Θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι. Αγαπάω πολύ τη χώρα μου. Όσοι διαβάζουν το μπλογκ τακτικά ξέρουν ότι κρύβω ένα μικρό Άδωνι Γεωργιάδη μέσα μου. Και ειδικά από όταν άρχισα να ζω στο εξωτερικό η σχέση μου με την Ελλάδα είναι σα τη σχέση με μια πρώην που δε την έχεις ξεπεράσει. Τα άσχημα έχουν ξεχαστεί και πλέον υπάρχει αρκετή εξειδανίκευση και νοσταλγία, και πιάνεις τον εαυτό σου να χαζεύει ότι απομεινάρια έχει αφήσει αυτή η αγάπη, όπως παλιά γράμματα και φωτογραφίες, ελπίζοντας πως μπορεί να συντηρήσει αυτό το συναίσθημα εξειδανίκευσης κόντρα στην πραγματικότητα. Έτσι για κάποιο περίεργο λόγο, Ελλάδα για μένα σημαίνει σημαίνει τέλειος καιρός, ωραίο σπιτικό φαγητό, φιλικοί και ανοιχτοχέρηδες άνθρωποι, μουσική παντρεμένη με ποίηση, και φυσικά ένα αίσθημα διαχρονικότητας.
Μα τελικά όταν έρχομαι στην Ελλάδα αρχίζω πολύ γρήγορα να θυμάμαι πως λειτουργούν κάποια πράγματα και ξενερώνω. Εδώ θα βρείτε μια λίστα με πραγματα που με ενοχλούν στην Ελλάδα.
25 πράγματα που με ενοχλούν στην Ελλάδα :
1) Οι Έλληνες δε ξέρουν να ταξιδεύουν : Το πρόβλημα αυτό ξεκινάει πριν ακόμη έρθω Ελλάδα, στο γερμανικό αεροδρόμιο όπου όπως και εγώ έτσι και άλλοι Έλληνες περιμένουν να επιβιβαστούν. Για κάποιο λόγο ενώ η ουρά οφείλει να έχει το σχήμα ευθείας γραμμής, οι Έλληνες σχηματίζουν πάντα ένα μπουλούκι σε σχήμα σκαληνού τριγώνου, μπλοκάρωντας οποιαδήποτε δίοδο σε τρίτα πρόσωπα. Την κατάσταση δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο οι σακούλες με τα γλυκά, η πολιτικολογία χωρίς υποψία σκοπού και νοήματος, και ο απίστευτος πανικός να επιβιβαστούμε γρήγορα και να έχουμε όλα τα πράγματα κατά το δυνατόν κοντά μας για να μη μας τα κλέψουν ή τα χάσουμε, το οποίο εκφράζεται με φωνές τύπου "φέρε εδώ την τσάντα παιδί μου που σου μιλάω", "κάνε στην άκρη να περάσει ο άνθρωπος", "τι φωνάζεις ρε μπαμπά, δεν είμαστε κουφοί" κλπ. Όταν για κάποιο λόγο πατήσει έδαφος το αεροπλάνο, ακούς μαζικά "κλικ" από τις ζώνες που λύνονται, αλλεπάλληλα "τουτ τουτ τουτ" από τα κινητά που ενεργοποιούνται και ρυθμικά "κραπ γκαπ" από τα τους χώρους αποσκευών που ανοίγουν. Ακόμη και αν εσύ θες να περιμένεις στη θέση σου αναπαυτικά, χαζεύοντας τους τεχνικούς απ' έξω που οδηγούν τα καρτ και μεταφέρουν πράγματα, πρέπει να σηκωθείς γιατί o τύπος που κάθεται δίπλα σου βιάζεται (πάντα κλείνουμε παράθυρο για το λόγο αυτό). Στη συνέχεια στεκόμαστε όλοι κουτσό στο διάδρομο του αεροπλάνου και φορτωμένοι με ένα σκασμό πράγματα, ξεφυσώντας και διαμαρτυρόμενοι γιατί αργούν να ανοίξουν οι πόρτες. Στο μεταξύ, ο 60άρης που σε όλη την πτήση είχε αναλύσει όλη την ελληνική πολιτική ιστορία από την εποχή του κυκλαδιτικού πολιτισμού μέχρι σήμερα, συνεχίζει ακάθεκτος ακριβώς πίσω από το αυτί σου.
2) Οι δήθεν κυριλάτες καφετέριες : Την τελευταία φορά που ήμουν Αθήνα, οι παλιοί μου φίλοι με πήγαν στην ίδια καφετέρια που πάνε τους τελευταίους μήνες σχεδόν καθημερινά. Είναι μια από αυτές τις μοντέρνα διακοσμημένες καφετέριες, με πολλούς καθρέφτες, και εσωτερικούς χώρους που ορίζονται όχι από τοίχους, αλλά από ξύλινες βιβλιοθήκες με βιβλία για να δίνουν αίσθημα ευρυχωρίας (ξέρετε, αυτό το wannabe baloux στυλάκι). Άσπρα, μαύρα ή μπεζ τραπεζάκια, αναπαυτικά καναπεδάκια και τα τρέχοντα hits του ραδιοφώνου να παίζουν. Οι θαμώνες 20-40 ετών, οι περισσότεροι άνεργοι, με μπλουζακια Tommy Hilfiger απολαμβάνουν το freddo τους με ένα στριφτό τσιγάρο. Εγώ φυσικά, ερχόμενος από Γερμανία παρήγγειλα ένα φραπεδάκι (μέτριο με λίγο γάλα) για να νιώσω πως γύρισα σπίτι μου για να πάρω την απάντηση :
"Φραπε, νες και ελληνικό δε σερβίρουμε"
Τι λες μωρή ;;; Φραπέ σερβίρουν ακόμη και στη Στουτγκάρδη, πόσο μάλλον εδώ στην Ελλαδάρα! Τσακίσου κάνε μου ένα μέτριο με γάλα και φρόντισε να μου φέρεις και μπισκοτάκι !
Φυσικά δεν είπα τίποτα τέτοιο και παρήγγειλα ένα Freddo, σαν το πειθήνιο όργανο της τάξης, το οποίο με έκανε η Γερμανία. Ένας φίλος μου εξήγησε : "ρε δε κάνουν τέτοια εδώ, είναι τύπου italian-style cafe". Οκ...Πέστο έτσι! Αυτό τα εξηγούσε όλα ! Μετά από δυόμιση ώρες ρουφώντας τον καπνό των διπλανών και περιμένοντας την απόδειξη, ξέχασα πως είμαι στο Ν. Ηράκλειο και άρχισα να νιώθω σωστός Μιλανέζος.
3) Το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους : Ίσως το πιο ενοχλητικό πράγμα στην Ελλάδα. Τον περασμένο χειμώνα ήρθα εδώ με μια ελαφριά ρινίτιδα, και λίγο τα τζάκια, λίγο ο καπνός έφυγα με βρογχοφαρυγγίτιδα για Γερμανία. Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι ότι αν πεις ότι σε ενοχλεί ο καπνός είσαι ένας σούπερ νευρωτικός, που απλά θέλει να τη σπάσει στους άλλους που περνάνε καλά. Ήμουν γενικά υπέρ της απαγόρευσης του καπνίσματος σε κλειστούς χώρους, μέχρι που πήγα στη Γερμανία και τότε έγινα ακόμη πιο θερμός υποστηρικτής του. Οι καπνιστές εκει παρά το κρύο, που το χειμώνα φτάνει εύκολα και τους -10, βγαίνουν έξω να καπνίζουν και σου εξηγούν πως παρότι κάπνιστές, απολαμβάνουν και αυτοί καλύτερα ένα χώρο που δε μυρίζει καπνό. Το να πρέπει να πας κάθε λίγο και λιγάκι στο κρύο, έχει φυσικά σαν αποτέλεσμα να μη το κάνεις κάθε τρεις και λίγο. Έτσι οι καπνιστές είναι λιγότεροι (χοντρικά θα έλεγα 3 στους δέκα σε αντίθεση με 5 από τους 10 στην Ελλάδα) ενώ βαρύς καπνιστής θεωρείται αυτός που κάνει 1 πακέτο τη μέρα, σε αντίθεση με την βαρβάτη κασιδιάρικη Ελλάδα που αυτό θεωρείται normal.
Κάτι ακόμα προς αυτούς που καπνίζουν στην παραλία : Καπνίζετε και μαγκιά σας. Μαζέψτε όμως τουλάχιστον τα αποτσίγαρα βρε σιχαμένοι ΠΑΣΟΚΟΙ!
4) Η οδήγηση των Ελλήνων : μαζί με το κάπνισμα, τα 2 ενοχλητικότερα φαινόμενα στην Ελλάδα. Το πιο χαρακτηριστικό είναι όταν προσπαθείς να αλλάξεις λωρίδα, έχεις βγάλει φλας, μπαίνεις αργά στη διπλανή λωρίδα και ο από πίσω πατάει γκάζι, για να σε αναγκάσει να ξαναμπεις στη λωρίδα σου. Αυτή είναι τυπική συμπεριφορά μικροτσούτσουνων, και οι Έλληνες είμαστε και συμπεριφερόμαστε σε τέτοια θέματα σαν ένα έθνος μικροτσούτσουνων, που παίρνουν το οτιδήποτε προσωπικά και προτιμούν να δημιουργήσουν περισσότερη κίνηση φρακάροντας την είσοδο της Κηφισίας και πιθανότητα ατυχήματος, παρά να σε αφήσουν να μπεις μπροστά τους. Το δεύτερο πιο ενοχλητικό σε αυτόν τον τομέα είναι η προσπάθεια του οδηγού να σου δείξει πόσο γρήγορος είναι ακόμη και αν το αμάξι του δεν τραβάει/δεν έχει φρένα κλπ. Και φυσικά δε μπορείς να πεις του πεις τίποτα γιατί θα σου τα ζαλίσει κανονικά.
5) Η κίνηση στην Αθήνα και ο θόρυβος : Τρυπάνια, χαλασμένες εξατμίσεις από καγκουρομηχανάκια, κόρνες χωρίς προφανή λόγο κλπ μετατρέπουν καθημερινά την Αθήνα στην γνωστή κόλαση των 90 dB μ.ο. Οκ, καταλαβαίνω πως ακούγομαι λίγο σαν την Κατερίνα Γιουλάκη στο Ρετιρέ, αλλά είναι πράγματι κουραστικό και επικίνδυνο.
6) Το δημόσιο : Ένα κλικ πιο κάτω από το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους και την οδήγηση των Ελλήνων. Το ότι είναι μπουρδέλο το ελληνικό δημόσιο δε με ενοχλεί τόσο, όσο ο αγέλαστος βαριεστημένος δημόσιος υπάλληλος που σε βλέπει ως πρόβλημα. Η Γερμανία έχει αρκετή γραφειοκρατεία για προηγμένη χώρα αλλά τουλάχιστον ο υπάλληλος είναι εξαιρετικά φιλικός και πρόθυμος να σε βοηθήσει. Στην πραγματικότητα ο δημόσιος υπάλληλος στη Γερμανία είναι το ίδιο εξυπηρετικός με έναν ιδιωτικό υπάλληλο, πχ. έναν πωλητή στα Mediamarkt. Yπαρχούν φυσικά και αυτοί που κρύβονται πίσω από το γράμμα του νόμου, αλλά γενικά τα παράπονα των Γερμανών προς το δημόσιο (που είναι πολλά) απευθύνονται στη δομή του ή στις παράλογες και αχρείαστες απαιτήσεις του σε χαρτιά (καμία σχέση όμως με την Ελλάδα), κανέναν δεν απασχολεί το σε ποιον υπάλληλο θα "πέσει".
7) Το κέντρο της Αθήνας : Η μιζέρια του κέντρου είναι κάτι που με στεναχωρεί, γιατί θεωρώ την Αθήνα μια όμορφη πόλη με μεγάλες τουριστικές δυνατότητες. Οι γειτονιές που έχουν νυχτερινή ζωή προστατεύονται λόγω πολυκοσμίας από την εγκληματικότητα και τα τελευταία χρόνια υπάρχουν προσπάθειες απλών πολιτών να διεκδικήσουν το κέντρο για πάρτη τους, χωρίς να περιμένουν από το κράτος (οι atenistas και οι ποδηλάτες που βολτάρουν τις Παρασκευές σε κεντρικές λεωφόρους είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα ειρηνικού ακτιβισμού, οι οποίοι αντιμετωπίζονται ως χιπστεράδες από μεγάλο μέρος του κόσμου). Ταυτόχρονα η Αθήνα (όπως φυσικά και η Θεσσαλονίκη) έχει την τύχει να έχει για δήμαρχο έναν σοβαρό, χαμηλών τόνων άνθρωπο που νιώθει την πόλη. Αυτά όμως δεν αρκούν για να απαλλάξουν την Αθήνα από εικόνες ανάρμοστες για την ιστορία της.
8) Το φαγητό : ίσως σας εκπλήσσει αυτή μου η επιλογή. Δεν αναφέρομαι όμως στην ελληνική κουζίνα, όσο στην ποιότητα του φαγητού. Η συχνότητα με την οποία σερβίρεται κακό φαγητό είναι μεγάλη στην Ελλάδα, κυρίως βέβαια στην Αθήνα και τα περίχωρα αυτής και δε δοκιμάζεις το ίδιο εύκολα ένα καινούργιο μαγαζί, αν δεν έχεις ακούσει καλές κριτικές. Παράλληλα λόγω κρίσης σπανίζουν όλο και περισσότερο τα εστιατόρια και τα ταβερνάκια και αντικαθίστονται από σουβλατζίδικα και καφετέριες. Όλα αυτά δίνουν μια πολύ μονόχνωτη διάσταση της ελληνικής κουζίνας προς τα έξω, που καμία σχέση δεν έχει με την κουζίνα του ελληνικού νοικοκυριού. Όλοι οι ξένοι θεωρούν πως ελληνική κουζίνα σημαίνει μόνο γύρος, σαλάτα και μουσακάς. Παράλληλα λείπει εντελώς η international και oriental κουζίνα, αν εξαιρέσει κανείς αλυσίδες όπως τα Friday's ή τα Noodle Bar.
9) Η έλλειψη σεβασμού για ατομικά δικαιώματα : αυτό φαίνεται στον τρόπο που καπνίζουμε, που οδηγούμε, που παρκάρουμε, που ανακυκλώνουμε κλπ. Ότι είναι δημόσιο ή κοινό, δεν έχει κανένα σεβασμό στην Ελλάδα. Καθώς επέστρεφα σήμερα στη Στουτγκάρδη είδα στο μετρό ένα βίντεο που συμβούλευε τον κόσμο να μην κλείνει τους διαδρόμους των τυφλών γιατί εμποδίζει την κίνηση τους. Ομολογώ ότι ο Ελληναράς μέσα μου αντέδρασε κυνικά, με τη σκέψη "έχουν κάτι ευαισθησίες και αυτοί οι Γερμανοί". Αυτή η μάγκικη όμως νοοτροπία είναι κάτι που το ξεσηκώνουν γρήγορα και οι τουρίστες, με πρώτους και καλύτερους τους τουρίστες από Ρωσία, Ουκρανία και Αγγλία που συχνά έρχονται εδώ απλώς για να τα κάνουν πουτάνα.
10) Το ότι δε μπορώ να κάνω παντού αγορές με χρεωστική κάρτα ή μέσω ίντερνετ. Όταν συνηθίσεις ακόμη και τον καφέ να τον αγοράζεις με κάρτα, το να ψάχνεις μετά για ψιλά είναι ξενέρωμα.
11) Οι αποστάσεις της Αθήνας : Εϊναι φοβερό να μένεις θεωρητικά στην ίδια πόλη με κάποιον και για να πας για ένα καφέ να χρειάζεσαι να κανονίσεις 4 ώρες πριν, αν όχι μέρες, και να θες τουλάχιστον 45 λεπτά για να φτάσεις.
12) Ο Προαστιακός : Εντάξει, η εμπειρία μου με την DB με έχει κάνει πολύ πιο επιεική, αλλά και πάλι δε παλεύεται. Ίσως ακριβώς γιατί ανήκει σε γερμανική εταιρεία. Αλλά αυτό το μίγμα συχνών καθυστερήσεων, αραιών δρομολογίων και ηχορύπανσης λόγω αττικής οδού τον κάνει ψιλοαφόρητο.
13) Οι πολιτικές συζητήσεις : συνεχείς, επαναλαμβανόμενες, αδιέξοδες και ανούσιες. Είτε καταλήγουν σε εύκολα αυτάρεσκα συμπεράσματα είτε σε τσακωμούς με ένα μικρό πέρασμα από συνομωσίες και ιδεολογικούς μεσαίωνες. Στο εξωτερικό οι περισσότεροι δεν έχουν ιδέα από πολιτική, δεν ενδιαφέρονται να μάθουν και το παραδέχονται, ενώ μια μικρή μειοψηφία είναι φοβερά ενημερωμένη όχι μόνοι για τα θέματα της χώρας τους, αλλά και για τα διεθνή. Υπάρχει πολύς περισσότερος διάλογος για τα προβλήματα, λιγότερος ιδεολογικός πόλεμος και ακόμη λιγότερο παρασκήνιο και μικροπολιτική. Κατά αντιστροφή της κλασικής φράσης με τους παρθενώνες και τα βαλανίδια, μπορώ να πω πως "Όταν οι άλλοι συζητούσαν για το ρόλο που παίζει ο στρατός στην αιγυπτιακή οικονομία, εμείς συζητούσαμε για το πόσο κακή είναι η αστική δημοκρατία". Στην Ελλάδα είναι αδύνατο να κάνεις μια ήρεμη συζήτηση που να άπτεται της πολιτικής ή της ιστορίας ή της θρησκείας και αυτό γιατί ο τρόπος που συζητάμε είναι τέτοιος, που οδηγεί με βεβαιότητα σε καβγά. Το χειρότερο μου είναι όταν συζητώ με 50άρηδες, "φτασμένους" και "μορφωμένους" οι οποίοι συνήθως είναι αδιάβαστοι στα περισσότερα θέματα και ξεστομίζουν βλακείες επενδυμένες με συναίσθημα και ολίγο σοσιαλισμό ή πατριδολαγνία (εσχάτως συχνά και τα 2), κάνουν μονόλογο και θεωρούν προσβλητικό να αφήσουν τον εαυτό τους να ακούσουν την άποψη ενός ανθρώπου που έχει τα μισά τους χρόνια.
14) Η πίτσα, η μπριζόλα και τα μακαρόνια : Η πίτσα στην Ελλάδα έχει πολύ παχιά ζύμη, η μπριζόλα είναι παραψημένη και τα μακαρόνια (και το ρύζι) παραβρασμένα.
15) Η ελληνική Show-Biz : Τυχαίνει συχνά στις πτήσεις από Θεσσαλονίκη-Αθήνα ή τούμπαλιν (η Θεσσαλονίκη είναι πλέον υποχρεωτικά ενδιάμεσος σταθμός για Στουτγκάρδη) να πετυχαίνω αρκετούς celebrities, και όλοι σκάνε με καπέλα, τεράστια γυαλιά, φουλάρια και δε ξέρω εγώ τι άλλο, για να κρύψουν το πρόσωπο τους. Εντάξει χαλαρώστε λιγάκι.
16) Η ελληνική τηλεόραση : Τα τελευταία 2 χρόνια δεν έχω τηλεόραση και έχω βρει την υγεία μου. Παραδόξως, δε μου έχει λείψει ούτε ο Αυτιάς, ούτε ο Τράγκας, ούτε ο Ευαγγελάτος. Δε βλέπω πια ποδόσφαιρο κάθε Σαββατοκύριακο και έχω χάσει τελικούς στο μπάσκετ και παρόλα αυτά η ζωή μου συνεχίστηκε. Ίσως κάτσω το μεσημέρι να δω λίγο Χάι Ροκ ή Ρετιρε, για να νιώσω ότι είναι καλοκαίρι, αλλά πραγματικά δεν υπάρχει τίποτα στην ελληνική τηλεόραση που να μου λείπει, πέρα από 2-3 εκπομπές που τις βρίσκω και στο ίντερνετ.
17) Παλιοί γνωστοί : χαίρομαι πάντα όταν συναντώ κόσμο που έχω καιρό να δω και χαίρομαι αν μπορώ να ανταλλάξω πέντε κουβέντες. Αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι δε φαντάζονται πως όταν ζεις στο εξωτερικό και έρχεσαι στην Ελλάδα για διακοπές, αυτό που κυρίως θες είναι να κοιμηθείς, να ξεκουραστείς και να χαλαρώσεις. Δυστυχώς δε μπορώ ούτε θέλω να τους δω όλους μέσα στις 1-2 βδομάδες που θα είμαι Ελλάδα. Αν είναι να βγω για καφέ με κάθε γνωστό που έβλεπα 1-2 φορές το χρόνο όταν ήμουν στην Ελλάδα (και μάλιστα βαριόμουν ακόμη και τότε), τότε θα πάθαινα έλκος στομάχου και νευρικό κλονισμό. Δυστυχώς κάθε άνθρωπος πρέπει να θέσει προτεραιότητες όταν ο χρόνος δε του φτάνει, και οι δικές μου είναι ξύσιμο, ύπνος, φαγητό, οικογένεια και φίλοι. Με αυτή ακριβώς τη σειρά. Και δεν είναι διαπραγματεύσιμες.
18) Οι ερωτήσεις για τη Γερμανία : Ένα μεγάλο μέρος των γνωστών μου έχει ένα ενδιαφέρον να μάθει από πρώτο χέρι πως είναι τα πράγματα έξω και ειδικά στη Γερμανία, γιατί ακούει πολλά πράγματα στην τηλεόραση. Αυτό είναι κάτι που το καταλαβαίνω και το κάνω ευχάριστα, γιατί μεταξύ των άλλων μου δίνει την ευκαιρία να το παίξω ιστορία, Ευρωπαίος, διαπρέπων εν τω εξωτερικώ, θεία από το Σικάγο κλπ. Υπάρχει ένα άλλο μεγάλο μέρος, συνήθως πιο ηλικιωμένων ανθρώπων που απαιτούν από εμένα να τους επιβεβαιώσω ότι οι Γερμανοί έχουν πράγματι κόμπλεξ μαζί μας και μας μισούν, γιατί αυτό άκουσαν στην τηλεόραση. Αν τους πω ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι και επιμείνω στην άποψη μου τσαντίζονται. Περιμένουν από εμένα δηλαδή να ασκήσω κριτική για τη χώρα που δουλεύω και το λαό της για πράγματα που δεν ισχύουν, κάνοντας ακριβώς το ίδιο πράγμα για το οποίο κατηγορούσαν συχνά τους Αλβανούς ως αχάριστους, παρότι οι Αλβανοί είχαν τουλάχιστον κάποια δίκια. Από την άλλη υπάρχουν και οι άλλοι, που δήθεν ζηλεύουν και κάνουν ερωτήσεις τύπου:
"Τι λέει ρε η Γερμανία ; Καλά ;"
Σε αυτή την ερώτηση κρύβονται αρκετές άλλες, τις οποίες προσπαθώ συνήθως να εκμαιεύσω και συνήθως κατηλήγουν σε δύο βασικές απορίες : πόσα βγάζω και πόσες άδειες έχω. Σπανίως ρωτούν και για τις συνθήκες της δουλειάς. Κάποιοι μπορεί να πουν αόριστα αυτάρεσκα πράγματα, τύπου "εγώ να δω πότε θα το πάρω απόφαση να έρθω", φαντάζονται το πως θα έκαναν τη ζωή σου αντί για σένα (και πάντα θα την έκαναν καλύτερα) και γενικά έχουν την εντύπωση πως έρχεσαι στη Γερμανία και όλα είναι εύκολα. Στην Ελλάδα δε μπορεί πολύς κόσμος να καταλάβει τι σημαίνει κοινωνικά κεκτημένα, ακόμη και οι αριστεροί που αναφέρονται σε αυτά κάθε τρεις και λίγο, και τι σημαίνει αυτό για τον κόσμο σε ατομικό επίπεδο. Θεωρούν πως απλά ο θεός, οι Εβραίοι, ή η ΕΕ το ήθελαν έτσι, στη Γερμανία να υπάρχουν καλοί μισθοί, δουλειές και κοινωνικό κράτος, ενώ στην Ελλάδα τίποτα από τα παραπάνω. Θεωρώντας πως αυτά τα πράγματα είναι ουρανοκατέβατα, η επιλογή σου να πας έξω να δουλέψεις περνάει συχνά ως η επιλογή του παρτάκια, του συμφεροντολόγου, του καριερίστα. Τυχαίνει αρκετές φορές να ακούς αοριστίες για το πως θα πρέπει να μείνεις Ελλάδα να το "παλέψεις", αλλά δε μπορείς να δεις έναν τρόπο πως αυτοί το "παλεύουν", ενώ συχνά οι ίδιοι θεωρούν πως ο λόγος που αυτοί δε φεύγουν, είναι ότι είναι πιο συναισθηματικοί από εσένα, λέγοντας "δε ξέρω, εγώ δε θα μπορούσα να αφήσω έτσι την οικογένεια μου" ή "για μένα υπάρχουν και πιο σημαντικά πράγματα από τα λεφτά".
Και για να είμαι σαφής, δεν αναφέρομαι σε αυτούς που πραγματικά το παλεύουν εδώ, όπως η φίλη μου η Τζορτζίνα που παρέχει υπηρεσίες κοινωνικού λειτουργού σε μετανάστες χωρίς να ξέρει και να την ενδιαφέρει αν θα πληρωθεί ποτέ. Ούτε αναφέρομαι στο φίλο μου το Χρήστο που στα 25 του ανέλαβε το εργοστάσιο του πατέρα του και κοιμάται σπίτι του 2 φορές τη βδομάδα και αν, γυρίζοντας δεξιά και αριστερά για να κλείνει δουλειές. Δεν αναφέρομαι στη Ρούλα που παρότι αρχιτέκτονας ανέλαβε στα 26 της με τον μικρότερο αδερφό της την επιχείρηση αρτοποιίας που άνηκε στον πατέρα της, βοηθώντας την να αποφύγει τη χρεωκοπία ούτε στο Θωμά, πολιτικό μηχανικό με μεταπτυχιακό στην Ουαλία που μιλάει 4 γλώσσες, μετά από μια προσπάθεια να βρει δουλειά στη Γερμανία, γύρισε στη Νάουσα και δουλεύει πάλι με τον πατέρα του. Δεν αναφέρομαι καν στη φίλη μου τη Φωτεινή που μετά από ένα πτυχίο χωρίς μέλλον στη Θεολόγια, σεμινάρια και επιμορφώσεις σε θέματα ειδικής αγωγής με την ελπίδα του ΑΣΕΠ, ιδιαίτερα και εν τέλει δουλειά ως πωλήτρια ρούχα χωρίς ωράριο και με πλαγίους ή ευθείς υπαινιγμούς τύπου "αν σ' αρέσει", σκέφτεται να κάνει ένα μεταπτυχιακό στην Ολλανδία, αλλάζοντας τελείως αντικείμενο. Όλοι αυτοί κάνουν πράγματα, που εμένα ως νέο γιατρό που "διαπρέπει στο εξωτερικό" μου φαίνονται εξαιρετικά δύσκολα και έχουν το σεβασμό μου.
19) H νοοτροπία ότι "Ελλάδα είναι η Αθήνα" και "Αθήνα είναι τα Προάστεια". Έβλεπα κάποτε στο youtube το "Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα" των Locomondo, και έγραφε κάποιος "έλα στη Φλώρινα να δεις ότι κάνει κρύο". Αυτό το σχόλιο με έβαλε σε πολύ περισσότερες σκέψεις από όσες πιθανότητα σκόπευε ο συντάκτης του. Ένας Έλληνας στη Φλώρινα δεν έχει αυτή την ταύτιση του "ελληνικού καιρού" με τη ζέστη και τον ήλιο, που θεωρείται κάτι αυτονόητο για τον κάτοικο της υποτροπικής αυγουστιάτικης Αθήνας.
Πίνοντας φρέντο σε μια κυριλέ italian-style καφετέρια στο Ν. Ηράκλειο, κάνοντας και ακούγοντας γενικεύσεις για την Ελλάδα, δε μπορώ να είμαι σίγουρος ότι έχω την παραμικρή ιδέα τι από όλα αυτά ισχύει και τι όχι.
20) Η μπύρα εδώ είναι ακριβή. Hey, ίσως θα μπορούσατε να βοηθήσετε να δείξουμε στον κόσμο την αδικία που συμβαίνει στην Ελλάδα με την τιμή της μπύρας! Δείτε εδώ .
21) Οι Έλληνες μιλάνε συνέχεια στο κινητό! Όχι μόνο αυτό, αλλά πρέπει να τους ακούνε όλοι...Τι πράγμα είναι αυτό ;
22) Όλοι σχεδόν οι φίλοι μου λείπουν στο εξωτερικό όταν έρχομαι ή δεν έχουν λεφτά γιατί είναι άνεργοι. .
23) Oλοι έχουν i-phone και κανείς δεν έχει 0,20 € για φιλοδώρημα στη σερβιτόρα.
24) Παντελίδης
25) Όλοι αυτοί οι Έλληνες που έρχονται από το εξωτερικό και νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα.
Μα τελικά όταν έρχομαι στην Ελλάδα αρχίζω πολύ γρήγορα να θυμάμαι πως λειτουργούν κάποια πράγματα και ξενερώνω. Εδώ θα βρείτε μια λίστα με πραγματα που με ενοχλούν στην Ελλάδα.
25 πράγματα που με ενοχλούν στην Ελλάδα :
1) Οι Έλληνες δε ξέρουν να ταξιδεύουν : Το πρόβλημα αυτό ξεκινάει πριν ακόμη έρθω Ελλάδα, στο γερμανικό αεροδρόμιο όπου όπως και εγώ έτσι και άλλοι Έλληνες περιμένουν να επιβιβαστούν. Για κάποιο λόγο ενώ η ουρά οφείλει να έχει το σχήμα ευθείας γραμμής, οι Έλληνες σχηματίζουν πάντα ένα μπουλούκι σε σχήμα σκαληνού τριγώνου, μπλοκάρωντας οποιαδήποτε δίοδο σε τρίτα πρόσωπα. Την κατάσταση δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο οι σακούλες με τα γλυκά, η πολιτικολογία χωρίς υποψία σκοπού και νοήματος, και ο απίστευτος πανικός να επιβιβαστούμε γρήγορα και να έχουμε όλα τα πράγματα κατά το δυνατόν κοντά μας για να μη μας τα κλέψουν ή τα χάσουμε, το οποίο εκφράζεται με φωνές τύπου "φέρε εδώ την τσάντα παιδί μου που σου μιλάω", "κάνε στην άκρη να περάσει ο άνθρωπος", "τι φωνάζεις ρε μπαμπά, δεν είμαστε κουφοί" κλπ. Όταν για κάποιο λόγο πατήσει έδαφος το αεροπλάνο, ακούς μαζικά "κλικ" από τις ζώνες που λύνονται, αλλεπάλληλα "τουτ τουτ τουτ" από τα κινητά που ενεργοποιούνται και ρυθμικά "κραπ γκαπ" από τα τους χώρους αποσκευών που ανοίγουν. Ακόμη και αν εσύ θες να περιμένεις στη θέση σου αναπαυτικά, χαζεύοντας τους τεχνικούς απ' έξω που οδηγούν τα καρτ και μεταφέρουν πράγματα, πρέπει να σηκωθείς γιατί o τύπος που κάθεται δίπλα σου βιάζεται (πάντα κλείνουμε παράθυρο για το λόγο αυτό). Στη συνέχεια στεκόμαστε όλοι κουτσό στο διάδρομο του αεροπλάνου και φορτωμένοι με ένα σκασμό πράγματα, ξεφυσώντας και διαμαρτυρόμενοι γιατί αργούν να ανοίξουν οι πόρτες. Στο μεταξύ, ο 60άρης που σε όλη την πτήση είχε αναλύσει όλη την ελληνική πολιτική ιστορία από την εποχή του κυκλαδιτικού πολιτισμού μέχρι σήμερα, συνεχίζει ακάθεκτος ακριβώς πίσω από το αυτί σου.
2) Οι δήθεν κυριλάτες καφετέριες : Την τελευταία φορά που ήμουν Αθήνα, οι παλιοί μου φίλοι με πήγαν στην ίδια καφετέρια που πάνε τους τελευταίους μήνες σχεδόν καθημερινά. Είναι μια από αυτές τις μοντέρνα διακοσμημένες καφετέριες, με πολλούς καθρέφτες, και εσωτερικούς χώρους που ορίζονται όχι από τοίχους, αλλά από ξύλινες βιβλιοθήκες με βιβλία για να δίνουν αίσθημα ευρυχωρίας (ξέρετε, αυτό το wannabe baloux στυλάκι). Άσπρα, μαύρα ή μπεζ τραπεζάκια, αναπαυτικά καναπεδάκια και τα τρέχοντα hits του ραδιοφώνου να παίζουν. Οι θαμώνες 20-40 ετών, οι περισσότεροι άνεργοι, με μπλουζακια Tommy Hilfiger απολαμβάνουν το freddo τους με ένα στριφτό τσιγάρο. Εγώ φυσικά, ερχόμενος από Γερμανία παρήγγειλα ένα φραπεδάκι (μέτριο με λίγο γάλα) για να νιώσω πως γύρισα σπίτι μου για να πάρω την απάντηση :
"Φραπε, νες και ελληνικό δε σερβίρουμε"
Τι λες μωρή ;;; Φραπέ σερβίρουν ακόμη και στη Στουτγκάρδη, πόσο μάλλον εδώ στην Ελλαδάρα! Τσακίσου κάνε μου ένα μέτριο με γάλα και φρόντισε να μου φέρεις και μπισκοτάκι !
Φυσικά δεν είπα τίποτα τέτοιο και παρήγγειλα ένα Freddo, σαν το πειθήνιο όργανο της τάξης, το οποίο με έκανε η Γερμανία. Ένας φίλος μου εξήγησε : "ρε δε κάνουν τέτοια εδώ, είναι τύπου italian-style cafe". Οκ...Πέστο έτσι! Αυτό τα εξηγούσε όλα ! Μετά από δυόμιση ώρες ρουφώντας τον καπνό των διπλανών και περιμένοντας την απόδειξη, ξέχασα πως είμαι στο Ν. Ηράκλειο και άρχισα να νιώθω σωστός Μιλανέζος.
3) Το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους : Ίσως το πιο ενοχλητικό πράγμα στην Ελλάδα. Τον περασμένο χειμώνα ήρθα εδώ με μια ελαφριά ρινίτιδα, και λίγο τα τζάκια, λίγο ο καπνός έφυγα με βρογχοφαρυγγίτιδα για Γερμανία. Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι ότι αν πεις ότι σε ενοχλεί ο καπνός είσαι ένας σούπερ νευρωτικός, που απλά θέλει να τη σπάσει στους άλλους που περνάνε καλά. Ήμουν γενικά υπέρ της απαγόρευσης του καπνίσματος σε κλειστούς χώρους, μέχρι που πήγα στη Γερμανία και τότε έγινα ακόμη πιο θερμός υποστηρικτής του. Οι καπνιστές εκει παρά το κρύο, που το χειμώνα φτάνει εύκολα και τους -10, βγαίνουν έξω να καπνίζουν και σου εξηγούν πως παρότι κάπνιστές, απολαμβάνουν και αυτοί καλύτερα ένα χώρο που δε μυρίζει καπνό. Το να πρέπει να πας κάθε λίγο και λιγάκι στο κρύο, έχει φυσικά σαν αποτέλεσμα να μη το κάνεις κάθε τρεις και λίγο. Έτσι οι καπνιστές είναι λιγότεροι (χοντρικά θα έλεγα 3 στους δέκα σε αντίθεση με 5 από τους 10 στην Ελλάδα) ενώ βαρύς καπνιστής θεωρείται αυτός που κάνει 1 πακέτο τη μέρα, σε αντίθεση με την βαρβάτη κασιδιάρικη Ελλάδα που αυτό θεωρείται normal.
Κάτι ακόμα προς αυτούς που καπνίζουν στην παραλία : Καπνίζετε και μαγκιά σας. Μαζέψτε όμως τουλάχιστον τα αποτσίγαρα βρε σιχαμένοι ΠΑΣΟΚΟΙ!
4) Η οδήγηση των Ελλήνων : μαζί με το κάπνισμα, τα 2 ενοχλητικότερα φαινόμενα στην Ελλάδα. Το πιο χαρακτηριστικό είναι όταν προσπαθείς να αλλάξεις λωρίδα, έχεις βγάλει φλας, μπαίνεις αργά στη διπλανή λωρίδα και ο από πίσω πατάει γκάζι, για να σε αναγκάσει να ξαναμπεις στη λωρίδα σου. Αυτή είναι τυπική συμπεριφορά μικροτσούτσουνων, και οι Έλληνες είμαστε και συμπεριφερόμαστε σε τέτοια θέματα σαν ένα έθνος μικροτσούτσουνων, που παίρνουν το οτιδήποτε προσωπικά και προτιμούν να δημιουργήσουν περισσότερη κίνηση φρακάροντας την είσοδο της Κηφισίας και πιθανότητα ατυχήματος, παρά να σε αφήσουν να μπεις μπροστά τους. Το δεύτερο πιο ενοχλητικό σε αυτόν τον τομέα είναι η προσπάθεια του οδηγού να σου δείξει πόσο γρήγορος είναι ακόμη και αν το αμάξι του δεν τραβάει/δεν έχει φρένα κλπ. Και φυσικά δε μπορείς να πεις του πεις τίποτα γιατί θα σου τα ζαλίσει κανονικά.
5) Η κίνηση στην Αθήνα και ο θόρυβος : Τρυπάνια, χαλασμένες εξατμίσεις από καγκουρομηχανάκια, κόρνες χωρίς προφανή λόγο κλπ μετατρέπουν καθημερινά την Αθήνα στην γνωστή κόλαση των 90 dB μ.ο. Οκ, καταλαβαίνω πως ακούγομαι λίγο σαν την Κατερίνα Γιουλάκη στο Ρετιρέ, αλλά είναι πράγματι κουραστικό και επικίνδυνο.
6) Το δημόσιο : Ένα κλικ πιο κάτω από το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους και την οδήγηση των Ελλήνων. Το ότι είναι μπουρδέλο το ελληνικό δημόσιο δε με ενοχλεί τόσο, όσο ο αγέλαστος βαριεστημένος δημόσιος υπάλληλος που σε βλέπει ως πρόβλημα. Η Γερμανία έχει αρκετή γραφειοκρατεία για προηγμένη χώρα αλλά τουλάχιστον ο υπάλληλος είναι εξαιρετικά φιλικός και πρόθυμος να σε βοηθήσει. Στην πραγματικότητα ο δημόσιος υπάλληλος στη Γερμανία είναι το ίδιο εξυπηρετικός με έναν ιδιωτικό υπάλληλο, πχ. έναν πωλητή στα Mediamarkt. Yπαρχούν φυσικά και αυτοί που κρύβονται πίσω από το γράμμα του νόμου, αλλά γενικά τα παράπονα των Γερμανών προς το δημόσιο (που είναι πολλά) απευθύνονται στη δομή του ή στις παράλογες και αχρείαστες απαιτήσεις του σε χαρτιά (καμία σχέση όμως με την Ελλάδα), κανέναν δεν απασχολεί το σε ποιον υπάλληλο θα "πέσει".
7) Το κέντρο της Αθήνας : Η μιζέρια του κέντρου είναι κάτι που με στεναχωρεί, γιατί θεωρώ την Αθήνα μια όμορφη πόλη με μεγάλες τουριστικές δυνατότητες. Οι γειτονιές που έχουν νυχτερινή ζωή προστατεύονται λόγω πολυκοσμίας από την εγκληματικότητα και τα τελευταία χρόνια υπάρχουν προσπάθειες απλών πολιτών να διεκδικήσουν το κέντρο για πάρτη τους, χωρίς να περιμένουν από το κράτος (οι atenistas και οι ποδηλάτες που βολτάρουν τις Παρασκευές σε κεντρικές λεωφόρους είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα ειρηνικού ακτιβισμού, οι οποίοι αντιμετωπίζονται ως χιπστεράδες από μεγάλο μέρος του κόσμου). Ταυτόχρονα η Αθήνα (όπως φυσικά και η Θεσσαλονίκη) έχει την τύχει να έχει για δήμαρχο έναν σοβαρό, χαμηλών τόνων άνθρωπο που νιώθει την πόλη. Αυτά όμως δεν αρκούν για να απαλλάξουν την Αθήνα από εικόνες ανάρμοστες για την ιστορία της.
8) Το φαγητό : ίσως σας εκπλήσσει αυτή μου η επιλογή. Δεν αναφέρομαι όμως στην ελληνική κουζίνα, όσο στην ποιότητα του φαγητού. Η συχνότητα με την οποία σερβίρεται κακό φαγητό είναι μεγάλη στην Ελλάδα, κυρίως βέβαια στην Αθήνα και τα περίχωρα αυτής και δε δοκιμάζεις το ίδιο εύκολα ένα καινούργιο μαγαζί, αν δεν έχεις ακούσει καλές κριτικές. Παράλληλα λόγω κρίσης σπανίζουν όλο και περισσότερο τα εστιατόρια και τα ταβερνάκια και αντικαθίστονται από σουβλατζίδικα και καφετέριες. Όλα αυτά δίνουν μια πολύ μονόχνωτη διάσταση της ελληνικής κουζίνας προς τα έξω, που καμία σχέση δεν έχει με την κουζίνα του ελληνικού νοικοκυριού. Όλοι οι ξένοι θεωρούν πως ελληνική κουζίνα σημαίνει μόνο γύρος, σαλάτα και μουσακάς. Παράλληλα λείπει εντελώς η international και oriental κουζίνα, αν εξαιρέσει κανείς αλυσίδες όπως τα Friday's ή τα Noodle Bar.
9) Η έλλειψη σεβασμού για ατομικά δικαιώματα : αυτό φαίνεται στον τρόπο που καπνίζουμε, που οδηγούμε, που παρκάρουμε, που ανακυκλώνουμε κλπ. Ότι είναι δημόσιο ή κοινό, δεν έχει κανένα σεβασμό στην Ελλάδα. Καθώς επέστρεφα σήμερα στη Στουτγκάρδη είδα στο μετρό ένα βίντεο που συμβούλευε τον κόσμο να μην κλείνει τους διαδρόμους των τυφλών γιατί εμποδίζει την κίνηση τους. Ομολογώ ότι ο Ελληναράς μέσα μου αντέδρασε κυνικά, με τη σκέψη "έχουν κάτι ευαισθησίες και αυτοί οι Γερμανοί". Αυτή η μάγκικη όμως νοοτροπία είναι κάτι που το ξεσηκώνουν γρήγορα και οι τουρίστες, με πρώτους και καλύτερους τους τουρίστες από Ρωσία, Ουκρανία και Αγγλία που συχνά έρχονται εδώ απλώς για να τα κάνουν πουτάνα.
10) Το ότι δε μπορώ να κάνω παντού αγορές με χρεωστική κάρτα ή μέσω ίντερνετ. Όταν συνηθίσεις ακόμη και τον καφέ να τον αγοράζεις με κάρτα, το να ψάχνεις μετά για ψιλά είναι ξενέρωμα.
11) Οι αποστάσεις της Αθήνας : Εϊναι φοβερό να μένεις θεωρητικά στην ίδια πόλη με κάποιον και για να πας για ένα καφέ να χρειάζεσαι να κανονίσεις 4 ώρες πριν, αν όχι μέρες, και να θες τουλάχιστον 45 λεπτά για να φτάσεις.
12) Ο Προαστιακός : Εντάξει, η εμπειρία μου με την DB με έχει κάνει πολύ πιο επιεική, αλλά και πάλι δε παλεύεται. Ίσως ακριβώς γιατί ανήκει σε γερμανική εταιρεία. Αλλά αυτό το μίγμα συχνών καθυστερήσεων, αραιών δρομολογίων και ηχορύπανσης λόγω αττικής οδού τον κάνει ψιλοαφόρητο.
13) Οι πολιτικές συζητήσεις : συνεχείς, επαναλαμβανόμενες, αδιέξοδες και ανούσιες. Είτε καταλήγουν σε εύκολα αυτάρεσκα συμπεράσματα είτε σε τσακωμούς με ένα μικρό πέρασμα από συνομωσίες και ιδεολογικούς μεσαίωνες. Στο εξωτερικό οι περισσότεροι δεν έχουν ιδέα από πολιτική, δεν ενδιαφέρονται να μάθουν και το παραδέχονται, ενώ μια μικρή μειοψηφία είναι φοβερά ενημερωμένη όχι μόνοι για τα θέματα της χώρας τους, αλλά και για τα διεθνή. Υπάρχει πολύς περισσότερος διάλογος για τα προβλήματα, λιγότερος ιδεολογικός πόλεμος και ακόμη λιγότερο παρασκήνιο και μικροπολιτική. Κατά αντιστροφή της κλασικής φράσης με τους παρθενώνες και τα βαλανίδια, μπορώ να πω πως "Όταν οι άλλοι συζητούσαν για το ρόλο που παίζει ο στρατός στην αιγυπτιακή οικονομία, εμείς συζητούσαμε για το πόσο κακή είναι η αστική δημοκρατία". Στην Ελλάδα είναι αδύνατο να κάνεις μια ήρεμη συζήτηση που να άπτεται της πολιτικής ή της ιστορίας ή της θρησκείας και αυτό γιατί ο τρόπος που συζητάμε είναι τέτοιος, που οδηγεί με βεβαιότητα σε καβγά. Το χειρότερο μου είναι όταν συζητώ με 50άρηδες, "φτασμένους" και "μορφωμένους" οι οποίοι συνήθως είναι αδιάβαστοι στα περισσότερα θέματα και ξεστομίζουν βλακείες επενδυμένες με συναίσθημα και ολίγο σοσιαλισμό ή πατριδολαγνία (εσχάτως συχνά και τα 2), κάνουν μονόλογο και θεωρούν προσβλητικό να αφήσουν τον εαυτό τους να ακούσουν την άποψη ενός ανθρώπου που έχει τα μισά τους χρόνια.
14) Η πίτσα, η μπριζόλα και τα μακαρόνια : Η πίτσα στην Ελλάδα έχει πολύ παχιά ζύμη, η μπριζόλα είναι παραψημένη και τα μακαρόνια (και το ρύζι) παραβρασμένα.
15) Η ελληνική Show-Biz : Τυχαίνει συχνά στις πτήσεις από Θεσσαλονίκη-Αθήνα ή τούμπαλιν (η Θεσσαλονίκη είναι πλέον υποχρεωτικά ενδιάμεσος σταθμός για Στουτγκάρδη) να πετυχαίνω αρκετούς celebrities, και όλοι σκάνε με καπέλα, τεράστια γυαλιά, φουλάρια και δε ξέρω εγώ τι άλλο, για να κρύψουν το πρόσωπο τους. Εντάξει χαλαρώστε λιγάκι.
16) Η ελληνική τηλεόραση : Τα τελευταία 2 χρόνια δεν έχω τηλεόραση και έχω βρει την υγεία μου. Παραδόξως, δε μου έχει λείψει ούτε ο Αυτιάς, ούτε ο Τράγκας, ούτε ο Ευαγγελάτος. Δε βλέπω πια ποδόσφαιρο κάθε Σαββατοκύριακο και έχω χάσει τελικούς στο μπάσκετ και παρόλα αυτά η ζωή μου συνεχίστηκε. Ίσως κάτσω το μεσημέρι να δω λίγο Χάι Ροκ ή Ρετιρε, για να νιώσω ότι είναι καλοκαίρι, αλλά πραγματικά δεν υπάρχει τίποτα στην ελληνική τηλεόραση που να μου λείπει, πέρα από 2-3 εκπομπές που τις βρίσκω και στο ίντερνετ.
17) Παλιοί γνωστοί : χαίρομαι πάντα όταν συναντώ κόσμο που έχω καιρό να δω και χαίρομαι αν μπορώ να ανταλλάξω πέντε κουβέντες. Αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι δε φαντάζονται πως όταν ζεις στο εξωτερικό και έρχεσαι στην Ελλάδα για διακοπές, αυτό που κυρίως θες είναι να κοιμηθείς, να ξεκουραστείς και να χαλαρώσεις. Δυστυχώς δε μπορώ ούτε θέλω να τους δω όλους μέσα στις 1-2 βδομάδες που θα είμαι Ελλάδα. Αν είναι να βγω για καφέ με κάθε γνωστό που έβλεπα 1-2 φορές το χρόνο όταν ήμουν στην Ελλάδα (και μάλιστα βαριόμουν ακόμη και τότε), τότε θα πάθαινα έλκος στομάχου και νευρικό κλονισμό. Δυστυχώς κάθε άνθρωπος πρέπει να θέσει προτεραιότητες όταν ο χρόνος δε του φτάνει, και οι δικές μου είναι ξύσιμο, ύπνος, φαγητό, οικογένεια και φίλοι. Με αυτή ακριβώς τη σειρά. Και δεν είναι διαπραγματεύσιμες.
18) Οι ερωτήσεις για τη Γερμανία : Ένα μεγάλο μέρος των γνωστών μου έχει ένα ενδιαφέρον να μάθει από πρώτο χέρι πως είναι τα πράγματα έξω και ειδικά στη Γερμανία, γιατί ακούει πολλά πράγματα στην τηλεόραση. Αυτό είναι κάτι που το καταλαβαίνω και το κάνω ευχάριστα, γιατί μεταξύ των άλλων μου δίνει την ευκαιρία να το παίξω ιστορία, Ευρωπαίος, διαπρέπων εν τω εξωτερικώ, θεία από το Σικάγο κλπ. Υπάρχει ένα άλλο μεγάλο μέρος, συνήθως πιο ηλικιωμένων ανθρώπων που απαιτούν από εμένα να τους επιβεβαιώσω ότι οι Γερμανοί έχουν πράγματι κόμπλεξ μαζί μας και μας μισούν, γιατί αυτό άκουσαν στην τηλεόραση. Αν τους πω ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι και επιμείνω στην άποψη μου τσαντίζονται. Περιμένουν από εμένα δηλαδή να ασκήσω κριτική για τη χώρα που δουλεύω και το λαό της για πράγματα που δεν ισχύουν, κάνοντας ακριβώς το ίδιο πράγμα για το οποίο κατηγορούσαν συχνά τους Αλβανούς ως αχάριστους, παρότι οι Αλβανοί είχαν τουλάχιστον κάποια δίκια. Από την άλλη υπάρχουν και οι άλλοι, που δήθεν ζηλεύουν και κάνουν ερωτήσεις τύπου:
"Τι λέει ρε η Γερμανία ; Καλά ;"
Σε αυτή την ερώτηση κρύβονται αρκετές άλλες, τις οποίες προσπαθώ συνήθως να εκμαιεύσω και συνήθως κατηλήγουν σε δύο βασικές απορίες : πόσα βγάζω και πόσες άδειες έχω. Σπανίως ρωτούν και για τις συνθήκες της δουλειάς. Κάποιοι μπορεί να πουν αόριστα αυτάρεσκα πράγματα, τύπου "εγώ να δω πότε θα το πάρω απόφαση να έρθω", φαντάζονται το πως θα έκαναν τη ζωή σου αντί για σένα (και πάντα θα την έκαναν καλύτερα) και γενικά έχουν την εντύπωση πως έρχεσαι στη Γερμανία και όλα είναι εύκολα. Στην Ελλάδα δε μπορεί πολύς κόσμος να καταλάβει τι σημαίνει κοινωνικά κεκτημένα, ακόμη και οι αριστεροί που αναφέρονται σε αυτά κάθε τρεις και λίγο, και τι σημαίνει αυτό για τον κόσμο σε ατομικό επίπεδο. Θεωρούν πως απλά ο θεός, οι Εβραίοι, ή η ΕΕ το ήθελαν έτσι, στη Γερμανία να υπάρχουν καλοί μισθοί, δουλειές και κοινωνικό κράτος, ενώ στην Ελλάδα τίποτα από τα παραπάνω. Θεωρώντας πως αυτά τα πράγματα είναι ουρανοκατέβατα, η επιλογή σου να πας έξω να δουλέψεις περνάει συχνά ως η επιλογή του παρτάκια, του συμφεροντολόγου, του καριερίστα. Τυχαίνει αρκετές φορές να ακούς αοριστίες για το πως θα πρέπει να μείνεις Ελλάδα να το "παλέψεις", αλλά δε μπορείς να δεις έναν τρόπο πως αυτοί το "παλεύουν", ενώ συχνά οι ίδιοι θεωρούν πως ο λόγος που αυτοί δε φεύγουν, είναι ότι είναι πιο συναισθηματικοί από εσένα, λέγοντας "δε ξέρω, εγώ δε θα μπορούσα να αφήσω έτσι την οικογένεια μου" ή "για μένα υπάρχουν και πιο σημαντικά πράγματα από τα λεφτά".
Και για να είμαι σαφής, δεν αναφέρομαι σε αυτούς που πραγματικά το παλεύουν εδώ, όπως η φίλη μου η Τζορτζίνα που παρέχει υπηρεσίες κοινωνικού λειτουργού σε μετανάστες χωρίς να ξέρει και να την ενδιαφέρει αν θα πληρωθεί ποτέ. Ούτε αναφέρομαι στο φίλο μου το Χρήστο που στα 25 του ανέλαβε το εργοστάσιο του πατέρα του και κοιμάται σπίτι του 2 φορές τη βδομάδα και αν, γυρίζοντας δεξιά και αριστερά για να κλείνει δουλειές. Δεν αναφέρομαι στη Ρούλα που παρότι αρχιτέκτονας ανέλαβε στα 26 της με τον μικρότερο αδερφό της την επιχείρηση αρτοποιίας που άνηκε στον πατέρα της, βοηθώντας την να αποφύγει τη χρεωκοπία ούτε στο Θωμά, πολιτικό μηχανικό με μεταπτυχιακό στην Ουαλία που μιλάει 4 γλώσσες, μετά από μια προσπάθεια να βρει δουλειά στη Γερμανία, γύρισε στη Νάουσα και δουλεύει πάλι με τον πατέρα του. Δεν αναφέρομαι καν στη φίλη μου τη Φωτεινή που μετά από ένα πτυχίο χωρίς μέλλον στη Θεολόγια, σεμινάρια και επιμορφώσεις σε θέματα ειδικής αγωγής με την ελπίδα του ΑΣΕΠ, ιδιαίτερα και εν τέλει δουλειά ως πωλήτρια ρούχα χωρίς ωράριο και με πλαγίους ή ευθείς υπαινιγμούς τύπου "αν σ' αρέσει", σκέφτεται να κάνει ένα μεταπτυχιακό στην Ολλανδία, αλλάζοντας τελείως αντικείμενο. Όλοι αυτοί κάνουν πράγματα, που εμένα ως νέο γιατρό που "διαπρέπει στο εξωτερικό" μου φαίνονται εξαιρετικά δύσκολα και έχουν το σεβασμό μου.
19) H νοοτροπία ότι "Ελλάδα είναι η Αθήνα" και "Αθήνα είναι τα Προάστεια". Έβλεπα κάποτε στο youtube το "Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα" των Locomondo, και έγραφε κάποιος "έλα στη Φλώρινα να δεις ότι κάνει κρύο". Αυτό το σχόλιο με έβαλε σε πολύ περισσότερες σκέψεις από όσες πιθανότητα σκόπευε ο συντάκτης του. Ένας Έλληνας στη Φλώρινα δεν έχει αυτή την ταύτιση του "ελληνικού καιρού" με τη ζέστη και τον ήλιο, που θεωρείται κάτι αυτονόητο για τον κάτοικο της υποτροπικής αυγουστιάτικης Αθήνας.
Πίνοντας φρέντο σε μια κυριλέ italian-style καφετέρια στο Ν. Ηράκλειο, κάνοντας και ακούγοντας γενικεύσεις για την Ελλάδα, δε μπορώ να είμαι σίγουρος ότι έχω την παραμικρή ιδέα τι από όλα αυτά ισχύει και τι όχι.
20) Η μπύρα εδώ είναι ακριβή. Hey, ίσως θα μπορούσατε να βοηθήσετε να δείξουμε στον κόσμο την αδικία που συμβαίνει στην Ελλάδα με την τιμή της μπύρας! Δείτε εδώ .
21) Οι Έλληνες μιλάνε συνέχεια στο κινητό! Όχι μόνο αυτό, αλλά πρέπει να τους ακούνε όλοι...Τι πράγμα είναι αυτό ;
22) Όλοι σχεδόν οι φίλοι μου λείπουν στο εξωτερικό όταν έρχομαι ή δεν έχουν λεφτά γιατί είναι άνεργοι. .
23) Oλοι έχουν i-phone και κανείς δεν έχει 0,20 € για φιλοδώρημα στη σερβιτόρα.
24) Παντελίδης
25) Όλοι αυτοί οι Έλληνες που έρχονται από το εξωτερικό και νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου