Ένα συχνό πρόβλημα στην ειδικότητα είναι το να θες να δεις κόσμο και να κάνεις πράγματα αλλά να μην έχεις ελεύθερο χρόνο. Εξίσου συχνά τυχαίνει να έχεις ελεύθερο χρόνο και να μην έχεις ιδέα τι να κάνεις, είτε γιατί είναι αργά, είτε γιατί όλοι δουλεύουν είτε γιατί πήρες κάποια απροσδόκητη άδεια λόγω υπερωριών και κανείς δεν είναι διαθέσιμος. Πολλοί γουστάρουν να περνούν ώρες στο skype ή το facebook, κάτι που και εγώ κάνω αλλά γρήγορα βαριέμαι.
Το να βαριέσαι είναι κάτι φυσιολογικό, ακόμη και τα ζώα βαριούνται. Αν δε με πιστεύεις, κοίτα λίγο πιο προσεκτικά το σκύλο σου. Η αίσθηση βαρεμάρας είναι ένα περίεργο δυσάρεστο συναίσθημα, το οποίο όλοι οι άνθρωποι αντανακλαστικά προσπαθούν να αποφεύγουν. Το συναίσθημα της βαρεμάρας είναι απαραίτητο για την εξέλιξη κάθε ανθρώπου, διαφορετικά κανείς δε θα μάθαινε χορό, κιθάρα, δε θα έκανε συλλογές από καπάκια μπύρας ή κοχύλια, κανείς δε θα έκανε ορειβασία κοκ. Το να βαριέσαι σημαίνει κατά μία έννοια απώλεια ενδιαφέροντος για το περιβάλλον σου, αφού κανένα από τα ερεθίσματα του δε σε συγκινεί αρκετά ώστε να ασχοληθείς μαζί του.
Νιώθω συχνά πως βαριέμαι και πως δεν έχω τι να κάνω. Εγκεφαλικά όμως νιώθω ότι πρέπει κανείς να είναι τελείως αχάριστος για να βαριέται και εξηγούμαι : Ποτέ στην ιστορία δεν υπήρχαν τόσα πολλά ερεθίσματα, όσα στην εποχή του ίντερνετ. Ποτέ οι άνθρωποι δε δαπανούσαν τόσο μεγάλο χρόνο από τη μέρα τους και χρήμα από την τσέπη τους για την ενασχόληση με πράγματα που δεν έχουν να κάνουν με την επιβίωση τους (συνήθως αυτά τα "πράγματα" τα λέμε χόμπυ). Σκέψου την εποχή των γονιών σου ή των παππούδων σου, όχι παλιότερα από 50 χρόνια. Τα περισσότερα πράγματα που έκαναν τότε οι άνθρωποι είχαν να κάνουν μάλλον με την επιβίωση τους και όχι με τη διασκέδαση τους. Γιατί λοιπόν είμαστε αχάριστοι και αισθανόμαστε όλο και πιο συχνά πως βαριόμαστε ;
Ένα επιχείρημα θα μπορούσε να είναι ακριβώς το ότι παλιότερα ο άνθρωπος ασχολιόταν καθημερινά με την επιβίωση του. Είχε τόσο έντονο προσωπικό κίνητρο σε ότι έκανε που ενδεχομένως το να σαμαρώσει ένα μουλάρι και να το φορτώσει με σανό προκαλούσε την απελεύθερωση ίδιας ποσότητας ντοπαμίνης και νορεπινεφρίνης στις νευρικές του συνάψεις, όσο στον πιτσιρικά που παίζει το νέο GTA στο playstation. Όταν το εξωτερικό σου περιβάλλον σταματά να είναι δυνητικά απειλητικό ή αγχωτικό, τότε χάνεις το ενδιαφέρον σου σε αυτό και στρέφεσαι στο εσωτερικό σου περιβάλλον, το οποίο αργά ή γρήγορα σημαίνει βαρεμάρα.
Ένα δεύτερο επιχείρημα είναι η έλλειψη ερεθισμάτων. Όταν ο πατέρας μου πήγαινε σε ηλικία 6 ετών στο χωράφι, στο δρόμο του για εκεί αλληλεπιδρούσε με μονοπάτια, λάσπες, αγκάθια, βατράχια, φίδια, ξεραμένα φύλλα, κουδούνια από κοπάδια. Αν το καλοσκεφτείς, οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα, ακόμη και αυτοί που δηλώνουν πως αγαπούν τη δουλειά τους , κάνουν δουλειές αρκετά μηχανικές, επαναληπτικές και αποκομμένες από το τελικό προϊόν της εργασίας τους. Ίσως λοιπόν η βαρεμάρα να είναι η διαδικασία με την οποία ο εγκέφαλος μας μας αναγκάζει να επαναξετάσουμε το περιβάλλον μας και να μάθουμε περισσότερα για αυτό.
Ένα τρίτο επιχείρημα είναι ακριβώς το ότι το ίντερνετ, τα videogames και όλες οι νέες τεχνολογίες έχουν αλλάξει τελείως τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τις έννοιες "ενδιαφέρον/βαρετό". Πάρε ένα παιδί που έχει μεγαλώσει σκοτώνοντας στρατούς ολόκληρους στο Call of Duty και μπορεί να δει τα πλέον απίστευτα video στο youtube, κάνοντας απλώς διαδοχικά κλικ και βάλτο σε μία σχολική τάξη και δίδαξε του γεωγραφία με μία δασκάλα που τελείωσε το πανεπιστήμιο πριν ανακαλυφθούν οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές και με μοναδικό βοήθημα ένα παγκόσμιο χάρτη (συχνά δεν υπάρχει ούτε αυτό στα δημόσια σχολεία). Η ευκολία με την οποία σου σερβίρεται το "ενδιαφέρον" στην οθόνη σου, είναι αυτή που μειώνει το δικό σου κίνητρο το να βρεις το ενδιαφέρον στο περιβάλλον σου. Θυμάμαι όταν ήμουν παιδί έπαιζε με τις ώρες κάνοντες διαγωνισμούς τρακαρίσματος ανάμεσα στα αυτοκινητάκια μου, προσπαθώντας να καταλήξω ποιο είναι το πιο καλό ή έφτιαχνα με τα μολύβια και τα στυλό μου ομάδες ποδοσφαίρου, τις οποίες παρέθετα στο κρεβάτι μου, το οποίο έπαιζε το ρόλο του γηπέδου και έστηνα εικονικούς αγώνες. Πολύ κάψιμο, δε το συζητώ, αλλά έτσι ήταν τότε.
Η ιδέα όμως ότι όλες αυτές οι απίθανες τεχνολογίες που διαθέτουμε μας χαζεύουν με ενοχλεί πάρα πολύ και με κάνει να νιώθω ακόμη πιο αχάριστος, γιατί όχι μόνο γκρινιάζω πως βαριέμαι τη στιγμή που τα 3/4 του πλανήτη δεν έχουν τη δυνατότητα ούτε σχολείο να πάνε, αλλά το κάνω αυτό μέσα από το ίντερνετ, το πιο επαναστατικό, διαδραστικό και αναρχικό μέσο που έφτιαξε ποτέ ο άνθρωπος.
Δε θέλω να είμαι αχάριστος, και συνεπώς δε θέλω να βαριέμαι. Έτσι αποφάσισα να εξερευνώ τους τρόπους με τους οποίους καταπολεμώ εποικοδομητικά τη βαρεμάρα μου και να τους καταγράφω. Και συνειδητοποιώ πως το blogging είναι για μένα μια μορφή καταπολέμησης της βαρεμάρας με ένα στοιχειωδώς παραγωγικό τρόπο. Τις περισσότερες φορές δεν έχω να πω κάτι που δεν έχει ειπωθεί πολλές φορές στο παρελθόν και μάλιστα με πολύ πιο εύγλωττο τρόπο ενώ τις λίγες φορές που έχω την αίσθηση ότι γράφω κάτι που είναι κυρίως δική μου ιδέα, καταλήγω να γράφω ότι μου κατεβαίνει, γιατί είμαι τεμπέλης και δεν επεξεργάζομαι τα κείμενα μου. Όπως και να' χει, το blogging είναι ένα από τα όπλα μου όταν βαριέμαι, και σε μελλοντικές αναρτήσεις θα προσπαθήσω να εξερευνήσω και άλλες.
Ίσως βέβαια και όλα αυτά που γράφω να είναι βαρετά. Άλλωστε με πρόλαβε πριν καιρό ο Κύριος Βαρετός :
http://varetos.blogspot.de/
Το να βαριέσαι είναι κάτι φυσιολογικό, ακόμη και τα ζώα βαριούνται. Αν δε με πιστεύεις, κοίτα λίγο πιο προσεκτικά το σκύλο σου. Η αίσθηση βαρεμάρας είναι ένα περίεργο δυσάρεστο συναίσθημα, το οποίο όλοι οι άνθρωποι αντανακλαστικά προσπαθούν να αποφεύγουν. Το συναίσθημα της βαρεμάρας είναι απαραίτητο για την εξέλιξη κάθε ανθρώπου, διαφορετικά κανείς δε θα μάθαινε χορό, κιθάρα, δε θα έκανε συλλογές από καπάκια μπύρας ή κοχύλια, κανείς δε θα έκανε ορειβασία κοκ. Το να βαριέσαι σημαίνει κατά μία έννοια απώλεια ενδιαφέροντος για το περιβάλλον σου, αφού κανένα από τα ερεθίσματα του δε σε συγκινεί αρκετά ώστε να ασχοληθείς μαζί του.
Νιώθω συχνά πως βαριέμαι και πως δεν έχω τι να κάνω. Εγκεφαλικά όμως νιώθω ότι πρέπει κανείς να είναι τελείως αχάριστος για να βαριέται και εξηγούμαι : Ποτέ στην ιστορία δεν υπήρχαν τόσα πολλά ερεθίσματα, όσα στην εποχή του ίντερνετ. Ποτέ οι άνθρωποι δε δαπανούσαν τόσο μεγάλο χρόνο από τη μέρα τους και χρήμα από την τσέπη τους για την ενασχόληση με πράγματα που δεν έχουν να κάνουν με την επιβίωση τους (συνήθως αυτά τα "πράγματα" τα λέμε χόμπυ). Σκέψου την εποχή των γονιών σου ή των παππούδων σου, όχι παλιότερα από 50 χρόνια. Τα περισσότερα πράγματα που έκαναν τότε οι άνθρωποι είχαν να κάνουν μάλλον με την επιβίωση τους και όχι με τη διασκέδαση τους. Γιατί λοιπόν είμαστε αχάριστοι και αισθανόμαστε όλο και πιο συχνά πως βαριόμαστε ;
Ένα επιχείρημα θα μπορούσε να είναι ακριβώς το ότι παλιότερα ο άνθρωπος ασχολιόταν καθημερινά με την επιβίωση του. Είχε τόσο έντονο προσωπικό κίνητρο σε ότι έκανε που ενδεχομένως το να σαμαρώσει ένα μουλάρι και να το φορτώσει με σανό προκαλούσε την απελεύθερωση ίδιας ποσότητας ντοπαμίνης και νορεπινεφρίνης στις νευρικές του συνάψεις, όσο στον πιτσιρικά που παίζει το νέο GTA στο playstation. Όταν το εξωτερικό σου περιβάλλον σταματά να είναι δυνητικά απειλητικό ή αγχωτικό, τότε χάνεις το ενδιαφέρον σου σε αυτό και στρέφεσαι στο εσωτερικό σου περιβάλλον, το οποίο αργά ή γρήγορα σημαίνει βαρεμάρα.
Ένα δεύτερο επιχείρημα είναι η έλλειψη ερεθισμάτων. Όταν ο πατέρας μου πήγαινε σε ηλικία 6 ετών στο χωράφι, στο δρόμο του για εκεί αλληλεπιδρούσε με μονοπάτια, λάσπες, αγκάθια, βατράχια, φίδια, ξεραμένα φύλλα, κουδούνια από κοπάδια. Αν το καλοσκεφτείς, οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα, ακόμη και αυτοί που δηλώνουν πως αγαπούν τη δουλειά τους , κάνουν δουλειές αρκετά μηχανικές, επαναληπτικές και αποκομμένες από το τελικό προϊόν της εργασίας τους. Ίσως λοιπόν η βαρεμάρα να είναι η διαδικασία με την οποία ο εγκέφαλος μας μας αναγκάζει να επαναξετάσουμε το περιβάλλον μας και να μάθουμε περισσότερα για αυτό.
Ένα τρίτο επιχείρημα είναι ακριβώς το ότι το ίντερνετ, τα videogames και όλες οι νέες τεχνολογίες έχουν αλλάξει τελείως τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τις έννοιες "ενδιαφέρον/βαρετό". Πάρε ένα παιδί που έχει μεγαλώσει σκοτώνοντας στρατούς ολόκληρους στο Call of Duty και μπορεί να δει τα πλέον απίστευτα video στο youtube, κάνοντας απλώς διαδοχικά κλικ και βάλτο σε μία σχολική τάξη και δίδαξε του γεωγραφία με μία δασκάλα που τελείωσε το πανεπιστήμιο πριν ανακαλυφθούν οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές και με μοναδικό βοήθημα ένα παγκόσμιο χάρτη (συχνά δεν υπάρχει ούτε αυτό στα δημόσια σχολεία). Η ευκολία με την οποία σου σερβίρεται το "ενδιαφέρον" στην οθόνη σου, είναι αυτή που μειώνει το δικό σου κίνητρο το να βρεις το ενδιαφέρον στο περιβάλλον σου. Θυμάμαι όταν ήμουν παιδί έπαιζε με τις ώρες κάνοντες διαγωνισμούς τρακαρίσματος ανάμεσα στα αυτοκινητάκια μου, προσπαθώντας να καταλήξω ποιο είναι το πιο καλό ή έφτιαχνα με τα μολύβια και τα στυλό μου ομάδες ποδοσφαίρου, τις οποίες παρέθετα στο κρεβάτι μου, το οποίο έπαιζε το ρόλο του γηπέδου και έστηνα εικονικούς αγώνες. Πολύ κάψιμο, δε το συζητώ, αλλά έτσι ήταν τότε.
Η ιδέα όμως ότι όλες αυτές οι απίθανες τεχνολογίες που διαθέτουμε μας χαζεύουν με ενοχλεί πάρα πολύ και με κάνει να νιώθω ακόμη πιο αχάριστος, γιατί όχι μόνο γκρινιάζω πως βαριέμαι τη στιγμή που τα 3/4 του πλανήτη δεν έχουν τη δυνατότητα ούτε σχολείο να πάνε, αλλά το κάνω αυτό μέσα από το ίντερνετ, το πιο επαναστατικό, διαδραστικό και αναρχικό μέσο που έφτιαξε ποτέ ο άνθρωπος.
Δε θέλω να είμαι αχάριστος, και συνεπώς δε θέλω να βαριέμαι. Έτσι αποφάσισα να εξερευνώ τους τρόπους με τους οποίους καταπολεμώ εποικοδομητικά τη βαρεμάρα μου και να τους καταγράφω. Και συνειδητοποιώ πως το blogging είναι για μένα μια μορφή καταπολέμησης της βαρεμάρας με ένα στοιχειωδώς παραγωγικό τρόπο. Τις περισσότερες φορές δεν έχω να πω κάτι που δεν έχει ειπωθεί πολλές φορές στο παρελθόν και μάλιστα με πολύ πιο εύγλωττο τρόπο ενώ τις λίγες φορές που έχω την αίσθηση ότι γράφω κάτι που είναι κυρίως δική μου ιδέα, καταλήγω να γράφω ότι μου κατεβαίνει, γιατί είμαι τεμπέλης και δεν επεξεργάζομαι τα κείμενα μου. Όπως και να' χει, το blogging είναι ένα από τα όπλα μου όταν βαριέμαι, και σε μελλοντικές αναρτήσεις θα προσπαθήσω να εξερευνήσω και άλλες.
Ίσως βέβαια και όλα αυτά που γράφω να είναι βαρετά. Άλλωστε με πρόλαβε πριν καιρό ο Κύριος Βαρετός :
http://varetos.blogspot.de/
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου