Ένας από τους λόγους που διάφοροι φίλοι και συγγενείς με κράζουν συνήθως είναι για το γεγονός ότι ζω σε συγκατοίκηση, ή όπως το λέμε στη Γερμανία WG, και μάλιστα σε συγκατοίκηση με ξένους, άσχετους προς εμένα ανθρώπους. Κανείς δε φαίνεται να μπορεί να καταλάβει γιατί κοτζάμ γιατρός κάθεται στο ίδιο σπίτι με άλλους 4 άσχετους ανθρώπους, ειδικά όταν έχει την οικονομική άνεση να βρει δικό του σπίτι. Η πρώτη βασική εξήγηση είναι αυτή της μητέρας μου, η οποία ισχυρίζεται πως μάλλον έβγαλε ένα τσιγκούνη γιο που απλά δε θέλει να χαλάσει λεφτά και αρκείται να ζει σε ένα κοινόβιο σαν Αφγανός στα Κάτω Πατήσια. Η δεύτερη εξήγηση είναι πρόκειται για κάποιον λατέρνατιβ χιπστερά που νομίζει πως ζει στα 60ς και στον ελεύθερο του χρόνο τη βγάζει καπνίζοντας μαριχουάνα και ακούγοντας Grateful Dead.
Η πρώτη εξήγηση απορρίπτεται αυτόματα από το γεγονός ότι το τελευταίο εξάμηνο τα λεφτά μου στην τράπεζα έχουν μείνει σταθερά. Όπως όλοι οι λογικοί άνθρωποι είμαι σπάταλος στα πράγματα που με ενδιαφέρουν ή που έχω αδυναμία, και τσιγκούνης σε αυτά τα οποία θεωρώ υπερβολικά έξοδα για πράγματα που δε χρειάζομαι. Για παράδειγμα πριν πάρω αμάξι, κυκλοφορούσα με τα Μέσα και το ποδήλατο αλλά τα λεφτά που γλίτωνα από τα έξοδα ενός αυτοκινήτου τα έδινα και με το παραπάνω για να είναι κάθε 2-3 μήνες στην Ελλάδα. Τώρα που πήρα αμάξι, έχω να πάω Ελλάδα 7 μήνες. Άλλο παράδειγμα : ο συγκάτοικος μου ο Αλεξ κερδίζει αρκετά λεφτά ώστε να μπορεί να ζήσει μόνος του ή να αγοράσει ένα αμάξι αλλά επέλεξε να ζει εδώ και χρόνια στο ίδιο WG και αντί για αυτό να αγοράσει ένα ποδήλατο αξίας πάνω από 5.000 €, γιατί αυτό είναι το χόμπυ του.
Η δεύτερη εξήγηση (ειδικά μετά την αναφορά του ποδηλάτου) μοιάζει ίσως πιθανή, στην πραγματικότητα απορρίπτεται από το γεγονός πως είμαι από τους πιο συντηρητικούς ανθρώπους που ξέρω, για να καταλάβετε έβγαλα πανεπιστήμιο χωρίς να έχω φορέσει all-star.
Παρά τις αντιδράσεις που προκαλεί σε Έλληνες φίλους μου, το να ζεις σε WG είναι αρκετά συνηθισμένο στη Γερμανία, ειδικά σε άτομα κάτω των 30-35 που δεν έχουν άμεσο σκοπό να κάνουν άμεσα μια οικογένεια και θέλουν να ζουν στο κέντρο της πόλης. Και ο λόγος για αυτό είναι τα νοίκια που είναι ακριβά (σίγουρα οι φίλοι μου από Αμερική, Αγγλία και Ελβετία θα με κράξουν). Για παράδειγμα δίνω 365 ευρώ το μήνα για ένα υπνοδωμάτιο και κοινόχρηστα μπάνιο/κουζίνα, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων για ρεύμα, νερό, θέρμανση ενώ αν έμενα μόνος μου στην ίδια περιοχή θα χρειαζόμουν για ένα δυάρι στα 50-60 τμ 600-700 € χωρίς τη θέρμανση, όταν ένας μέτριος μισθός στη Γερμανία είναι 1300-1400 €. Αν προσθέσει κανείς σε αυτό την αγάπη των Γερμανών για ταξίδια στο εξωτερικό είναι σχεδόν αυτεξήγητο γιατί ο θεσμός του WG είναι τόσο δημοφιλής. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και το carpooling (mitfahren), οι εναλλακτικές διακοπές κοκ.
Στη δικιά μου περίπτωση, η πρώτη μου επαφή με τη συγκατοίκηση ήταν στο Βερολίνο, όπου οι διαθέσιμες κατοικίες είναι τόσο λίγες, που το να μείνεις για κάποια περίοδο σε συγκατοίκηση είναι μονόδρομος. Εκεί έμεινα 2 μήνες με έναν άγγλο στα 50 και μπορώ να πω ότι είχε πολύ πλάκα. Όταν μετά ήρθα στο Baden Württemberg να αρχίσω δουλειά, έμεινα για 4 μήνες σε κάποια κατοικία για το προσωπικό του νοσοκομείου. Εκεί η ζωή μου άρχισε να περιστρέφεται μόνο γύρω από το νοσοκομείο, ενώ η ανάγκη μου να φιλοξενήσω σύντομα ανθρώπους που θα έρχονταν για επίσκεψη, με κινητοποίησε να ψάξω για κάτι καινούργιο, γιατί μεταξύ άλλων, υποτίθεται πως έπρεπε να ενημερώσω αν θα ήθελα να έχω επίσκεψη. Άρχισα λοιπόν να ψάχνω και να ψάψνω με τα μάτια μου ανοικτά και προς τη Στουτγκάρδη που απείχε μόλις 40 λεπτά από την κλινική. Όσα σπίτια είδα, ήταν φυσικά χωρίς έπιπλα, το οποίο σήμαινε πως έπρεπε ακόμη δεν είχα έρθει γερμανία να σκάσω γύρω στα 1000 στο ΙΚΕΑ μόνο για έπιπλα, 1000-1500 για πλυντήριο, κουζίνα, μιας και είναι δύσκολο να βρεις επιπλωμένο και εξοπλισμένο σπίτι. Επιπλέον μόνο η ασφάλεια (Kaution) ανερχόταν στα 2 νοίκια (σκεφτείτε άλλα 1000-1400 €) και η προμήθεια του Μεσίτη (στη Γερμανία μόνο μέσω μεσίτη βρίσκεις δουλειά) ήταν 2,38 νοίκια (υπολογίστε). Με δεδομένο ότι η τότε κοπέλα μου ζούσε στην Αθήνα και χρειαζόμουν λεφτά, αποφάσισα τα 6000-7000 € που θα έδινα με το καλημέρα για το σπίτι (και που εκείνη τη στιγμή δε τα είχα άλλωστε!) να τα κρατήσω για να πηγαίνω Ελλάδα πιο συχνά. Άλλωστε σκεφτόμουν, αν η κλινική δε μου αρέσει μετά από λίγο καιρό και φύγω ή αν με απολύσουν πριν το τέλος της Probezeit, θα μου μείνουν τα έπιπλα αμανάτι και θα πρέπει να τα μεταφέρω στο καινούργιο σπίτι, και πάντα με την προϋπόθεση ότι εκεί θα χωρούσαν και θα ταίριαζαν. Γενικώς όποιος έχει ζήσει μετακόμιση στο εξωτερικό μπορεί να καταλάβει.
Τότε λοιπόν θυμήθηκα το WG , το οποίο ήταν πολύ πιο φτηνό, επιπλωμένο, εξοπλισμένο και χωρίς πολλά χαζα έξοδα, χωρίς ταλαιπωρίες τύπου SCHUFA, MUFA και τα σχετικά. Επιπλέον είχε παράλληλα ωφέλη : ήμουν στην καρδιά της πόλης, είχα παρέα στο σπίτι, με την οποία θα εξασκούσα και τα γερμανικά μου μετά τη δουλειά και ενδεχομένως να κάναμε παρέα, δε χρειαζόταν να κάνω καθαριότητα παρά μόνο στο δωμάτιο μου και 1 φορά το μήνα τους κοινόχρηστους χώρους γιατί κάνουμε rotation.
Σε αντίθεση επίσης με το τι φαντάζεται κανείς, η ζωή σε ένα WG δε στερείται ιδιωτικότητας, καθώς ο καθένας μπορεί να μείνει στο δωμάτιο χωρίς να ενοχληθεί. Αρχικοί δισταγμοί όπως το πότε θα πας για μπάνιο ή τουαλέτα, το να πας στη κουζίνα με τα εσώρουχα για πρωϊνό ή να φωνάξεις από ηδονή στο σεξ ξεπερνιούνται πολύ γρήγορα, εκτός αν υπάρχει κάποιος πραγματικά πολύ περίεργος στο WG, άλλωστε υπάρχουν και πολλές εξειδικευμένες κατηγορίες WG : για άντρες, για γυναίκες, για φοιτητές, για απασχολούμενους, για γκέυ, για τρανς, για αγγλόφωνους, για φανς των ACDC κοκ. Ένα επιπλέον πλεονέκτημα μου έχουν τα WG με πολλά άτομα είναι οι συχνές αλλαγές των μελών τους, με αποτέλεσμα να κάνεις φίλους από διάφορα μήκη και πλάτη της γερμανίας και της γης γενικότερα.
Είναι όλα ρόδινα όμως σε ένα WG ? Όχι! Είναι μαθηματικά βέβαιο πως θα υπάρξουν τσακωμοί ή παρεξηγήσεις για τα θέματα της καθαριότητας, του ποιος πετάει τα σκουπίδια, ποιος αγοράζει σαπούνι ή κωλόχαρτο κλπ. Επιπλέον αν έχεις πολλά ΣΚ εφημερίες σα γιατρός και πρέπει την Παρασκευή πρέπει να πέσεις νωρίς για ύπνο ενώ οι άλλοι έχουν έρθει από βραδινή έξοδο τύφλα στο αλκοόλ (ο κανόνας εδώ στη γερμανία) σίγουρα δεν έχει πολύ πλάκα. Επιπλέον, ενώ μια συγκατοίκηση στην Ελλάδα μπορεί να τη φαντάζεσαι ως κατά βάση φιλική σχέση μεταξύ των συγκατοικούντων, τουτέστιν στον ελεύθερο χρόνο αράζετε μαζί στην τηλεόραση, εδώ υπάρχει μια κάπως πιο αποστασιοποιημένη σχέση που έχει να κάνει αρκετά και με τη διαφορά κουλτούρας Ελλήνων και Γερμανών. Παρότι ζεις με τον άλλο μαζί και μπορεί να τα έχετε πιει και μαζί, να έχετε πάει βόλτες μαζί ή να έχετε κάνει συζητήσεις μαζί, ο Γερμανός συνήθως δε το αντιλαμβάνεται αυτό ως φιλία, αλλά ως small talk. Πιστεύω πως αυτό μαζί με την τάση τους να μοιράζονται τα έξοδα για το παραμικρό είναι τα δύο πράγματα που μας κουράζουν περισσότερο εμάς τους Έλληνες σε μια τέτοιου είδους συγκατοίκηση.
Τέτοια πολλά μικρά πραγματάκια και η βελτίωση της οικονομικής μου κατάστασης με ωθούν τελευταία στη σκέψη να εγκαταλείψω το WG μου και να ψάξω κάτι δικό μου. Ακόμη και έτσι όμως εξακολουθώ να πιστεύω πως το WG είναι μια πολύ καλή και λογική επιλογή για κάποιον που έρχεται στη Γερμανία για δουλειά χωρίς να είχε προηγουμένως σχέση με τη χώρα και θέλει να ενσωματωθεί και να μάθει τη γλώσσα το συντομότερο δυνατό. Για όσους ενδιαφέρονται λοιπόν, βουρ :
http://www.wg-gesucht.de/
Η πρώτη εξήγηση απορρίπτεται αυτόματα από το γεγονός ότι το τελευταίο εξάμηνο τα λεφτά μου στην τράπεζα έχουν μείνει σταθερά. Όπως όλοι οι λογικοί άνθρωποι είμαι σπάταλος στα πράγματα που με ενδιαφέρουν ή που έχω αδυναμία, και τσιγκούνης σε αυτά τα οποία θεωρώ υπερβολικά έξοδα για πράγματα που δε χρειάζομαι. Για παράδειγμα πριν πάρω αμάξι, κυκλοφορούσα με τα Μέσα και το ποδήλατο αλλά τα λεφτά που γλίτωνα από τα έξοδα ενός αυτοκινήτου τα έδινα και με το παραπάνω για να είναι κάθε 2-3 μήνες στην Ελλάδα. Τώρα που πήρα αμάξι, έχω να πάω Ελλάδα 7 μήνες. Άλλο παράδειγμα : ο συγκάτοικος μου ο Αλεξ κερδίζει αρκετά λεφτά ώστε να μπορεί να ζήσει μόνος του ή να αγοράσει ένα αμάξι αλλά επέλεξε να ζει εδώ και χρόνια στο ίδιο WG και αντί για αυτό να αγοράσει ένα ποδήλατο αξίας πάνω από 5.000 €, γιατί αυτό είναι το χόμπυ του.
Η δεύτερη εξήγηση (ειδικά μετά την αναφορά του ποδηλάτου) μοιάζει ίσως πιθανή, στην πραγματικότητα απορρίπτεται από το γεγονός πως είμαι από τους πιο συντηρητικούς ανθρώπους που ξέρω, για να καταλάβετε έβγαλα πανεπιστήμιο χωρίς να έχω φορέσει all-star.
Παρά τις αντιδράσεις που προκαλεί σε Έλληνες φίλους μου, το να ζεις σε WG είναι αρκετά συνηθισμένο στη Γερμανία, ειδικά σε άτομα κάτω των 30-35 που δεν έχουν άμεσο σκοπό να κάνουν άμεσα μια οικογένεια και θέλουν να ζουν στο κέντρο της πόλης. Και ο λόγος για αυτό είναι τα νοίκια που είναι ακριβά (σίγουρα οι φίλοι μου από Αμερική, Αγγλία και Ελβετία θα με κράξουν). Για παράδειγμα δίνω 365 ευρώ το μήνα για ένα υπνοδωμάτιο και κοινόχρηστα μπάνιο/κουζίνα, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων για ρεύμα, νερό, θέρμανση ενώ αν έμενα μόνος μου στην ίδια περιοχή θα χρειαζόμουν για ένα δυάρι στα 50-60 τμ 600-700 € χωρίς τη θέρμανση, όταν ένας μέτριος μισθός στη Γερμανία είναι 1300-1400 €. Αν προσθέσει κανείς σε αυτό την αγάπη των Γερμανών για ταξίδια στο εξωτερικό είναι σχεδόν αυτεξήγητο γιατί ο θεσμός του WG είναι τόσο δημοφιλής. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και το carpooling (mitfahren), οι εναλλακτικές διακοπές κοκ.
Στη δικιά μου περίπτωση, η πρώτη μου επαφή με τη συγκατοίκηση ήταν στο Βερολίνο, όπου οι διαθέσιμες κατοικίες είναι τόσο λίγες, που το να μείνεις για κάποια περίοδο σε συγκατοίκηση είναι μονόδρομος. Εκεί έμεινα 2 μήνες με έναν άγγλο στα 50 και μπορώ να πω ότι είχε πολύ πλάκα. Όταν μετά ήρθα στο Baden Württemberg να αρχίσω δουλειά, έμεινα για 4 μήνες σε κάποια κατοικία για το προσωπικό του νοσοκομείου. Εκεί η ζωή μου άρχισε να περιστρέφεται μόνο γύρω από το νοσοκομείο, ενώ η ανάγκη μου να φιλοξενήσω σύντομα ανθρώπους που θα έρχονταν για επίσκεψη, με κινητοποίησε να ψάξω για κάτι καινούργιο, γιατί μεταξύ άλλων, υποτίθεται πως έπρεπε να ενημερώσω αν θα ήθελα να έχω επίσκεψη. Άρχισα λοιπόν να ψάχνω και να ψάψνω με τα μάτια μου ανοικτά και προς τη Στουτγκάρδη που απείχε μόλις 40 λεπτά από την κλινική. Όσα σπίτια είδα, ήταν φυσικά χωρίς έπιπλα, το οποίο σήμαινε πως έπρεπε ακόμη δεν είχα έρθει γερμανία να σκάσω γύρω στα 1000 στο ΙΚΕΑ μόνο για έπιπλα, 1000-1500 για πλυντήριο, κουζίνα, μιας και είναι δύσκολο να βρεις επιπλωμένο και εξοπλισμένο σπίτι. Επιπλέον μόνο η ασφάλεια (Kaution) ανερχόταν στα 2 νοίκια (σκεφτείτε άλλα 1000-1400 €) και η προμήθεια του Μεσίτη (στη Γερμανία μόνο μέσω μεσίτη βρίσκεις δουλειά) ήταν 2,38 νοίκια (υπολογίστε). Με δεδομένο ότι η τότε κοπέλα μου ζούσε στην Αθήνα και χρειαζόμουν λεφτά, αποφάσισα τα 6000-7000 € που θα έδινα με το καλημέρα για το σπίτι (και που εκείνη τη στιγμή δε τα είχα άλλωστε!) να τα κρατήσω για να πηγαίνω Ελλάδα πιο συχνά. Άλλωστε σκεφτόμουν, αν η κλινική δε μου αρέσει μετά από λίγο καιρό και φύγω ή αν με απολύσουν πριν το τέλος της Probezeit, θα μου μείνουν τα έπιπλα αμανάτι και θα πρέπει να τα μεταφέρω στο καινούργιο σπίτι, και πάντα με την προϋπόθεση ότι εκεί θα χωρούσαν και θα ταίριαζαν. Γενικώς όποιος έχει ζήσει μετακόμιση στο εξωτερικό μπορεί να καταλάβει.
Τότε λοιπόν θυμήθηκα το WG , το οποίο ήταν πολύ πιο φτηνό, επιπλωμένο, εξοπλισμένο και χωρίς πολλά χαζα έξοδα, χωρίς ταλαιπωρίες τύπου SCHUFA, MUFA και τα σχετικά. Επιπλέον είχε παράλληλα ωφέλη : ήμουν στην καρδιά της πόλης, είχα παρέα στο σπίτι, με την οποία θα εξασκούσα και τα γερμανικά μου μετά τη δουλειά και ενδεχομένως να κάναμε παρέα, δε χρειαζόταν να κάνω καθαριότητα παρά μόνο στο δωμάτιο μου και 1 φορά το μήνα τους κοινόχρηστους χώρους γιατί κάνουμε rotation.
Σε αντίθεση επίσης με το τι φαντάζεται κανείς, η ζωή σε ένα WG δε στερείται ιδιωτικότητας, καθώς ο καθένας μπορεί να μείνει στο δωμάτιο χωρίς να ενοχληθεί. Αρχικοί δισταγμοί όπως το πότε θα πας για μπάνιο ή τουαλέτα, το να πας στη κουζίνα με τα εσώρουχα για πρωϊνό ή να φωνάξεις από ηδονή στο σεξ ξεπερνιούνται πολύ γρήγορα, εκτός αν υπάρχει κάποιος πραγματικά πολύ περίεργος στο WG, άλλωστε υπάρχουν και πολλές εξειδικευμένες κατηγορίες WG : για άντρες, για γυναίκες, για φοιτητές, για απασχολούμενους, για γκέυ, για τρανς, για αγγλόφωνους, για φανς των ACDC κοκ. Ένα επιπλέον πλεονέκτημα μου έχουν τα WG με πολλά άτομα είναι οι συχνές αλλαγές των μελών τους, με αποτέλεσμα να κάνεις φίλους από διάφορα μήκη και πλάτη της γερμανίας και της γης γενικότερα.
 |
| Μια νύχτα στο WG - Εγώ δεν έπινα, έπρεπε να δουλέψω την άλλη μέρα |
 |
| Greek Night @ WG |
Είναι όλα ρόδινα όμως σε ένα WG ? Όχι! Είναι μαθηματικά βέβαιο πως θα υπάρξουν τσακωμοί ή παρεξηγήσεις για τα θέματα της καθαριότητας, του ποιος πετάει τα σκουπίδια, ποιος αγοράζει σαπούνι ή κωλόχαρτο κλπ. Επιπλέον αν έχεις πολλά ΣΚ εφημερίες σα γιατρός και πρέπει την Παρασκευή πρέπει να πέσεις νωρίς για ύπνο ενώ οι άλλοι έχουν έρθει από βραδινή έξοδο τύφλα στο αλκοόλ (ο κανόνας εδώ στη γερμανία) σίγουρα δεν έχει πολύ πλάκα. Επιπλέον, ενώ μια συγκατοίκηση στην Ελλάδα μπορεί να τη φαντάζεσαι ως κατά βάση φιλική σχέση μεταξύ των συγκατοικούντων, τουτέστιν στον ελεύθερο χρόνο αράζετε μαζί στην τηλεόραση, εδώ υπάρχει μια κάπως πιο αποστασιοποιημένη σχέση που έχει να κάνει αρκετά και με τη διαφορά κουλτούρας Ελλήνων και Γερμανών. Παρότι ζεις με τον άλλο μαζί και μπορεί να τα έχετε πιει και μαζί, να έχετε πάει βόλτες μαζί ή να έχετε κάνει συζητήσεις μαζί, ο Γερμανός συνήθως δε το αντιλαμβάνεται αυτό ως φιλία, αλλά ως small talk. Πιστεύω πως αυτό μαζί με την τάση τους να μοιράζονται τα έξοδα για το παραμικρό είναι τα δύο πράγματα που μας κουράζουν περισσότερο εμάς τους Έλληνες σε μια τέτοιου είδους συγκατοίκηση.
Τέτοια πολλά μικρά πραγματάκια και η βελτίωση της οικονομικής μου κατάστασης με ωθούν τελευταία στη σκέψη να εγκαταλείψω το WG μου και να ψάξω κάτι δικό μου. Ακόμη και έτσι όμως εξακολουθώ να πιστεύω πως το WG είναι μια πολύ καλή και λογική επιλογή για κάποιον που έρχεται στη Γερμανία για δουλειά χωρίς να είχε προηγουμένως σχέση με τη χώρα και θέλει να ενσωματωθεί και να μάθει τη γλώσσα το συντομότερο δυνατό. Για όσους ενδιαφέρονται λοιπόν, βουρ :
http://www.wg-gesucht.de/
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου