Πριν κάποιο καιρό διάβασα ένα άρθρο του Τ. Μίχα στο protagon.gr με τίτλο "Θέλει μόνο το καλό μας ο γιατρός ;", το οποίο με έβγαλε από τα ρούχα μου. Σε αυτό το άρθρο ο κύριος Μίχας ούτε λίγο ούτε πολύ υποστήριξε ότι ο γιατρός λόγω της φύσης του επαγγέλματος έχει κίνητρο να προκαλέσει βλάβη στον ασθενή προκειμένου να τον "αρμέγει" μακροπρόθεσμα, χρησιμοποίησε ψαρωτικούς όρους στα αγγλικά όπως "adversarial relationship" και ατράνταχτα επιχειρήματα τύπου
"οι αποζημιώσεις για περιπτώσεις ιατρικής αμέλειας που δίνουν τα δικαστήρια ούτε κατά διάνοια προσεγγίζουν τα αμερικανικά επίπεδα, όπως θα έπρεπε!"
ή
"...Ούτε φυσικά από ό,τι γνωρίζω θα δεχτεί κανένα θεραπευτήριο το αίτημα του ασθενούς για βιντεοσκόπηση της επέμβασης έτσι ώστε να είναι σίγουρος ότι π.χ. πράγματι ο χρυσοπληρωμένος «κ. καθηγητής» έκανε την επέμβαση και όχι κάποιος βοηθός του τη στιγμή που ο «κ. καθηγητής» είτε χαριεντιζόταν με τις νοσοκόμες είτε επικοινωνούσε με το συνεργείο για να μάθει αν το 4Χ4 του θα είναι έτοιμο το Σάββατο για τον Παρνασσό..."
Δε ξέρω τι να πρωτοαναφέρω από όλα όσα με κάνουν έξαλλο σε όλα αυτά που γράφει ο κ. Μίχας. Το πιο απλό που δεν έχει να κάνει καν με τους γιατρούς, είναι ότι προσβάλλει ένα σωρό επαγγελματικές κάστες όπως υδραυλικοί και ηλεκτρολόγοι ως ανθρώπους που αποδεδειγμένα έχουν κίνητρο να σου προκαλέσουν βλάβη. Στην περίπτωση των γιατρών απλώς το πάει παραπέρα και θεωρεί πως το να είσαι ψυχοπαθής είναι φύσει χαρακτηριστικό του ιατρικού επαγγέλματος. Το δεύτερο σοκαριστικό στοιχείο είναι ότι ο κ. Μίχας δεν έχει την απλή λογική να πει πως ο νοσοκομειακός γιατρός του δημοσίου, ο οποίος έχει έναν τεράστιο όγκο ασθενών και σταθερό μισθό (όταν αυτός καταβάλλεται βέβαια) δε μπορεί να έχει κίνητρο να παρατείνει τη νοσηλεία του ασθενούς του, αφού απλώς θα έχει παραπάνω δουλειά, χωρίς διαφορά στην αμοιβή του. Το ακριβώς αντίθετο, το ότι ο γιατρός θέλει να ξεφορτωθεί όσο πιο γρήγορα γίνεται τον ασθενή θα ήταν μια πολύ πιο λογική κριτική για το γιατρό του δημοσίου. Επίσης τι να πει κανείς για τον κ. Μίχα, ο οποίος προβάλλει ως πρότυπο συστήματος υγείας το σύστημα των ΗΠΑ που έχει μια από τις χειρότερες επιδόσεις του ΟΑΣΑ σε βασικούς δείκτες υγείας όπως το προσδόκιμο επιβίωσης, η βρεφική θνησιμότητα, το ανά κεφαλή κόστος περίθαλψης, το ποσοστό ασφαλιστικής κάλυψης στο συνολικό πληθυσμό κοκ. Με ενοχλεί η αποσιώπηση ή άγνοια των προβλημάτων που έχει προκαλέσει η ύπαρξη τόσο υψηλών ασφαλιστικών εισφορών και δικαστικών αποζημιώσεων, καθώς ικανοί γιατροί ασκούν μια αμυντική ιατρική, αρνούμενοι να αναλάβουν δύσκολα περιστατικά από φόβο μηνύσεων λόγω επιπλοκών. Με εκπλήσσει η παράνοια του να τοποθετηθεί βιντεοκάμερα σε κάθε χειρουγείο (με όσα γραφειοκρατικά έξοδα αυτό συνεπάγεται) μόνο και μόνο για να βεβαιωθεί ο ίδιος ότι ο καθηγητής δεν έχει πάει εκδρομή στον Παρνασσό - λες και δεν υπάρχουν πιο απλοί τρόποι να εξακριβωθεί αυτό. Με εξοργίζει η φράση "από ό,τι γνωρίζω" όταν προέρχεται από έναν έμπειρο δημοσιογράφο που υποτίθεται ότι κάνει έρευνα όχι εικασίες όταν καλύπτει ένα θέμα.
Με προβληματίζει τέλος η ιατροκεντική προσέγγιση των προβλημάτων υγείας που διαιωνίζει την εσφαλμένη εντύπωση ότι υγεία = γιατροί, γιατί είναι η ίδια που δίνει το δικαίωμα στο διεφθαρμένο ιατρικό σώμα να εκβιάζει την κοινωνία κάθε φορά που κάποιος υπουργός ακουμπάει τα προνόμια του, εξισώνοντας οποιαδήποτε μεταρρύθμιση που πλήττει τα συμφέροντα των γιατρών ως απειλή για τη δημόσια υγεία. Καμία έκπληξη η ντροπιαστική και σχεδόν μαφιόζικη αντίδραση του ΙΣΑ που κατέθεσε αγωγή ύψους ενός εκατομμυρίου ευρώ εναντίον του κ. Μίχα, που τιμωρεί την κακή αρθρογραφία με καταστολή της ελεύθερης έκφρασης.
Αυτό το περιστατικό δείχνει ένα μοτίβο στο χώρο της υγείας αλλά και γενικότερα στο πως αντιμετοπίζονται τα προβλήματα στην Ελλάδα. Ο δημοσιογράφος παίρνει το γενικό αίσθημα δυσαρέσκιας του κόσμου εξαιτίας της έκδηλης διαφθοράς και κακοδιαχείρισης στο χώρο της υγείας και γράφει ένα πρόχειρο και αυτάρεσκα καταγγελτικό άρθρο που θα αφήσει στο απυρόβλητο τους προβληματικούς θεσμούς που γεννούν τα προβλήματακαι τους free riders (για να πω και γω το αγγλικό μου!) του συστήματος, μοιράζοντας την ευθύνη σε όλο το ιατρικό σώμα, λες και το φακελάκι και τα πλαστά πτυχία δεν είναι αυστηρά ελληνικό πρόβλημα αλλά θεμελιώδης ιδιότητα του ιατρικού επαγγέλματος. Με δεδομένο ότι βασική πηγή σπατάλης δημοσίου χρήματος ήταν και είναι ο χώρος της υγείας, το πρώτο που θα γίνει θα είναι η περικοπή των μισθών των γιατρών γιατί είναι εύκολο, γρήγορο και δίνει την εντύπωση πως οι πολιτικοί τα βάζουν με μια ισχυρή επαγγελματική τάξη στην Ελλάδα. Αυτοί που θα υποφέρουν θα είναι οι ειδικευόμενοι και συνεπείς και τίμιοι γιατροί του ΕΣΥ. Οι μεγαλογιατροί του ΙΣΑ με τις μαφιόζικες τακτικές κάνουν ξεκάθαρο πως τα δικά τους προνόμια δε κόβονται : μπορεί να κοπούν 2-3 εκατοστάρικα από το μισθό τους, οι αυθαιρεσίες και τα προνόμια τους όμως θα μείνουν λόγω κακής δημοσιογραφίας ανέγγιχτα και γενικά άγνωστα στο ευρύ κοινό.
Στο ίδιο site, πριν λίγες μέρες η κ. Ταχιάου έγραψε ένα πολύ φτηνό άρθρο με τίτλο "Πώς βγάζεις ένα φρενοβλαβή από το Δημόσιο ;". Στο άρθρο αυτό περιγράφει την κατάσταση σε μια δημόσια υπηρεσία που υπάρχει ένας εργαζόμενος με (πιθανότατα) παραγωγικού τύπου ψυχωσικά συμπτώματα αλλά κανείς δε ξέρει τι να τον κάνει ώστε να παραπεμφθεί σε ψυχίατρο. Το πρόβλημα αυτό είναι πράγματι εφικτό, προσωπικά είχα γνωρίσει μια κοπέλα στη σχολή που φαινόταν να έχει κάποιου είδους ψυχιατρικό πρόβλημα, πιθανότατα αυτό που στα γερμανικά λέμε Schizophrenes Residuum, δηλαδή σημάδια χρονιότητας μιας σχιζοφρένειας, με κυρίως αρνητικού τύπου συμπτώματα και απουσία θετικών. Η κοπέλα αυτή ήταν συνέχεια στο αναγνωστήριο αλλά δε φαινόταν να μπορεί να αποθηκεύσει οποιαδήποτε μορφή γνώσης, έδινε όμως συνέχεια μαθήματα, και λίγο από τύχη, λίγο από αντιγραφές, λίγο από την ευσπλαχνία των καθηγητών πέρασε τα μαθήματα της με ένα 5 και σε ηλικία 35 ετών πήρε πτυχίο. Στο αγροτικό της ο επιμελητής της κατάλαβε πως δεν είναι σε θέση να δουλέψει, την παρέπεμψε σε ψυχίατρο, ο οποίος αποφάνθηκε ότι δεν είναι σε θέση να δουλέψει και παύθηκε της θέσης της. Τι να το κάνεις όμως, το ελληνικό δημόσιο είναι τόσο ανοργάνωτο, που κανείς δεν είχε αρμοδιότητα να την βγάλει από τη λίστα αναμονής, και η κοπέλα αυτή άρχισε κάποια στιγμή ειδικότητα χειρουργικής ως ειδικευόμενη σε μεγάλο νοσοκομείο της Αθήνας. Στις αρχές φροντίζαν απλά να υπάρχει κάποιος μαζί της γιατί κανείς δεν ήξερε τι να κάνει και σε ποιον να αποφανθεί. Θέλω να ελπίζω πως σήμερα δεν εργάζεται. Δεύτερο περιστατικό που μου έχει τύχει ήταν σε ένα αγροτικό ιατρείο σε ένα νησί όπου η επιμελήτρια είχε κάποιας μορφής παραλήρημα, αλλά παρόλα αυτά δούλευε δεκαετίες ολόκληρες και σύντομα θα έβγαινε στη σύνταξη.
Το θέμα της κ. Ταχιάου θα μπορούσε να είναι αφορμή για ένα εξαιρετικό ρεπορταζ, γιατί οι θεσμοί μας αποτυγχάνουν να βρουν λύση σε ένα φαινομενικά απλό πρόβλημα, αν φυσικά είχε πρόθεση να κάνει έρευνα και να ρωτήσει τη γνώμη ειδικών. Ωστόσο η συγγραφέας του άρθρου άφησε τις προσωπικές της πεποιθήσεις και όχι τα στοιχεία να αναλάβουν τα ηνία. Χρησιμοποιώντας αναχρονιστικούς όρους όπως "φρενοβλαβής" και μια φωτογραφια βγαλμένη από τα πιο σκοτεινά κλισέ σχετικά με την ψυχική υγεία καταλήγει σε μια απλοϊκή κατακλείδα περί "μπαγλαρώματος" γιατί το δημόσιο δε μπορεί να "πληρώνει". Και όλα αυτά σε μια εποχή που δομές βασικές για την κοινωνική ένταξη και υποστήριξη των ψυχικά αρρώστων καταργούνται στα πλαίσια περικοπών. Αγνοεί η αρθρογράφος πως με τη σωστή θεραπεία πολλοί ψυχικά πάσχοντες μπορούν να διατηρήσουν τη θέση τους χωρίς προβλήματα και πως αν αυτό δεν είναι εφικτό, τουλάχιστον στις πολιτισμένες κοινωνίες τις οποίες υποννοεί η κ. Ταχιάου, οι άνθρωποι αυτοί συνταξιοδοτούνται και εφ' όρου ζωής, δηλαδή το κράτος εξακολουθεί να πληρώνει για αυτούς ότι ακριβώς πλήρωνε.
Η ποιότητα της δημοσιογραφίας στην Ελλάδα είναι βασική αιτία της παρατεταμένης πολιτικής κρίσης καθώς η προσοχή του δημόσιου πολιτικού λόγου στρέφεται σε επουσιώδη θέματα και πάντα με επίκληση στο θυμικό. Ενώ για τους δημοσιογράφους του εξωτερικού σκοπός της αρθρογραφίας είναι η ανάδειξη της είδησης και για αυτό το λόγο επιστρετεύονται σε κάθε άρθρο στοιχεία, έρευνα και γνώμες ειδικών, με το δημοσιογράφο να κρατά κατά το δυνατόν ουδέτερη θέση, στην Ελλάδα οι δημοσιογράφοι αρθρογραφούν με στόχο να αναδειχτούν οι ίδιοι και η ηθική τους ακεραιότητα. Για εμένα είναι διπλά απογοητευτικό από τη μία να πετυχαίνω σε γερμανικές εφημερίδες εξαιρετικά άρθρα για την ελληνική κρίση και να παρακολουθώ vlogs όπως αυτό ή αυτό να προσπαθουν ενημερώσουν με στοιχεία για τα προβλήματα του συστήματος υγείας στη χώρα τους και από την άλλη να διαβάζω ένα τόσο προχειρογραμμένο κείμενο από την κ. Ταχιάου, η οποία μεταξύ άλλων αποτελεί βασικό στέλεχος στο Ποτάμι, ένα υποτίθεται μετριοπαθές και μεταρρυθμιστικό κόμμα, το οποίο προσωπικά έχω στηρίξει πολιτικά και οικονομικά.
Το χειρότερο είναι πως οι παραπάνω δημοσιογράφοι όπως και πολλοί συνάδελφοι τους έχουν καλές προθέσεις, καταλήγουν όμως με τις αστοχίες του να κάνουν κακό στον ευαίσθητο χώρο της Υγείας.
"οι αποζημιώσεις για περιπτώσεις ιατρικής αμέλειας που δίνουν τα δικαστήρια ούτε κατά διάνοια προσεγγίζουν τα αμερικανικά επίπεδα, όπως θα έπρεπε!"
ή
"...Ούτε φυσικά από ό,τι γνωρίζω θα δεχτεί κανένα θεραπευτήριο το αίτημα του ασθενούς για βιντεοσκόπηση της επέμβασης έτσι ώστε να είναι σίγουρος ότι π.χ. πράγματι ο χρυσοπληρωμένος «κ. καθηγητής» έκανε την επέμβαση και όχι κάποιος βοηθός του τη στιγμή που ο «κ. καθηγητής» είτε χαριεντιζόταν με τις νοσοκόμες είτε επικοινωνούσε με το συνεργείο για να μάθει αν το 4Χ4 του θα είναι έτοιμο το Σάββατο για τον Παρνασσό..."
Δε ξέρω τι να πρωτοαναφέρω από όλα όσα με κάνουν έξαλλο σε όλα αυτά που γράφει ο κ. Μίχας. Το πιο απλό που δεν έχει να κάνει καν με τους γιατρούς, είναι ότι προσβάλλει ένα σωρό επαγγελματικές κάστες όπως υδραυλικοί και ηλεκτρολόγοι ως ανθρώπους που αποδεδειγμένα έχουν κίνητρο να σου προκαλέσουν βλάβη. Στην περίπτωση των γιατρών απλώς το πάει παραπέρα και θεωρεί πως το να είσαι ψυχοπαθής είναι φύσει χαρακτηριστικό του ιατρικού επαγγέλματος. Το δεύτερο σοκαριστικό στοιχείο είναι ότι ο κ. Μίχας δεν έχει την απλή λογική να πει πως ο νοσοκομειακός γιατρός του δημοσίου, ο οποίος έχει έναν τεράστιο όγκο ασθενών και σταθερό μισθό (όταν αυτός καταβάλλεται βέβαια) δε μπορεί να έχει κίνητρο να παρατείνει τη νοσηλεία του ασθενούς του, αφού απλώς θα έχει παραπάνω δουλειά, χωρίς διαφορά στην αμοιβή του. Το ακριβώς αντίθετο, το ότι ο γιατρός θέλει να ξεφορτωθεί όσο πιο γρήγορα γίνεται τον ασθενή θα ήταν μια πολύ πιο λογική κριτική για το γιατρό του δημοσίου. Επίσης τι να πει κανείς για τον κ. Μίχα, ο οποίος προβάλλει ως πρότυπο συστήματος υγείας το σύστημα των ΗΠΑ που έχει μια από τις χειρότερες επιδόσεις του ΟΑΣΑ σε βασικούς δείκτες υγείας όπως το προσδόκιμο επιβίωσης, η βρεφική θνησιμότητα, το ανά κεφαλή κόστος περίθαλψης, το ποσοστό ασφαλιστικής κάλυψης στο συνολικό πληθυσμό κοκ. Με ενοχλεί η αποσιώπηση ή άγνοια των προβλημάτων που έχει προκαλέσει η ύπαρξη τόσο υψηλών ασφαλιστικών εισφορών και δικαστικών αποζημιώσεων, καθώς ικανοί γιατροί ασκούν μια αμυντική ιατρική, αρνούμενοι να αναλάβουν δύσκολα περιστατικά από φόβο μηνύσεων λόγω επιπλοκών. Με εκπλήσσει η παράνοια του να τοποθετηθεί βιντεοκάμερα σε κάθε χειρουγείο (με όσα γραφειοκρατικά έξοδα αυτό συνεπάγεται) μόνο και μόνο για να βεβαιωθεί ο ίδιος ότι ο καθηγητής δεν έχει πάει εκδρομή στον Παρνασσό - λες και δεν υπάρχουν πιο απλοί τρόποι να εξακριβωθεί αυτό. Με εξοργίζει η φράση "από ό,τι γνωρίζω" όταν προέρχεται από έναν έμπειρο δημοσιογράφο που υποτίθεται ότι κάνει έρευνα όχι εικασίες όταν καλύπτει ένα θέμα.
Με προβληματίζει τέλος η ιατροκεντική προσέγγιση των προβλημάτων υγείας που διαιωνίζει την εσφαλμένη εντύπωση ότι υγεία = γιατροί, γιατί είναι η ίδια που δίνει το δικαίωμα στο διεφθαρμένο ιατρικό σώμα να εκβιάζει την κοινωνία κάθε φορά που κάποιος υπουργός ακουμπάει τα προνόμια του, εξισώνοντας οποιαδήποτε μεταρρύθμιση που πλήττει τα συμφέροντα των γιατρών ως απειλή για τη δημόσια υγεία. Καμία έκπληξη η ντροπιαστική και σχεδόν μαφιόζικη αντίδραση του ΙΣΑ που κατέθεσε αγωγή ύψους ενός εκατομμυρίου ευρώ εναντίον του κ. Μίχα, που τιμωρεί την κακή αρθρογραφία με καταστολή της ελεύθερης έκφρασης.
Αυτό το περιστατικό δείχνει ένα μοτίβο στο χώρο της υγείας αλλά και γενικότερα στο πως αντιμετοπίζονται τα προβλήματα στην Ελλάδα. Ο δημοσιογράφος παίρνει το γενικό αίσθημα δυσαρέσκιας του κόσμου εξαιτίας της έκδηλης διαφθοράς και κακοδιαχείρισης στο χώρο της υγείας και γράφει ένα πρόχειρο και αυτάρεσκα καταγγελτικό άρθρο που θα αφήσει στο απυρόβλητο τους προβληματικούς θεσμούς που γεννούν τα προβλήματακαι τους free riders (για να πω και γω το αγγλικό μου!) του συστήματος, μοιράζοντας την ευθύνη σε όλο το ιατρικό σώμα, λες και το φακελάκι και τα πλαστά πτυχία δεν είναι αυστηρά ελληνικό πρόβλημα αλλά θεμελιώδης ιδιότητα του ιατρικού επαγγέλματος. Με δεδομένο ότι βασική πηγή σπατάλης δημοσίου χρήματος ήταν και είναι ο χώρος της υγείας, το πρώτο που θα γίνει θα είναι η περικοπή των μισθών των γιατρών γιατί είναι εύκολο, γρήγορο και δίνει την εντύπωση πως οι πολιτικοί τα βάζουν με μια ισχυρή επαγγελματική τάξη στην Ελλάδα. Αυτοί που θα υποφέρουν θα είναι οι ειδικευόμενοι και συνεπείς και τίμιοι γιατροί του ΕΣΥ. Οι μεγαλογιατροί του ΙΣΑ με τις μαφιόζικες τακτικές κάνουν ξεκάθαρο πως τα δικά τους προνόμια δε κόβονται : μπορεί να κοπούν 2-3 εκατοστάρικα από το μισθό τους, οι αυθαιρεσίες και τα προνόμια τους όμως θα μείνουν λόγω κακής δημοσιογραφίας ανέγγιχτα και γενικά άγνωστα στο ευρύ κοινό.
Στο ίδιο site, πριν λίγες μέρες η κ. Ταχιάου έγραψε ένα πολύ φτηνό άρθρο με τίτλο "Πώς βγάζεις ένα φρενοβλαβή από το Δημόσιο ;". Στο άρθρο αυτό περιγράφει την κατάσταση σε μια δημόσια υπηρεσία που υπάρχει ένας εργαζόμενος με (πιθανότατα) παραγωγικού τύπου ψυχωσικά συμπτώματα αλλά κανείς δε ξέρει τι να τον κάνει ώστε να παραπεμφθεί σε ψυχίατρο. Το πρόβλημα αυτό είναι πράγματι εφικτό, προσωπικά είχα γνωρίσει μια κοπέλα στη σχολή που φαινόταν να έχει κάποιου είδους ψυχιατρικό πρόβλημα, πιθανότατα αυτό που στα γερμανικά λέμε Schizophrenes Residuum, δηλαδή σημάδια χρονιότητας μιας σχιζοφρένειας, με κυρίως αρνητικού τύπου συμπτώματα και απουσία θετικών. Η κοπέλα αυτή ήταν συνέχεια στο αναγνωστήριο αλλά δε φαινόταν να μπορεί να αποθηκεύσει οποιαδήποτε μορφή γνώσης, έδινε όμως συνέχεια μαθήματα, και λίγο από τύχη, λίγο από αντιγραφές, λίγο από την ευσπλαχνία των καθηγητών πέρασε τα μαθήματα της με ένα 5 και σε ηλικία 35 ετών πήρε πτυχίο. Στο αγροτικό της ο επιμελητής της κατάλαβε πως δεν είναι σε θέση να δουλέψει, την παρέπεμψε σε ψυχίατρο, ο οποίος αποφάνθηκε ότι δεν είναι σε θέση να δουλέψει και παύθηκε της θέσης της. Τι να το κάνεις όμως, το ελληνικό δημόσιο είναι τόσο ανοργάνωτο, που κανείς δεν είχε αρμοδιότητα να την βγάλει από τη λίστα αναμονής, και η κοπέλα αυτή άρχισε κάποια στιγμή ειδικότητα χειρουργικής ως ειδικευόμενη σε μεγάλο νοσοκομείο της Αθήνας. Στις αρχές φροντίζαν απλά να υπάρχει κάποιος μαζί της γιατί κανείς δεν ήξερε τι να κάνει και σε ποιον να αποφανθεί. Θέλω να ελπίζω πως σήμερα δεν εργάζεται. Δεύτερο περιστατικό που μου έχει τύχει ήταν σε ένα αγροτικό ιατρείο σε ένα νησί όπου η επιμελήτρια είχε κάποιας μορφής παραλήρημα, αλλά παρόλα αυτά δούλευε δεκαετίες ολόκληρες και σύντομα θα έβγαινε στη σύνταξη.
Το θέμα της κ. Ταχιάου θα μπορούσε να είναι αφορμή για ένα εξαιρετικό ρεπορταζ, γιατί οι θεσμοί μας αποτυγχάνουν να βρουν λύση σε ένα φαινομενικά απλό πρόβλημα, αν φυσικά είχε πρόθεση να κάνει έρευνα και να ρωτήσει τη γνώμη ειδικών. Ωστόσο η συγγραφέας του άρθρου άφησε τις προσωπικές της πεποιθήσεις και όχι τα στοιχεία να αναλάβουν τα ηνία. Χρησιμοποιώντας αναχρονιστικούς όρους όπως "φρενοβλαβής" και μια φωτογραφια βγαλμένη από τα πιο σκοτεινά κλισέ σχετικά με την ψυχική υγεία καταλήγει σε μια απλοϊκή κατακλείδα περί "μπαγλαρώματος" γιατί το δημόσιο δε μπορεί να "πληρώνει". Και όλα αυτά σε μια εποχή που δομές βασικές για την κοινωνική ένταξη και υποστήριξη των ψυχικά αρρώστων καταργούνται στα πλαίσια περικοπών. Αγνοεί η αρθρογράφος πως με τη σωστή θεραπεία πολλοί ψυχικά πάσχοντες μπορούν να διατηρήσουν τη θέση τους χωρίς προβλήματα και πως αν αυτό δεν είναι εφικτό, τουλάχιστον στις πολιτισμένες κοινωνίες τις οποίες υποννοεί η κ. Ταχιάου, οι άνθρωποι αυτοί συνταξιοδοτούνται και εφ' όρου ζωής, δηλαδή το κράτος εξακολουθεί να πληρώνει για αυτούς ότι ακριβώς πλήρωνε.
Η ποιότητα της δημοσιογραφίας στην Ελλάδα είναι βασική αιτία της παρατεταμένης πολιτικής κρίσης καθώς η προσοχή του δημόσιου πολιτικού λόγου στρέφεται σε επουσιώδη θέματα και πάντα με επίκληση στο θυμικό. Ενώ για τους δημοσιογράφους του εξωτερικού σκοπός της αρθρογραφίας είναι η ανάδειξη της είδησης και για αυτό το λόγο επιστρετεύονται σε κάθε άρθρο στοιχεία, έρευνα και γνώμες ειδικών, με το δημοσιογράφο να κρατά κατά το δυνατόν ουδέτερη θέση, στην Ελλάδα οι δημοσιογράφοι αρθρογραφούν με στόχο να αναδειχτούν οι ίδιοι και η ηθική τους ακεραιότητα. Για εμένα είναι διπλά απογοητευτικό από τη μία να πετυχαίνω σε γερμανικές εφημερίδες εξαιρετικά άρθρα για την ελληνική κρίση και να παρακολουθώ vlogs όπως αυτό ή αυτό να προσπαθουν ενημερώσουν με στοιχεία για τα προβλήματα του συστήματος υγείας στη χώρα τους και από την άλλη να διαβάζω ένα τόσο προχειρογραμμένο κείμενο από την κ. Ταχιάου, η οποία μεταξύ άλλων αποτελεί βασικό στέλεχος στο Ποτάμι, ένα υποτίθεται μετριοπαθές και μεταρρυθμιστικό κόμμα, το οποίο προσωπικά έχω στηρίξει πολιτικά και οικονομικά.
Το χειρότερο είναι πως οι παραπάνω δημοσιογράφοι όπως και πολλοί συνάδελφοι τους έχουν καλές προθέσεις, καταλήγουν όμως με τις αστοχίες του να κάνουν κακό στον ευαίσθητο χώρο της Υγείας.
Στην Ελλάδα κανείς δεν ενδιαφέρεται να λυθούν τα προβλήματα. Αυτό που μας καίει είναι να καταγγείλουμε, να καυτηριάσουμε, να οργιστούμε, να περιγελάσουμε και να εκτονωθούμε.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠότε θα γράψεις τίποτα καινούριο; Λυπήσου μας κι εμάς που σε διαβάζουμε μετά μανίας.. Να σου προτείνω; Πως να την παλέψεις με τα Krankenkassen. Εγώ δεν καταλαβαίνω το Χριστό μου.. Ντάνκε ζερ :)
ΑπάντησηΔιαγραφή