάλα νοσοκομεία ή ακόμη και πανεπιστημιακά να βρεις θέση, αλλά για αυτό το λόγο θες και λίγο τύχη, δεν είναι κάτι στο οποίο μπορείς να βασιστείς. Οι Έλληνες γιατροί όντως έχουν καλό επίπεδο ιατρικής, συνήθως μπορούν να σταθούν στο ίδιο επίπεδο με τους Γερμανούς συναδέλφους τους σε επίπεδο παραγωγικότητας ενώ σε σχέση με πολλούς άλλους ξένους ενσωματώνονται πολύ πιο γρήγορα στο γερμανικό τρόπο ζωής και μαθαίνουν σχετικά γρήγορα τη γλώσσα. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι στο διάλλειμμα τους οι Γερμανοί κάνουν πηγαδάκια συζητώντας πόσο καταπληκτικοί γιατροί είναι οι Έλληνες και πως θα γίνει να βρούνε κι άλλους, ούτε ότι ο διευθυντής προσωπικού του εκάστοτε νοσοκομείου τρίβει τα χέρια του κάθε φορά που βλέπει αίτηση από Έλληνα.
Συχνά οι περιγραφές για το πόσο καλά είναι εδώ τα πράγματα, αντί να λειτουργούν ενθαρρυντικά, δημιουργούν μη ρεαλιστικές προσδοκίες και πράγματα τα οποία είναι φυσιολογικά, εδώ αντιμετωπίζονται σαν αποτυχία. Πριν κάποιο καιρό για παράδειγμα που μια φίλη μου είχε έρθει να κάνει συνεντεύξεις για μια θέση παθολογίας, κατάφερε και βρήκε σε ένα μικρό νοσοκομείο σε μια κωμόπωλη μισή ώρα από τη Στουτγκάρδη. Παρότι το νοσοκομείο ήταν πλήρες ως προς αυτά που πρέπει να έχει ένα νοσοκομείο παθολογίας, στερούμενο τις εξειδικευμένες μονάδες των μεγαλουπόλεων, η φίλη μου αυτή όντας πολύ καλή φοιτήτρια με καλό βιογραφικό, ακόμη και δημοσίευση, περίμενε πως θα έβρισκε πολλές προτάσεις και απογοητεύτηκε. Στην πραγματικότητα βέβαια, υπήρχαν αντικειμενικές δυσκολίες : παρά τις δημοσιεύσεις της, δεν είχε εργασιακή εμπειρία, δεν είχε ποτέ της ταξιδέψει στο εξωτερικό πριν τις συνεντεύξεις αυτές με αποτέλεσμα να μην ξέρει περίπου τι να περιμένει, δε μιλούσε καλά γερμανικά, ενώ έψαχνε παράλληλα θέση με το φίλο της, η οποία θα έπρεπε να είναι κοντά με τη δική της (ή δυνατόν στο ίδιο νοσοκομείο).
Αν υπό τις ίδιες προϋποθέσεις και το ίδιο βιογραφικό είχε κάνει αίτηση σε άλλες χώρες, πχ. στην Ελβετία ή στο Ηνωμένο Βασίλειο ενδεχομένως να μη την είχαν πάρει πουθενά ή ακόμη και αν την έπαιρναν, δε θα επρόκειτο για κάποια κωμόπολη μισή ώρα έξω από μεγαλούπολη. Η πρόσληψη της σε ένα αντίστοιχο νοσοκομείο θα ήταν επιτυχία και όχι λόγος για απογοήτευση, γιατί η ζήτηση είναι μικρότερη και η προσφορά ικανοποιητική. Αναγνωρίζω βέβαια ότι το επίπεδο ιατρικής σε Ελβετία ή UK ίσως είναι ένα κλικ πιο πάνω, αλλά μέχρι εκεί. Αν στη φίλη μου δεν είχαν δημιουργήσει υπερβολικές προσδοκίες, το να καταφέρει να βρει εντός λίγων εβδομάδων στη Γερμανία θέση με συμβόλαιο για πλήρη ειδικότητα σε πόλη κοντά σε μια πόλη 600.000 κατοίκων, με το φίλο της να βρει αντίστοιχα θέση αρκετά κοντά, ώστε να μπορούν να ζουν μαζί, θα το θεωρούσε επιτυχία. Και δε μιλάμε για ένα μικρό νοσοκομείο με μια παθολογική και μια χειρουργική κλινική, όσο για ένα νοσοκομείο που καλύπτει τις βασικές ανάγκες ενός σημαντικού πληθυσμού και παραπέμπει απλά πιο βαριά ή πιο εξειδικευμένα περιστατικά.
Με όλα τα παραπάνω αυτό που θέλω να πω είναι ότι δε θα πρέπει κανείς να αντιμετωπίζει σαν αποτυχία ή σαν πισωγύρισμα το ότι βρήκε σε ένα μικρό νοσοκομείο αντί για ένα πιο μεγάλο, μόνο και μόνο επειδή ακούει πως στη γερμανία ζητάνε γιατρούς. Άλλωστε οι περισσότεροι αρχικά κάπως έτσι ξεκινήσαν. Αλλά θα πάω το συλλογισμό ένα βήμα παραπέρα και θα πω πως ενδεχομένως και να είναι καλύτερα να ξεκινήσεις σε ένα μικρό νοσοκομείο από ότι σε ένα μεγάλο ή ένα πανεπιστημιακό.
Όντας αρχάριος, και δη από μια χώρα όπου η ιατρική εκπαίδευση είναι σχεδόν σε αποκλειστικό βαθμό θεωρητική και λιγότερη πρακτική -τουτέστιν αρχίζεις χωρίς να ξέρεις να βάλεις μια φλέβα και να πάρεις ένα αίμα- αυτό που χρειάζεσαι τον πρώτο καιρό είναι να ξεψαρώσεις και να μάθεις να σκέφτεσαι, ακόμη και υπό πίεση. Σε ένα μεγάλο νοσοκομείο που τα πράγματα είναι απρόσωπα, οι ειδικευόμενοι κυρίως γερμανοί και πιο παλιοί στην ειδικότητα, όσο αστέρι και να είσαι στη διαφοροδιάγνωση, δε θα σε βοηθήσει αν στο τρίμηνο σε πετάξουν στις εφημερίες, θεωρώντας πως είσαι έτοιμος, ενώ εσύ ακόμη ψάχνεις τα λόγια σου στην προσπάθεια να πάρεις ένα ιστορικό ή σκας τη μία φλέβα μετά την άλλη γιατί ακόμη δεν είσαι σίγουρος πώς να κάνεις μια αιμοληψία. Δε θα σε βοηθήσει να εγκληματιστείς ποτέ στη δουλειά αν έχεις έναν επιμελητή, που έρχεται στο θάλαμο 2 φορές τη βδομάδα για 15 λεπτά, στα οποία εσύ πρέπει να συζητήσεις όλες τις δυσκολίες και απορίες σου. Δε θα σε βοηθήσει όταν αργά τη νύχτα χρειαστείς τον ακτινολόγο ή τον αναισθησιολόγο που μέσα στα άγρια μεσάνυχτα δε θα έχει καμία όρεξη να προσπαθήσει να καταλάβει τα σπαστά γερμανικά σου.
Φυσικά κανείς δε θα σου εγγυάται ότι αυτά τα προβλήματα δε θα υπάρχουν και στο μικρό νοσοκομείο, ότι όλα θα πάνε ρόδινα ή ότι θα σε έχουν στα ώπα-ώπα. Αυτό που πιστεύω είναι πως υπάρχουν τέτοια νοσοκομεία που μπορούν να σου προσφέρουν αυτά που χρειάζεσαι τα 2-3 πρώτα χρόνια της ειδικότητας σου και μάλιστα θα νοιάζονται να μη σε χάσουν, θα έχουν την υπομονή να επενδύσουν σε εσένα και να σε βοηθήσουν να προσαρμοστείς. Θα σου προσφέρουν ένα μεγάλο όγκο ασθενών με περιστατικά που απαντώνται στο γενικό πληθυσμό και δε θα τα βρεις σε ένα πανεπιστημιακό. Όπως επίσης θα σου προσφέρουν το πιο σημαντικό κατά τη γνώμη μου στην ιατρική εκπαίδευση, την καθημερινή προσωπική σχέση και ανταλλαγή απόψεων με έναν έμπειρο γιατρό. Το να αρχίσει κανείς σε ένα μικρομεσαίο νοσοκομείο της Γερμανίας μέχρι να νιώσει πως σα γιατρός μπορεί να σταθεί στα πόδια του μπορεί να βγει λοιπόν μια καλή επένδυση σε κάποιον που δεν ενδιαφέρεται για ακαδημαϊκή καριέρα, αλλά τον ενδιαφέρει να γίνει ένας καλός κλινικός, με αντίληψη του πως λειτουργεί το σύστημα συνολικά και δυνατότητα να παίρνει αποφάσεις, ανάλογα με τα μέσα που έχει να αντιμετωπίσει.
Συχνά οι περιγραφές για το πόσο καλά είναι εδώ τα πράγματα, αντί να λειτουργούν ενθαρρυντικά, δημιουργούν μη ρεαλιστικές προσδοκίες και πράγματα τα οποία είναι φυσιολογικά, εδώ αντιμετωπίζονται σαν αποτυχία. Πριν κάποιο καιρό για παράδειγμα που μια φίλη μου είχε έρθει να κάνει συνεντεύξεις για μια θέση παθολογίας, κατάφερε και βρήκε σε ένα μικρό νοσοκομείο σε μια κωμόπωλη μισή ώρα από τη Στουτγκάρδη. Παρότι το νοσοκομείο ήταν πλήρες ως προς αυτά που πρέπει να έχει ένα νοσοκομείο παθολογίας, στερούμενο τις εξειδικευμένες μονάδες των μεγαλουπόλεων, η φίλη μου αυτή όντας πολύ καλή φοιτήτρια με καλό βιογραφικό, ακόμη και δημοσίευση, περίμενε πως θα έβρισκε πολλές προτάσεις και απογοητεύτηκε. Στην πραγματικότητα βέβαια, υπήρχαν αντικειμενικές δυσκολίες : παρά τις δημοσιεύσεις της, δεν είχε εργασιακή εμπειρία, δεν είχε ποτέ της ταξιδέψει στο εξωτερικό πριν τις συνεντεύξεις αυτές με αποτέλεσμα να μην ξέρει περίπου τι να περιμένει, δε μιλούσε καλά γερμανικά, ενώ έψαχνε παράλληλα θέση με το φίλο της, η οποία θα έπρεπε να είναι κοντά με τη δική της (ή δυνατόν στο ίδιο νοσοκομείο).
Αν υπό τις ίδιες προϋποθέσεις και το ίδιο βιογραφικό είχε κάνει αίτηση σε άλλες χώρες, πχ. στην Ελβετία ή στο Ηνωμένο Βασίλειο ενδεχομένως να μη την είχαν πάρει πουθενά ή ακόμη και αν την έπαιρναν, δε θα επρόκειτο για κάποια κωμόπολη μισή ώρα έξω από μεγαλούπολη. Η πρόσληψη της σε ένα αντίστοιχο νοσοκομείο θα ήταν επιτυχία και όχι λόγος για απογοήτευση, γιατί η ζήτηση είναι μικρότερη και η προσφορά ικανοποιητική. Αναγνωρίζω βέβαια ότι το επίπεδο ιατρικής σε Ελβετία ή UK ίσως είναι ένα κλικ πιο πάνω, αλλά μέχρι εκεί. Αν στη φίλη μου δεν είχαν δημιουργήσει υπερβολικές προσδοκίες, το να καταφέρει να βρει εντός λίγων εβδομάδων στη Γερμανία θέση με συμβόλαιο για πλήρη ειδικότητα σε πόλη κοντά σε μια πόλη 600.000 κατοίκων, με το φίλο της να βρει αντίστοιχα θέση αρκετά κοντά, ώστε να μπορούν να ζουν μαζί, θα το θεωρούσε επιτυχία. Και δε μιλάμε για ένα μικρό νοσοκομείο με μια παθολογική και μια χειρουργική κλινική, όσο για ένα νοσοκομείο που καλύπτει τις βασικές ανάγκες ενός σημαντικού πληθυσμού και παραπέμπει απλά πιο βαριά ή πιο εξειδικευμένα περιστατικά.
Με όλα τα παραπάνω αυτό που θέλω να πω είναι ότι δε θα πρέπει κανείς να αντιμετωπίζει σαν αποτυχία ή σαν πισωγύρισμα το ότι βρήκε σε ένα μικρό νοσοκομείο αντί για ένα πιο μεγάλο, μόνο και μόνο επειδή ακούει πως στη γερμανία ζητάνε γιατρούς. Άλλωστε οι περισσότεροι αρχικά κάπως έτσι ξεκινήσαν. Αλλά θα πάω το συλλογισμό ένα βήμα παραπέρα και θα πω πως ενδεχομένως και να είναι καλύτερα να ξεκινήσεις σε ένα μικρό νοσοκομείο από ότι σε ένα μεγάλο ή ένα πανεπιστημιακό.
Όντας αρχάριος, και δη από μια χώρα όπου η ιατρική εκπαίδευση είναι σχεδόν σε αποκλειστικό βαθμό θεωρητική και λιγότερη πρακτική -τουτέστιν αρχίζεις χωρίς να ξέρεις να βάλεις μια φλέβα και να πάρεις ένα αίμα- αυτό που χρειάζεσαι τον πρώτο καιρό είναι να ξεψαρώσεις και να μάθεις να σκέφτεσαι, ακόμη και υπό πίεση. Σε ένα μεγάλο νοσοκομείο που τα πράγματα είναι απρόσωπα, οι ειδικευόμενοι κυρίως γερμανοί και πιο παλιοί στην ειδικότητα, όσο αστέρι και να είσαι στη διαφοροδιάγνωση, δε θα σε βοηθήσει αν στο τρίμηνο σε πετάξουν στις εφημερίες, θεωρώντας πως είσαι έτοιμος, ενώ εσύ ακόμη ψάχνεις τα λόγια σου στην προσπάθεια να πάρεις ένα ιστορικό ή σκας τη μία φλέβα μετά την άλλη γιατί ακόμη δεν είσαι σίγουρος πώς να κάνεις μια αιμοληψία. Δε θα σε βοηθήσει να εγκληματιστείς ποτέ στη δουλειά αν έχεις έναν επιμελητή, που έρχεται στο θάλαμο 2 φορές τη βδομάδα για 15 λεπτά, στα οποία εσύ πρέπει να συζητήσεις όλες τις δυσκολίες και απορίες σου. Δε θα σε βοηθήσει όταν αργά τη νύχτα χρειαστείς τον ακτινολόγο ή τον αναισθησιολόγο που μέσα στα άγρια μεσάνυχτα δε θα έχει καμία όρεξη να προσπαθήσει να καταλάβει τα σπαστά γερμανικά σου.
Φυσικά κανείς δε θα σου εγγυάται ότι αυτά τα προβλήματα δε θα υπάρχουν και στο μικρό νοσοκομείο, ότι όλα θα πάνε ρόδινα ή ότι θα σε έχουν στα ώπα-ώπα. Αυτό που πιστεύω είναι πως υπάρχουν τέτοια νοσοκομεία που μπορούν να σου προσφέρουν αυτά που χρειάζεσαι τα 2-3 πρώτα χρόνια της ειδικότητας σου και μάλιστα θα νοιάζονται να μη σε χάσουν, θα έχουν την υπομονή να επενδύσουν σε εσένα και να σε βοηθήσουν να προσαρμοστείς. Θα σου προσφέρουν ένα μεγάλο όγκο ασθενών με περιστατικά που απαντώνται στο γενικό πληθυσμό και δε θα τα βρεις σε ένα πανεπιστημιακό. Όπως επίσης θα σου προσφέρουν το πιο σημαντικό κατά τη γνώμη μου στην ιατρική εκπαίδευση, την καθημερινή προσωπική σχέση και ανταλλαγή απόψεων με έναν έμπειρο γιατρό. Το να αρχίσει κανείς σε ένα μικρομεσαίο νοσοκομείο της Γερμανίας μέχρι να νιώσει πως σα γιατρός μπορεί να σταθεί στα πόδια του μπορεί να βγει λοιπόν μια καλή επένδυση σε κάποιον που δεν ενδιαφέρεται για ακαδημαϊκή καριέρα, αλλά τον ενδιαφέρει να γίνει ένας καλός κλινικός, με αντίληψη του πως λειτουργεί το σύστημα συνολικά και δυνατότητα να παίρνει αποφάσεις, ανάλογα με τα μέσα που έχει να αντιμετωπίσει.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου