Update

Για όλους εσάς (τους 2-3 αναγνώστες του μπλογκ) που παρατηρούν εκ νέου μια κίνηση στο μπλογκ και απορούν γιατί είχα εξαφανιστεί τόσο καιρό, νομίζω πως οφείλω ένα σύντομο update με νέα και το τι μέλλει γενέσθαι της σελίδας και του γράφοντος.

Από τον Αύγουστο του 2016 μέχρι το Μάιο του 2017 ήμουν σε μια μάλλον στρεσογόνο κατάσταση, όντας στη Rotation για τη ψυχογηριατρική.  Λόγω υποστελέχωσης στο τμήμα έπρεπε πρακτικά να καλύπτω δύο πόστα, ένα στον κλειστό θάλαμο, όπου κατά πλειοψηφία βρίσκονται ανοϊκοί ασθενείς, και ένα στα εξωτερικά, όπου έβλεπα ασθενείς άνω των 65 με διάφορα ψυχιατρικά προβλήματα. Στα δύο αυτά πόστα έπρεπε να μοιράζω κατά 50% το χρόνο μου, πράγμα πολύ δύσκολο αφού η μία θέση έχει να κάνει με προγραμματισμένα ραντεβού και η άλλη με ασθενείς που τους φέρνουν εκτάκτως με κάποια οξεία κατάσταση. Η δυσκολία μου να παρέχω νέο ραντεβού σε περίπτωση που κάποιο αναβαλλόταν, μιας και δούλευα μόλις 50% στη θέση αυτή, με οδήγησε να δηλώνω οικειοθελώς μόνο σαββατοκύριακα για εφημερίες, για να μη χρειάζεται να αλλάζω τα ραντεβού της εβδομάδας κάθε φορά που θα έβγαινε το πρόγραμμα του μήνα. Παράλληλα έπρεπε να προσφέρω πιο εντατικά ραντεβού σε δύο ασθενείς που εβλεπα σε εξωτερική βάση στα πλαίσια ψυχοθεραπείας,  ώστε να μαζέψω τις απαιτούμενες ώρες ψυχοθεραπειας για την ειδικότητα πριν την προγραμματισμένη μου αλλαγή στη νευρολογία. Και ταυτόχρονα με τα παραπάνω έπρεπε να διατηρώ και κάποια ισορροπία στην προσωπική μου ζωή. Κάπως έτσι το μπλογκ πήγε περίπατο. 

Αυτό άλλαξε από το Μάιο, μιας και πλέον δουλεύω στην κλινική της Νευρολογίας του ίδιου νοσοκομείου. Μιας και στην περίοδο αυτή ως αρχάριος στη νευρολογία δεν έχω ακόμη εφημερίες (κάνω ακόμη όμως περιστασιακά ψυχιατρικές εφημερίες τα σαββατοκύριακα) σκέφτηκα ότι πρέπει να ξαναπιάσω από την αρχή πράγματα που μου αρέσουν και παραμέλησα. 

Ένα πρόβλημα που ανήκει βέβαια ακόμη στο παρόν είναι ένα θέμα υγείας, τουτέστιν μια μάλλον βαριά άπνοια ύπνου που με ταλαιπωρεί. Από μικρό παιδί ροχάλιζα αλλά οι γιατροί δεν είχαν δώσει σημασία, με τον καιρό όμως, πήρα κιλά, απέκτησα μια αλλεργία που κάνει τους βλεννογόνους μου κατά καιρούς να πρήζονται, αθλούμαι πολύ λίγο ή και καθόλου και κατά καιρούς είμαι αρκετά στρεσαρισμένος, ώστε να μην μπορώ καν να κοιμηθώ βαθιά. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα πρωινά να πηγαίνω καθυστερημένος γιατί συχνά αισθάνομαι σα να με έχει πατήσει τρένο. Τις πρώτες πρωινές ώρες ή σε συσκέψεις γιατρών όπου μαζεύονται πολλά άτομα σε ένα κλειστό χώρο νιώθω να μην μπορώ να κρατήσω τα μάτια μου ανοικτά. Η προσοχή μου και η αυτοσυγκέντρωση μου έχουν πέσει σε τέτοιο βαθμό που έφτασα στο σημείο να αναρωτιέμαι μήπως έχω ADHD (true story). Τους προηγούμενους μήνες είχα συχνά φάσεις όπου κατά τη διάρκεια της οδήγησης δεν μπορούσα να κρατήσω τα μάτια μου ανοικτά. Μια προσωρινή λύση να φοράω ένα γιλέκο με ένα μαξιλάρι από σκληρό αφρολέξ στην πλάτη είχε ως αποτέλεσμα απλώς να αποκτήσω πόνους στη μέση. 

Στο μεταξύ κατάλαβα πως αν θέλω να επιβιώσω πρέπει να αλλάξω κάτι. Η πρώτη απόφαση πάρθηκε πριν μερικούς μήνες, όταν αποφάσισα να φύγω από τη θαλπωρή της -λέμε τώρα- μεγαλούπολης που λέγεται Στουτγκάρδη και να έρθω να μείνω στη μικρή πόλη όπου βρίσκεται το νοσοκομείο μου. Αυτό σαφώς μου στοίχησε σε επίπεδο κοινωνικής ζωής, μιας και εδώ η πόλη είναι αρκετά βαρετή. Με δεδομένο όμως ότι δεν είχα πολύ ελεύθερο χρόνο, ότι συχνά έπρεπε να δουλεύω τα σαββατοκύριακα, ότι πολλοί φίλοι έφυγαν από τη Στουγκάρδη για άλλες πολιτείες, θεωρώ πως  ήταν η σωστή απόφαση. Πλέον έχω περισσότερο χρόνο μες στη βδομάδα και επειδή πηγαίνω καθημερινά με το ποδήλατο στη δουλειά, νιώθω ήδη μια βελτίωση στα συμπτώματά μου και έχω χάσει και 2-3 κιλά. Για να μην αναφέρω το άγχος που είχα το προηγούμενο διάστημα μην αποκοιμηθώ στο τιμόνι. Την επόμενη βδομάδα έχω ραντεβού σε νοσοκομείο για να εξετάσουμε την ένδειξη του να αφαιρέσω τις αμυγδαλές μου στην τρυφερή ηλικία των 31 πλέον, μιας και φαίνεται να φράζουν όλο το φάρυγγα και να συμβάλλουν στην άπνοια μου. Αν ούτε αυτό βοηθήσει ίσως οδηγηθώ σε αναπνοη με C-PAPP βοήθημα. 

Αρκέτα όμως με την γκρίνια. Νευρολογία λοιπόν! Οι πρώτες εντυπώσεις είναι ανάμεικτες. Σίγουρα μαθαίνει κανείς πολλά και αποκτά περισσότερη αυτοπεποίθηση σε περιστατικά που προηγουμένως ίσως αναρωτιόταν αν όντως είναι ψυχιατρικής φύσης, όπως σε μια αποσυνδετική διαταραχή, σε νευροφυτικές διαταραχές κλπ. Από την άλλη βέβαια νιώθω ο φουκαράς ο ψυχίατρος πως βομβαρδίζομαι με καινούργιες πληροφορίες συνεχώς, τις οποίες αδυνατώ να φιλτράρω. Επίσης μου λείπει η στενή επαφή με τον ασθενή, όπως την έχουμε στην ψυχιατρική. Ειδικά όταν ανακοινώνουμε μια διάγνωση γλοιοβλαστώματος σε 2-3 λεπτά και μετά από λίγο στέλνουμε τον ασθενή σπίτι. 

Πάμε και στα του μπλογκ τώρα. Το πρώτο νέο είναι ότι μετά από τόσο καιρό αποφάσισα να κάνω ένα lifting στο παρουσιαστικό του. Σας αρέσει; Αν όχι, δεν αλλάζει κάτι, βαριέμαι να ασχοληθώ ξανά με τη μορφοποίηση του μπλογκ. 

Το δεύτερο νέο είναι ότι ξεκίνησα ένα καινούργιο μπλογκ.  Για όποιον ενδιαφέρεται για άλλες πλευρές του γράφοντα μπορείτε να το τσεκάρετε:

- στίχοι της τετάρτης :  από μικρός είχα το χούι να γράφω στιχάκια, ποιήματα ή μικρά κείμενα. Δεν πρόκειται για υψηλής ποιότητας τέχνη, αλλά αν κάποιος ενδιαφέρεται μπορεί να ρίχνει κάθε Τετάρτη εδώ μια ματιά. 

Αυτά για τώρα και για τους παλιούς και μυημένους....Τσάι στις Πέντε.