Zustand nach Dienst - Τα highlights της χτεσινής εφημερίας #6

Είμαι σχετικά νυσταγμένος και η χτεσινή μου εφημερία ήταν σχετικά ήσυχη, σωστή ψυχιατρική θα έλεγα, αλλά λέω πριν πέσω για ύπνο να αφιερώσω λίγα λεπτά να γράψω κάτι για χτες.

Λοιπόν, δε ξέρω πως είναι στα άλλα νοσοκομεία, αλλά σε εμάς δουλεύει ως εξής το σύστημα : έρχεσαι στην κλινική σου στις 12 αντί για τις 8, δουλεύεις μέχρι τις 16.30 εκεί, και από τις 16.30 μέχρι το άλλο πρωί στις 8 είσαι ο εφημερεύων γιατρός του νοσοκομείου. Τις καθημερινές έχεις έναν δεύτερο γιατρό μέχρι τις 18.30 για υποστήριξη, τον οποίο το μεταχειρίζεσαι ως το τσουτσέκι σου, ενώ τα ΣΚ, μετά από πολύμηνες διαπραγματεύσεις με τη διοίκηση, καταφέραμε και έχουμε 2 εξάωρες εφημερίες από τις 09.00 ως τις 21.00 ως υποστήριξη στις 2 δωδεκάωρες 8 με 8.

Αυτό το σύστημα είναι αρκετά καλό γενικά και συνήθως απολαμβάνω αυτό τον πρωινό ύπνο πριν τις εφημερίες. Προσπαθώ να σηκωθώ πρωί και να κάνω λίγη γυμναστική, μιας και δεν έχω συχνά την ευκαιρία και μετά πάω για ένα καλό πρωίνό. Τώρα τελευταία πηγαίνω στο TSIMPO, ένα ελληνικό ζαχαροπλαστείο/καφετέρια και παίρνω φραπέ και τυρόπιτα ή σπανακόπιτα, όπως Ελλάδα. Έτσι έγινε και εχτές.

greek breakfast : φραπές και τυρόπιτα

Στη συνέχεια πήγα στο σταθμό του τρένου, αλλά και πάλι λόγω έργων (Stuttgart 21 λέγεται το project ανάπλασης του σιδηροδρομικού σταθμού της Στουτγκάρδης) δεν υπήρχαν τρένα, οπότε έφτασα μόλις στις 13.15 στη δουλειά, αλλά δεν υπήρξε κανένα πρόβλημα, ούτε μου είπε κανείς "δε με ενδιαφέρει, να έπαιρνες αμάξι ή ταξί".  Παρότι πιστεύω πως η δουλειά στη Γερμανία είναι περισσότερη από την Ελλάδα, νομίζω το μεγάλυ συν εδώ είναι τα εργασιακά δικαιώματα. Σχετικά με τις διεκδικήσεις μας απέναντι στη διοίκηση, το Stuttgart 21 και τα εργασιακά στη Γερμανία οφείλω ξεχωριστές αναρτήσεις γιατί είναι πολύ ενδιαφέροντα θέματα που έχουν και ενδιαφέρουσες πολιτικές προεκτάσεις.

Από τις 13.45 ως τις 15.30 έπρεπε να κάνω τα λεγόμενα Info-Gruppe, δηλαδή δύο ομάδες ενημερωτικού-επιστημονικού χαρακτήρα, όπου οι ασθενείς κάνουν ερωτήσεις σχετικά με την ασθένεια τους, τη διάγνωση, τις δυνατότητες θεραπείας, τα φάρμακα κλπ. Παρότι αυτό κανονικά είναι δουλειά γιατρού θεωρώ, ο Oberarzt μας το έχει αναθέσει στην υπεύθυνη ψυχολόγο του τμήματος γιατί δε προλαβαίνει, το οποίο όμως είναι γενικά οκ, γιατί η συγκεκριμένη είναι αρκετά διαβασμένη, εμένα μου φαίνεται όμως κάπως από πλευράς διάκρισης ρόλων. Τώρα όμως θα πήγαινε διακοπές και κάποιος έπρεπε να την αναπληρώσει και το ανέθεσε σε εμένα, μπροστά σε όλο το Team. Όταν πλαγίως την είπα ότι δε ξέρω την τύφλα μου, μου έκανε την κλασική γερμανική πουστιά, λέγοντας μου ότι ίσα ίσα ξέρω πολλά και μερικά θέματα τα ξέρω καλυτερα από αυτήν. Έτσι λοιπόν ανέλαβα να τα κάνω. Είχα σκοπό να προετοιμαστώ κάπως, να μελετήσω κάποια θεματα, αλλά με το procrastination που έχω τα απογεύματα, δεν έκανα σχεδόν τίποτα. Μπήκα λοιπόν στο πρώτο γκρουπ, κάτσαμε όλοι σε ένα κύκλο και ρώτησα αν έχουν απορίες. Ένας νεαρός αλκοολικός ασθενής, γενικά αρκετά ευφυής, ήθελε να μάθει μερικά πράγματα για το πως λειτουργεί το Campral, ένα φάρμακο που μειώνει την επιθυμία για αλκοόλ και έτσι προστατεύει θεωρητικά από καινούργιες υποτροπές. Το θέμα είναι ότι ο Oberarzt μου έχει αρκετά αμυντική προσέγγιση, ειδικά απέναντι στα φάρμακα, με αποτέλεσμα να μη το συνταγογραφούμε συχνά. ¨Ετσι ήξερα κάποια βασικά πράγματα, είπα και κάτι που ήταν λάθος και ο ασθενής με διόρθωσε, με αποτέλεσμα να νιώσω λίγο εκτεθιμένος. Στη συνέχεια με ρώτησαν για άλλα φάρμακα, όπως το Seroquel ή το Mirtazapin, αλλά γενικά όλοι έδειχναν να βαριούνται. Ο πιο θεός από όλους είναι ένας ασθενής μου που κάνει χρήση χασίς, και σχεδόν σίγουρα είχε κάνει μπάφο πριν μπει στη θεραπεία, με αποτέλεσμα να είναι τέζα. Δε νομίζω ότι ήταν πολύ κακό το γκρουπ και μια νεαρη ψυχολόγος που κάνει πρακτική ήταν μαζί μου και μου είπε ότι της άρεσε, αλλά ήταν νομίζω πως ήταν αντικειμενικά βαρετό, και οφειλόταν σε εμένα, καθώς θεώρησα πως απευθύνομαι σε ανθρώπους που είναι σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο πνευματικής λειτουργίες και ξέρουν περίπου τι θα πει "υποδοχέας" ή "νευρώνας". Κοίταζα συχνά την ώρα και ανακουφίστηκα μόλις τέλειωσε. Έχοντας 10 λεπτά διάλλειμμα μέχρι το επόμενο γκρουπ, πήγα στην τουαλέτα, έβρεξα λίγο το πρόσωπο μου, κοιτάχτηκα στον καθρέφτη σα τον Eminem από το "8 mile" και σκέφτηκα ότι πρέπει στο επόμενο γκρουπ να είμαι καλύτερος.

Επέστρεψα λοιπόν στο χώρο, παρέταξα τις καρέκλες σε σχήμα U αντί για οβάλ, πήρα μαρκαδόρους και αποφάσισα να κάνω όρθιος το γκρουπ, σε μορφή διάλεξης. Οι ασθενείς σε αυτό το γκρουπ ήταν λιγότεροι κάτι το οποίο με βοήθησε ψυχολογικά. Τους ρώτησα ποιο θέμα θα τους ενδιέφερε και πρότεινα για παράδειγμα το πως δημιουργείται ο εθισμός, τι είναι η κατάθλιψη, τι το άγχος. Στο τελευταίο θέμα έδειξαν να έχουν ενδιαφέρον, γιατί 2-3 έχουν κρίσεις πανικού. Ξεκίνησα λοιπόν την ομιλία μου όρθιος, μεταφέροντας τους νοητά στην αφρικανική σαβάνα για τους εξηγήσω πως λειτουργεί το σύστημα δράσης ή φυγής, τι είναι η αδρεναλίνη (την οποία μετά από υπόδειξη ενός ασθενούς αντικατέστησα ως Έλληνας με τον ελληνικό όρο επινεφρίνη) και σιγά σιγά άφησα το Στιβ Τζομπς μέσα μου ελεύθερο να κάνει μια παρασταστική εξήγηση το πως λειτουργεί μια κρίση πανικού. Το γκρουπ αυτό εξελίχθηκε παρά τα σπαστά μου γερμανικά αρκετά καλά, οι ασθενείς έδειξαν ενδιαφέρον και μία ασθενής με ρώτησε αν αναλαμβάνω ασθενείς από το δικό της γκρουπ, το οποίο μου τόνωσε την αυτοπεποίθηση. Υποθέτω κάτι μαθαίνεις άμα βλέπεις διαλέξεις του R.Sapolsky στο youtube αντί να κάνεις clubbing. Η νεαρή Praktikantin ψυχολόγος μου είπε στο τέλος πως της άρεσε πολύ το γκρουπ και αν τυχόν βαρεθώ την ιατρική, να γίνω οπωσδήποτε δάσκαλος, κάτι που με χαροποίησε γιατί το ψώνιο του δασκάλου το είχα από παιδί (παπατζιλίκι + 3 μήνες διακοπών, τι αλλο να θες).

Μετά άρχισε η εφημερία, η οποία ξεκίνησε με καλές προϋποθέσεις γιατί λόγω καλοκαιριού είχαμε αρκετά κρεβάτια και ήταν ήσυχη μέχρι να μας φέρει το DRK έναν νεαρό αλκοολικό. Αρχικά έμοιαζε να είναι απλό περιστατικό, μέχρι που πρόσεξα ότι όση ώρα περίμενε στο διάδρομο φαινόταν να παραμιλούσε. Στη συνέντευξη μαζί του ο άνθρωπος αυτός δε μπορούσε να αρθρώσει μια πλήρη πρόταση, δε φαινόταν να ξέρει ακριβώς τη μέρα έχουμε, αργούσε να απαντήσει ή έλεγε άσχετα, τόσο που ανησύχησα και τον έστειλα για αξονική, μήπως έπαθε κανένα εγκεφαλικό και έκανα και ένα screening για ναρκωτικά, μήπως είχε πάρει τίποτα. Πέρα από έναν ελαφρώς διατεταμένο φλεβώδη κόλπο που κατά τον ακτινολόγο θα έχρηζε μιας διευκρινιστικής μαγνητικής από δευτέρα, δεν είχε τίποτα και πολύ γρήγορα άρχισε να συνέρχεται. Το θέμα είναι ότι η φίλη του, μια γνωστή ασθενής 19 ετών με μικρή νοητική υστέρηση και διαταραχή προσωπικότητας, πήρε λίγο αργότερα τηλέφωνο την αστυνομία, λέγοντας πως θέλει να αυτοκτονήσει και η αστυνομία μας την έφερε εδώ. Για να μη τους βάλω και τους ίδιους στην ίδια κλινική, την έστειλα στην ψυχιατρική πτέρυγα, μιας και δε φαινόταν πιωμένη, παρότι η ίδια έλεγε ότι είχε πιει. Κάναμε αλκοτέστ και το αποτέλεσμα ήταν μηδέν! Όταν κάτσαμε και μιλήσαμε μου είπε ότι δε θέλει να κάτσει στο νοσοκομείο, δεν έχει πια σκέψεις αυτοκτονίας και θέλει να γυρίσει στη μάνα της. Τι είχε γίνει ; Ο φίλος της έπινε εδώ και μέρες, και αυτή ανησύχησε γιατί είχε αρχίσει να γίνεται επιθετικός και δε μπορούσε να μιλήσει, όπως είπα πριν. Έτσι πήρε τoν DRK τηλέφωνο να τον φέρουν στο νοσοκομείο, αλλά μετά φοβόταν πως θα έχει θυμώσει μαζί της και ήθελε να τον δει. Έτσι πήρε τηλέφωνο την αστυνομία λέγοντας τη μαγική λέξη "αυτοκτονία", ώστε να την αναλάβουμε και είπε πως είχε πιει για να πάει στην ίδια κλινική με το φίλο της. Με το που είδε πως αυτό δε γίνεται θέλησε να φύγει. Ενημέρωσα τον εφημερεύοντα Oberarzt τηλεφωνικώς και μου είπε πως δε θέλει να ρισκάρει με τέτοιου είδους απρόβλεπτους ασθενείς, να την κρατήσω εκεί το βράδυ και το πρωί θα την έβλεπε ο ίδιος.

Κατά τα άλλα διάφορα χαζά, κανα δυο εισαγωγές στη γερόντοψυχιατρική με άνοια και ντελίριο. Παρήγγειλα ένα σνιτσελ από έναν Ινδο που κάνει τα πάντα και έφαγα σαν άνθρωπος. Έπεσα κατά τις 12 για ύπνο και κοιμήθηκα 6,5 ώρες μέχρι που σηκώθηκα αγχωμένος γιατί θυμήθηκα μια ασθενή με άσχημα εργαστηριακά στη γερόντοψυχιατρική, για την οποία δεν ήμουν σίγουρος. Η γυναίκα είχε έρθει το προηγούμενο μεσημέρι λόγω ντελιρίου και είχε γνωστή νεφρική ανεπάρκεια. Την είχε δει και παθολόγος, καθώς έχουμε και τέτοιους για τη γερόντοψυχιατρική στα πρωινά, και είχε δώσει κάποιες οδηγίες, τις οποίες τις μεταβίβασα στον δεύτερο γιατρό που είχα το προηγούμενο απόγευμα. Αυτός της έβαλε λίγο Κάλιο, άφησε τα φάρμακα ως είχαν, πήρε ζωτικά τα οποία παλεύονταν και είπε να κάνουμε καινούργιο εργαστηριακό έλεγχο την επομένη. Ο γιατρός αυτός είναι πολλά χρόνια στο νοσοκομείο και θα είχε γίνει Oberarzt αν δεν ήταν λίγο εριστικός τύπος. Αισθάνθηκα όμως άγχος γιατί ξέχασα να τα ελέγξω ο ίδιος, και στην τελική ο δικός μου ο κώλος θα καιγόταν άμα συνέβαινε κάτι. Έτσι ξύπνησα και έτρεξα στον υπολογιστή και είδα μια CRP 140. Έντρομος ντύθηκα και πήγα να τη δω, της μίλησα λίγο, ήταν ξύπνια, κατουρούσε με τεράστια δόση διουρητικών όμως, αιμοδυναμικά σταθερή, είπα να μη της δώσουν επιπλέον ινσουλίνη παρότι είχε 250 γλυκόζη για να μη πέσει το Κάλιο, και επειδή γινόταν χαμός και οι νοσηλευτές ήθελαν να την αλλάξουν, έκανα υπομονή μία ώρα μέχρι να έρθει η συνάδελφος που θα με αντικαθιστούσε, η οποία είναι και παθολόγος (όχι όμως πολύ καλή κατά τη γνώμη μου). Ομολογώ δημοσίως ότι μετά από ενάμησι χρόνο στην ψυχιατρική η οξεία νεφρική ανεπάρκεια, ειδικά όταν περιπλέκεται με ΧΑΠ και καρδιαγγειακά προβλήματα είναι ο φόβος και ο τρόμος μου. Έπρεπε να την είχα στείλει ίσως στο γενικό νοσοκομείο αλλά υπήρχε και το άλλο πρόβλημα, δε δούλευε το account μου στο σύστημα, επομένως δε θα μπορούσα να γράψω τίποτα.

Έτσι λοιπόν, ενώ η ημέρα άρχισε χτες άσχημα, πήγε καλύτερα και τέλειωσε με κάποιες τύψεις. Τώρα το απόγευμα θα μαζευτούμε όλοι οι ειδικευόμενοι να γιορτάσουμε την επίτευξη των στόχων μας στις συζητήσεις με τη διοίκηση σε ένα grill party. Ίσως να φτιάξει η διάθεση μου. Αντε για να μη λέτε ότι εδώ στη Γερμανία δεν έχουμε ζωή.