Ο περασμένος Αύγουστος και οι επόμενες εβδομάδες

Λοιπόν, ένας αρκετά κουραστικός μήνας τελείωσε. Αυριο είναι η τελευταία μου ημέρα πριν τις διακοπές, επιστρέφω στην Ελλάδα για 16 ημέρες, έχοντας περισσότερο από ποτέ ανάγκη από διακοπές. Από ότι ακούω οι θερμοκρασίες στην Ελλάδα παραμένουν άκρως καλοκαιρινές, κάτι στο οποίο υπολόγιζα όταν δήλωσα πως θέλω να πάω διακοπές το Σεπτέμβρη, όταν οι τιμές θα είναι λίγο πιο φτηνές και οι υπόλοιποι συνάδελφοι θα έχουν γυρίσει. Σε αντίθεση λοιπόν με τους περισσότερους γνωστούς μου, που μου εύχονται "καλό χειμώνα" και ενεργοποιώντας αντανακλαστικά του σχολείου ποστάρουν συνεχώς το Wake me up when September ends, διεκδικώντας Oscar πρωτοτυπίας και υψηλών μουσικών γνώσεων, εγώ είμαι ενθουσιασμένος που θα κάνω επιτέλους μπάνιο στη θάλασσα μετά από 2 χρόνια (!). Oπότε κομμένα τα "καλά χειμώνα", έχει 35 βαθμούς, άρα είναι καλοκαίρι ακόμα!

Ο Αύγουστος ήταν ένας μήνας με πάρα πολλή δουλειά για μένα. Το τμήμα μας ήταν υποστελεχωμένο, όπως και πολλά άλλα γειτονικά με αποτέλεσμα να κάνω Vertretungen (αναπληρώσεις) τόσο στην κλινική ημέρας (Tagesklinik) όσο και στα εξωτερικά / υποδοχή (Αmbulanz), να αναλαμβάνω κομμάτια της θεραπείας με τα οποία είχα μέχρι πρόσφατα ελάχιστη σχέση (όπως τα Info-Gruppe που ανέφερα σε προηγούμενη ανάρτηση), να κάνω πολλές εφημερίες, με αποκορύφωμα το ΣΚ που μας πέρασε που με έβαλαν Σάββατο και Κυριακή και γενικώς να επωμίζομαι όλο και περισσότερο ευθύνες.

Αυτό γενικά είναι ένα βασικό θέμα στη Γερμανία. Οι περισσότεροι ξένοι γιατροί προσλαμβάνονται για να συνεισφέρουν στη λάντζα, και ακόμη και αν η εργασιακή τους συμπεριφορά είναι προβληματική, σπάνια έχουν πρόβλημα να διατηρήσουν τη θέση τους, γιατί η έλλειψη γιατρών είναι σημαντική και η ποσότητα της λάντζας, ιδίως γραφειοκρατικού περιεχομένου, είναι αρκετά μεγάλη. Έτσι, ως ξένος αντιμετωπίζεσαι συχνά με προσοχή έως καχυποψία αρχικά, αλλά μόλις δουν ότι έχεις τις γνώσεις και τις δυνατότητες να προσφέρεις το κάτι παραπάνω και πλεονεκτώντας ως αλλοδαπός έναντι των Γερμανών σε θέματα ζήλου και προθυμότητας να αναλάβεις αγγαρείες, εφημερίες ή δύσκολα περιστατικά, σε εμπιστεύονται όλο και περισσότερο. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, όπου νέοι και ικανοί άνθρωποι μπορεί στη δουλειά τους να μείνουν στάσιμοι, αν δεν έχουν κάποια γνωρισμία, εδώ δε γίνεται να μην αναγνωριστεί η ποιότητα της δουλειάς σου - μπορεί βέβαια να μεσολαβήσει μια μεγάλη περίοδο επιφυλακτικότητας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα που μου συνέβη : έμαθα ότι ένας νοσηλευτής στην Tagesklinik, που δουλεύαμε μαζί στην ίδια κλινική όταν είχα ξεκινήσει, έκανε την ακόλουθη δήλωση για μένα :

" Όταν ο Βασίλης είχε έρθει σε εμάς τότε, δε πίστευα ότι θα τα καταφέρει, και τώρα τον βλέπεις να εξελίσσεται σε ένα τόσο καλό γιατρό!" 

Aυτός ο έπαινος ήταν ένας από τους πολλούς που παραδόξως άκουσα τον Αύγουστο, το οποίο είναι παράξενο γιατί οι Γερμανοί, και εδώ ειδικά στο Νότο, δε φημίζονται για την ευκολία τους σε επαίνους. Μια ηλικιωμένη ασθενής με πρόβλημα εξάρτησης από βενζοδιαζεπίνες μου είπε για παράδειγμα ότι οι ασθενείς προσπαθούν να μαντέψουν πόσο χρονών είμαι, κάτι που μου είχε πει και στο παρελθόν μια άλλη ασθενής (βλ. προηγούμενη ανάρτηση "Άβολες στιγμές με ασθενείς"). Αυτή τη φορά τα στοιχήματα κατέληξαν ομόφωνα ότι είμαι κάτω των 40 (!) και η ασθενής μου είπε ότι με κάνει στα 35. Επειδή η ασθενής ήταν ηλικιωμένη και δεν υπήρχε κάποιο πρόβλημα παρεξήγησης της είπα ότι είμαι 27, και τότε με κοίταξε με μεγάλα απορημένα μάτια, ρωτώντας με : "μα καλά, πότε προλάβατε να σπουδάσετε, να μάθετε γερμανικά και να γίνεται τόσο καλός γιατρός ;", τότε προσπάθησα να κατεβάσω τους τόνους και είπα ότι είμαι μόλις στο δεύτερο χρόνο της ειδικότητας και ότι έχω πολλά ακόμη να μάθω, για να μου πει πολύ ευγενικά : "δεν έχει σημασία, το βασικό είναι ότι είστε συμπαθής και εμπιστεύσιμος, μαζί σας νιώθει κανείς ότι μπορεί να μιλήσει άνετα". Όταν το είπε έβαλα τα κλάματα, την αγκάλιασα και τη φώναξα "μανούλα"! Όχι εντάξει, δε το έκανα, αλλά μου πέρασε από το μυαλό. Και μετά μια άλλη κυρία, επίσης ηλικιωμένη, όταν της εξήγησα ότι έχει ουρολοίμωξη, μου είπε ότι οι ασθενείς με εκτιμούν πάρα πολύ και θεωρούν ότι έχω πολλές γνώσεις, και όταν της είπα πως υπερβάλλει και πρόκεται απλώς για μια ουρολοιμωξη, μου συνέστησε να μην είμαι τόσο μετριόφρων και να δέχομαι κοπλιμέντα. Μετά διαβάζοντας τα σημειώματα που γράφουν καθημερινά οι ασθενείς για την πορεία της θεραπείας τους, ένας ασθενής έγραφε πως τον είχα βοηθήσει να ηρεμήσει μετά από μια συζήτηση μας ενώ ένας άλλος έγραφε πως βρήκε το Info-Gruppe που έκανα "genial!!!!!" με πέντε θαυμαστικά παρακαλώ.

Υπήρχαν και κάποια άλλα πιο μικρά σημάδια εκτίμησης από ασθενείς και συνεργάτες, τα οποία δε θα αναφέρω από σεβασμό προς εσάς και τον εαυτό μου, αλλά θα αναφέρω κάτι που με απασχόλησε : Ενώ χαιρόμουν για τα καλά λόγια που άκουγα, πάντα έβρισκα τελικά ένα τρόπο να κρατήσω τον εαυτό μου στο έδαφος, συχνά με ψυχαναγκαστικό τρόπο. Στην περίπτωση του νοσηλευτή που έκανε αυτό το σχόλιο για μένα, αυτό που μου έμεινε ήταν ότι όταν άρχισα φαινόμουν γελοίος, άσχετος, απροσάρμοστος, και όχι ότι με θεωρεί καλό γιατρό, γιατί προφανώς δε νιώθω ακόμη γιατρός. Στην περίπτωση των ασθενών που με θαυμάζουν για τις γνώσεις μου, σκέφτηκα πως απλώς δε ξέρουν να κρίνουν ποιος είναι καλός και ποιος όχι, απλώς τους αρέσει που δεν είμαι ο υπερόπτης γιατρός που κοιτάζει τον ασθενή αφ' υψηλού. Στην περίπτωση των νοσηλευτών και ψυχολόγων που με επαινούν περιστασιακά, σκέφτομαι πως απλά με συγκρίνουν είτε με τους περισσότερους αλλοδαπούς γιατρούς, με τους οποίους επειδή κουβαλώ τα κόμπλεξ της σχολής μας δε καταδέχομαι να συγκριθω, είτε με συγκρίνουν με τους 40άρηδες Γερμανούς και Γερμανίδες, που έχουν οικογένεια και όπως είναι φυσιολογικό ενδιαφέρονται περισσότερο να τελειώσουν στην ώρα τους και να πάνε σπίτι, παρά να μάθουν και να εξελιχθούν. Ένας άλλος λόγος που παλεύω μεταξύ αποδοχής και απόρριψης ευεργετικών σχολίων, νομίζω ότι είναι οι πολύ χαμηλές επιδόσεις μου στο πανεπιστήμιο. Έβγαλα πολύ χαμηλό μέσο όρο, παρότι με ενδιέφεραν όλα τα μαθήματα στη σχολή και για κάποιο λόγο δε προσαρμόστηκα στις απαιτήσεις της σχολής. Αυτό το γεγονός επηρέασε αρκετά την αυτοπεποίθηση μου, τουλάχιστον ως προς τις ιατρικές γνώσεις/δεξιότητες. Αυτός ο τρόπος σκέψης είναι χαρακτηριστικός της προσωπικότητας μου : αυτά που κάνω μέτρια ή άσχημα, πρέπει να τα κάνω καλύτερα και είναι ανεπίτρεπτο να συνεχίσω έτσι, ενώ αυτά που κάνω καλά, δεν είναι στην πραγματικότητα καλά, απλώς οι άλλοι νομίζουν ότι είναι καλά. Αυτός ο υπερεγωτικός τρόπος σκέψης είναι συμβόλαιο για κατάθλιψη κάποια στιγμή, το ξέρω καλά, αλλά προς το παρόν με έχει βοηθήσει να βελτιώνομαι και δεν είμαι πρόθυμος να τον εγκαταλείψω τελείως.  Αυτά όλα είναι σκέψεις, τις οποίες σίγουρα θα χαρώ να το συζητήσω στην αυτοανάλυση (Selbsterfahrung) που θα κάνω στα πλαίσια της ειδικότητας, αλλά θα με ενδιέφερε να ακούσω αν κάποιος από τους πολυάριθμους αναγνώστες σκέφτεται έτσι και τι κάνει για αυτό.


Αυτό που κάνω εγώ είναι ο αυτοσαρκασμός. Προβάλλω με γλαφυρές περιγραφές και υπερβολές την ανασφάλεια μου ως κάτι πολύ πιο άβολο, αμήχανο και ντροπιαστικό από ότι είναι ή αντίστοιχα με ένα αίσθημα υπέρμετρου μεγαλείου, πάντοτε όμως με τρόπο διασκεδαστικό και ευχάριστο, ώστε να επιβεβαιώσω από την αντίδραση του άλλου αν οι σκέψεις μου έχουν βάση με την πραγματικότητα. Θέτω δηλαδή τον εαυτό μου σε μια κατάσταση αυτολύπησης ή υπερβολικού αυτοθαυμασμού, η οποία είναι ασυμβίβαστη με τη γενική εικόνα που έχουν οι φίλοι μου για μένα. Όταν οι φίλοι μου γελάνε, νιώθω ότι μου δίνουν το σινιάλο πως αναγνωρίζουν και αποδέχονται την ανασφάλεια μου, χωρίς όμως να της δίνουν τη σημασία και τις διαστάσεις που έχει στο κεφάλι μου, και έτσι ξέρω, ότι υπερβάλλω και μπορώ να ηρεμήσω. Αυτό το σύστημα λειτουργεί εξαιρετικά αν οι φίλοι σου είναι αρκετά έξυπνοι ώστε να καταλαβαίνουν την αξία του σαρκασμού και αν ξέρεις να αυτοελέγχεσαι ώστε να μη το παρακάνεις και γελοιοποιείσαι. Το χειρότερο είναι όταν κάποιος δε καταλαβαίνει το χιούμορ μου και παίρνει τα όσα λέω τοις μετρητοίς, το οποίο συμβαίνει σχετικά συχνά με τους Γερμανούς, οι οποίοι καταφέρνουν και έχουν πάντα μια πολύ ατσαλάκωτη εικόνα.     

Πέρα πάντως από τα της δουλειάς, ο καιρός ήταν καλός και έβγαινα και αρκετά ή πολύ συχνά άραζα με τους συγκατοίκους και πίναμε μπύρες στο μπαλκόνι - μιλάμε για πολλή μπύρα όμως οι συγκάτοικοι. Ο μύθος των κλειστών Γερμανών που δε βγαίνουν από το σπίτι καταρρέει τους καλοκαιρινούς μήνες, γεγονός που οφείλεται στον καλό καιρό και στην αυξημένη συγκέντρωση αιθανόλης στο αίμα. Μπορώ να πω πως η ζωή μου τον τελευταίο μήνα ήταν η πιο γεμάτη από όταν άρχισα να δουλεύω.

Παρόλα αυτα τα θετικά πράγματα, τις τελευταίες βδομάδες σερνόμουν. Πήγαινα κάθε δεύτερη μέρα με μια μικρή καθυστέρηση στη δουλειά γιατί δε μπορούσα να ξυπνήσω εγκαίρως και να πάρω το σωστό τρένο, έκανα μεγάλα μεσημεριανά διαλλείμματα και είχα λιγότερο όρεξη να δουλέψω. Κανείς στη δουλειά όμως δε μου είπε τίποτα, γιατί έχω το προνόμιο να είμαι ο μοναδικός γιατρός στη κλινική και βλέπουν πως γενικά δουλεύω αρκετά και ενδιαφέρομαι, πιθανότατα αναγνώριζαν πως είμαι κουρασμένος. Τις τελευταίες ημέρες σκεφτόμουν όλο και περισσότερο την ημέρα που θα φύγω για διακοπές. Δεν είναι ότι έχει περάσει και πάρα πολύς καιρός από την τελευταία φορά που ήμουν Ελλάδα, ήμουν εκεί πριν 4 περίπου μήνες. Το θέμα είναι ότι όταν έρχομαι στην Ελλάδα κουράζομαι πιο πολύ και κοιμάμαι λιγότερο από ότι συνήθως γιατί θέλω να τους δω όλους πριν ξαναφύγω. Αυτή τη φορά όμως έχω αποφασίσει πραγματικά να ξεκουραστώ, να κοιμάμαι καλά, να περάσω όσο το δυνατόν περισσότερη ώρα στη θάλασσα και αν μπορώ να πάω σε κάποιο νησί ή κάποιο παραθαλάσσιο μέρος με μια μικρή παρέα φίλων.

Η μόνη υποχρέωση που θα αναλάβω στην Ελλάδα θα είναι να καταθέσω τα χαρτιά μου για περαιτέρω αναβολή στο στρατό με τη μάταιη ελπίδα πως θα μου δώσουν επιπλέον αναβολή, αλλιώς αποφάσισα να μείνω Γερμανία και να κυρηχτώ ανυπόταχτος. Αν προλάβω ίσως προσπαθήσω να αναγνωρίσω και το χρόνο που έχω κάνει εδώ ειδικότητα. Γυρνώντας στη Γερμανία έχω συμφωνήσει να φύγω από τη μονάδα εθισμού μετά από 1,5 χρόνο και από Οκτώβρη να με πάνε στην κλειστή μονάδα της γενικής ψυχιατρικής, κάτι το οποίο απαιτεί μεν πολλή ενέργεια αλλά θα είναι μια καινούργια πρόκληση που χρειάζομαι για να βελτιωθώ. Στόχος μου είναι επίσης να αναλάβω πιο σοβαρά την εκπαίδευση μου και να εγγραφώ σε σεμινάρια ψυχοθεραπείας. Το πρόβλημα είναι ότι ακόμη δεν έχω αποφασίσει αν προτιμώ την ψυχοδυναμική ή τη γνωσιακή κατεύθυνση, μάλλον θα δοκιμάσω κάτι ψυχοδυναμικό που βρήκα στη Στουτγκάρδη για αρχή και βλέπουμε.

Ο πιο βασικός στόχος όμως είναι να αντλήσω όσο πιο πολυ ήλιο και θαλασσινό ιώδιο για το χειμώνα που έρχεται.