Δεν ήμουν ποτέ ο τύπος που έκανε πολλά ταξίδια, αυτό ήταν κάτι που μου προέκυψε αργότερα. Έτσι επισκέφτηκα το Παρίσι, για άλλους κλασικό προορισμό, πρώτη φορά μόλις πριν μερικούς μήνες όπου βρήκα τον Αλέξανδρο και έναν άλλο φίλο μου, τότε για 4 ημέρες. Οι εντυπώσεις μου τότε ήταν θετικές, αλλά δεν ένιωσα αυτή τη μαγεία και την αίγλη που υποτίθεται ότι έχει το Παρίσι. Ήλπιζα πως αυτή τη φορά θα ολοκλήρωνα τα κομμάτια που έλειπαν μα τελικά αυτό δε συνέβη. Αν προσπαθήσω να εξηγήσω τι με χάλασε στο Παρίσι δε θα μπορέσω να βρω κάτι βαθύ ή ιδιαίτερα εύστοχο, πέρα από τα κλισέ : βρώμικο και γεμάτο κόσμο μετρό, αρκετή κίνηση και θόρυβος, αρκετά σημεια της πόλης δείχνουν φτωχά, μίζερα ή παρατημένα και σε κάποιες γωνιές νιώθεις πως θα πρέπει να έχεις το νου σου στο πορτοφόλι σου. Νομίζω όμως ότι αυτό που μου έλειψε ήταν αυτή η "αστερόσκονη", η "ατμόσφαιρα του Παρισιού", αυτή που μάζεψε εδώ τους σπουδαιότερους καλλιτέχνες του 19ου και 20ου αιώνα και δημιούργησε τα σπουδαιότερα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής. Ίσως να έψαχνα το Renoir να ζωγραφίζει σε κάποιο παγκάκι του Tuileries Garden ή το Django Reinhardt να παίζει σε κάποια boit στην Place de la Concorde. Ή ίσως να συνήθισα τη Γερμανία και τη τάξη της, η οποία ισχύει είτε μιλάμε για κοιμισμένες πόλεις όπως η Στουτγκάρδη είτε για ζωντανές πόλεις όπως το Βερολίνο και το Μόναχο. Αλλά δε το νομίζω. Το Παρίσι μου έδωσε την εντύπωση μιας πόλης που έχει καταφέρει για αιώνες καταφέρει να ισορροπήσει ανάμεσα στον προοδευτικό τρόπο σκέψης της Βόρειας Ευρώπης και την αγάπη για ζωή του Νότου. Τα απομεινάρια αυτής της ισορροπίας τα βλέπει κανείς στην αγάπη των Παριζιάνων για θόρυβο, στα γραφικα και πάντα γεμάτα bistro και bar, όπου οι θαμώνες πίνουν κρασί και όχι μπύρα όπως οι Στουτγκαρδέζοι ή στις Brasserie που υπάρχουν παντού και φτιάχνουν μόνες τους το ψωμί τους, τα κρουασάν τους και τα γλυκά τους.
.jpg)
Ίσως βέβαια το Παρίσι να ήταν μια χαρά απλά να μου κακοφάνηκε γιατί απλά δε βρήκα το φίλο μου στα καλύτερα του. Το να ζεις και να εργάζεσαι στο Παρίσι μου ακουγόταν εξαιρετικά ενδιαφέρον, αλλά στην πραγματικότητα είναι μια κατάσταση με αρκετές δυσκολίες, τουλάχιστον όπως μου το περιέγραφε ο ίδιος. Δουλεύει σε μια εταιρεία όπου είναι ο νεότερος, ο μόνος μη Γάλλος ή τέλοσπάντων ο μόνος που δεν έχει τη γαλλική ως μητρική. Δούλευε εκεί κάνοντας μια δουλειά που του φαινόταν εν τέλει πολύ πιο βαρετή από όσο περίμενε, τόσο που αμφιβάλλει πλέον αν το συγκεκριμένο μεταπτυχιακό ήταν σωστή επιλογή. Όντας καινούργιος στο Παρίσι είχε ελάχιστες κοινωνικές επαφές, καθώς οι Γάλλοι, σα σωστοί Ευρωπαίοι, δεν πρόκεται να σου προτείνουν από μόνοι τους να κανονίσετε κάτι, ακόμα και αν ξέρουν πως είσαι μόνος σου και καινούργιος. Τα απογεύματα μετά τη δουλειά γύριζε σπίτι, το οποίο ήταν ένα δωμάτιο σε μια φοιτητική εστία, το οποίο σα φοιτητικό δωμάτιο ήταν μια χαρά, γιατί σα φοιτητής βγαίνεις αρκετά συχνά έξω. Ωστόσο όταν δεν έχεις πολλές επαφές είναι αρκετά περιοριστικό κατά τη γνώμη μου, γιατί δε σε εμπνέει να μαγειρέψεις μια φορά σαν άνθρωπος, να φωνάξεις κάποιον σπίτι και γενικά τονίζει αυτήν την έννοια του προσωρινού, την οποία πιστεύω θα είχα αν ήμουν στη θέση του φίλου μου. Έτσι, λοιπόν, όπως ακριβώς έκανα και εγώ για πάρα πολλούς μήνες, η μόνη διέξοδος ήταν το ίντερνετ και συντήρηση οποιασδήποτε επαφής με τους παλιούς φίλους μέσω διαδικτύου.
Πλάι σε αυτές τις δυσκολίες προσαρμογής, η δουλειά όπως είπαμε ήταν κάπως βαρετή, οι προσφορές που θα είχε εν τέλει θα ήταν για δουλειές που θα του φαίνονταν βαρετές, μη δημιουργικές, χωρίς ιδιαίτερη επιβράβευση. Σε αυτό το σημείο ας πω ότι ο φίλος μου ο Άλεξ είναι από εκείνους τους έξυπνους ανθρώπους που επεξεργάζονται τα πράγματα σε ένα διαφορετικό ρυθμό και συχνά σε διαφορετικό επίπεδο από τους περισσότερους από εμάς. Είναι από εκείνους τους εκνευριστικούς ανθρώπους που θεωρούν πολύ εύκολα και κατανοητά πράγματα που εμάς μας δυσκολεύουν και μπορεί να μη μπορεί να συλλάβει αντίστοιχα κάτι προφανές για εμάς τους κοινούς θνητούς. Το μεταπτυχιακό που επέλεξε δεν ήταν το λογικό βήμα μετά το πτυχίο του ΕΜΠ, το έκανε απλά για να κυνηγήσει την τρέλα που είχε από παιδί για τα αεροπλάνα. Δε θα εξηγήσω περαιτέρω, γιατί όσες φορές και να μου έχει εξηγήσει τι ακριβώς θέλει να κάνει δε το καταλαβαίνω, γιατί στο δικό μου μυαλό αν δεν κάνεις κάποιο από τα παραδοσιακά επαγγέλματα (γιατρός, δικηγόρος, δάσκαλος), τότε ασχολείσαι με οικονομικά ή πληροφορική ή marketing. Το θέμα είναι ότι πλέον συνειδητοποιεί ότι το να δουλεύεις σε μια εταιρεία δεν είναι τόσο διασκεδαστικό και δημιουργικό για αυτόν όσο το να δουλεύεις για έρευνα σε κάποιο πανεπιστήμιο. Θεωρεί πως δεν είναι ο τύπος που θα μπορεί να κάνει μια δουλειά που δε τον ενθουσιάζει επειδή παίρνει καλά λεφτά, ούτε είναι αυτός που θα κυνηγήσει να χτίσει το βιογραφικό και τις διασυνδέσεις που θα του εξασφαλίσουν σε 10 χρόνια από τώρα μια θέση σε μια εταιρεία με αρκετούς βαθμούς ελευθερίας. Χρειάζεται να νιώθει ότι κάνει ή μπορεί να κάνει κάτι καινοτόμο μέσα από τη δουλειά του. Με αυτά και με αυτά ο Αλέξανδρος αποφάσισε πρόσφατα να κάνει αιτήσεις για διδακτορικά σε πανεπιστήμια του εξωτερικού.
Στα παραπάνω προσθέστε και μια δεδομένη απορία των γύρω του, γιατί αλλάζει συνεχώς γνώμη, γιατί δεν προσανατολίζεται προς ρεαλιστικές λύσεις που θα του εξασφαλίσουν οικονομική άνεση, και το αν είναι σίγουρος ότι το διδακτορικό είναι πράγματι αυτό που του ταιριάζει και δε θα έχει μετά από 3 χρόνια μια άλλη ιδέα που θα είναι αυτό που του ταιριάζει.
Στον Αλέξανδρο διαπίστωσα συγκεντρωμένα τις συγκρούσεις που παρατηρώ στους περισσότερους γνωστούς μου αυτής της ηλικίας :
- Από τη μια τα προβλήματα προσαρμογής σε μια ξένη χώρα, σε ένα ξένο τρόπο ζωής, με περιορισμένες κοινωνικές επαφές, πολλή μοναξιά και προβλήματα επικοινωνίας στη γλώσσα, όλα γνωστά με βιωματικό τρόπο σε εμένα και τους περισσότερους γιατρούς στο εξωτερικό.
- Από την άλλη αυτή η αβεβαιότητα μιας μεταβατικής κατάστασης, την οποία έχουν οι περισσότεροι φίλοι μου που κάνουν τώρα ένα μεταπτυχιακό ή ετοιμάζονται να φύγουν από την Ελλάδα για ένα μεταπτυχιακό. Ποια είναι η σωστή επιλογή ; Τι θα συμβεί αν δω πως δε μου ταιριάζει ; Θα βρω μετά δουλειά ή απλώς θα χαλάσω τα λεφτά των γονιών μου και θα γυρίσω πίσω ηττημένος ; Τι θα κάνω με τη σχέση μου, την οποία έχω εδώ και 2-3-4-5 χρόνια και έχει τα προβλήματα της αλλά δεν είμαι βέβαιος αν θέλω να χωρίσω ;
- Και τέλος αυτό το αίσθημα ότι είμαι ιδιαίτερος άνθρωπος, έχω τα ελαττώματα μου, αλλά έχω και συγκεκριμένα προτερήματα. Πρέπει να ξανααποδείξω ότι τα έχω όλα αυτά σε εμένα, στην οικογένεια μου και στους παλιούς μου φίλους, αλλά και στους καινούργιους που θα γνωρίσω εδώ. Με άλλα λόγια, όταν νιώσω πως απειλείται η εικόνα που έχω σχηματίσει από τον εαυτό μου, θα καταφέρω να δουλέψω για να αναδείξω όλα αυτά που θεωρώ ότι ξέρω για εμένα, θα εντυπωσιαστώ από τις πλευρές μου που δεν ήξερα ότι υπάρχουν, ή θα το βάλω στο πόδια και θα τρέξω στο επόμενο ασφαλές μέρος ;
Όλα αυτά βέβαια μικρή σχέση έχουν με την κατάσταση του Αλέξανδρου, είναι κυρίως Übertragung όπως λέμε στην Ψυχιατρική, νομίζω ο αντίστοιχος όρος στα ελληνικά είναι αντιμεταφορά ή ενδοπροβολή ή κάτι τέτοιο. Τα αποτέλεσμα αυτών των σκέψεων τα ανέφερα στην ανάρτηση "Ίσως η πιο ναρκισσιστική ανάρτηση ever". Η κύρια σκέψη που με προβλημάτισε από τις συζητήσεις μου με τον Αλέξανδρο ήταν το πότε μια απόφαση είναι συνειδητή, δηλαδή βασίζεται σε μια ρεαλιστική εκτίμηση της κατάστασης, και πότε είναι απλά μια αποφυγή μιας δύσκολης κατάστασης, που απλά θα βρεις ξανά μπροστά σου. Σε αυτές τις συζητήσεις μου με τον Αλέξανδρο, έπιανα τον εαυτό μου τη μια στιγμή να τον κριτικάρει που παρατάει μια ζωή στο Παρίσι με γενικούς αφορισμούς τύπου "δε μου λέει τίποτα σαν πόλη", χωρίς να έχει όρεξη να προσπαθήσει να προσαρμοστεί στη ζωή εδώ, την άλλη στιγμή όμως αναγνώριζα πως η ακαδημαϊκή ζωή του ταιριάζει καλύτερα από τη ζωή σαν υπάλληλος ιδιωτικής εταιρείας και ήθελα να υποστηρίξω σε αυτή του την προσπάθεια.
Μια δεύτερη σκέψη με την οποία καταπιάστηκα, είναι το πως χαρισματικοί άνθρωποι είναι ικανοί να βάλουν τρικλοποδιές στους εαυτούς τους, προβάλλοντας τη διαφορετικότητα τους ως δικαιολογία στο κάθετι προϋποθέτει από αυτούς μια αναθεώρηση του πως βλέπουν τα πράγματα : "δε με καταλαβαίνεις", "εμένα δε μου ταιριάζει αυτό", "δεν έχει νόημα" κλπ είναι φράσεις που ακούς συνέχεια από ανθρώπους που προσπαθείς να βοηθήσεις. Και ειδικά οι έξυπνοι άνθρωποι, είναι αρκετά καλοί στο να κάνουν backwards rationalisation, δηλαδή να εφευρίσκουν αληθοφανή επιχειρήματα γιατί κάνουν ότι κάνουν, αποφεύγοντας το να έρθουν σε επαφή με τα πραγματικά τους κίνητρα.
Άνθρωποι, ξεκινήστε μια φορά τη σκέψη σας με τι φράση "Φοβάμαι ότι..", "Έχω άγχος γιατί..". Αφήστε τους ανθρώπους που ενδιαφέρονται για εσάς να σας βοηθήσουν και άμα κάτι που σας προτείνουν δε σας ταιριάζει, αντί να πείτε "δε μου κάνει αίσθηση", πείτε "ωραία ιδέα, θα το σκεφτώ", ακόμη και αν δε το πολυπιστεύετε. Μην αποξενώνετε τους ανθρώπους που ενδιαφέρονται για εσάς.
ΥΓ. Τα παραπάνω είναι απλώς οι σκέψεις που μου έμειναν από το Παρίσι. Με τον Αλέξανδρο συζητήσαμε πολύ περισσότερα πράγματα και κάναμε και αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα, όπως η επίσκεψη στο Musée d'Orsay και εκείνο το φοβερό πρωϊνό στο Coquelicot στη Μοντμάρτη. Αναστασία, εάν διαβάζεις σε ευχαριστούμε για τη συμβουλή!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου