Ναι λοιπόν, ζω ακόμη! Έχει πέσει αρκετή δουλειά τον τελευταίο καιρό, γενικά το κλίμα στο τμήμα που βρίσκομαι είναι αρκετά αγχωτικό, με καθημερινές συγκρούσεις μεταξύ του προσωπικού και καθημερινές εφημερίες. Νιώθω σχεδόν σα να είμαι κανονικός γιατρός.
Με αυτά και με αυτά βέβαια δε βρίσκω το χρόνο αλλά και τη διάθεση να γράψω κάτι στο μπλογκ σχετικά με τη δουλειά : οι εφημερίες έχουν πάψει να είναι το ίδιο συναρπαστικές όπως στην αρχή, γιατί η δουλειά που κάνω είναι σα να έχω κάθε μέρα εφημερία. Συχνά βλέπω στον ύπνο μου όνειρα με κάποιο θέμα σχετικό με τη δουλειά (το οποίο μόλις μου θύμισε τη φιλοδοξία μου να καταγράφω τα όνειρα που σχετίζονται με την ειδικότητα) ή το βράδυ πριν πέσω για ύπνο αγχώνομαι αν θυμήθηκα να ελέγξω τα εργαστηριακά του ασθενούς ή αν θυμήθηκα να γράψω ένα φάρμακο. Οπότε μου είναι δύσκολο να αφιερώσω έξτρα χρόνο για το μπλογκ.
Παρόλα αυτά το μπλογκ αυτό είναι ένα από τα λίγα πράγματα που κάνω στη βαρετή ενήλικη ζωή μου, το οποίο ίσως έχει ένα δείγμα δημιουργικότητας. Συνειδητοποίησα πρόσφατα πως δεν έχω αναρτήσει απολύτως τίποτα για αυτό το μήνα και χρόνο (καλή χρονιά παρεμπιπτώντος!) και είπα να γράψω ένα κειμενάκι στα γρήγορα σήμερα, μιας και λόγω εφημερίας, πάω λίγο πιο αργά στη δουλειά μου.
Στις φαντασιώσεις μου αυτά τα πρωινά πριν τις εφημερίες σηκώνομαι το ίδιο πρωί με τις κανονικές μέρες, έχοντας πέσει νωρίς για ύπνο, και πηγαίνω για τρέξιμο 45 λεπτά, μετά κάνω ντους και τρώω κάτι ελαφρύ για πρωινό. Αν μου μείνει χρόνος, που συνήθως μου μένει (στις φαντασιώσεις μου πάντα), τότε τακτοποιώ λίγο το δωμάτιο μου και διαβάζω λιγάκι. Έχοντας ξεκινήσει έτσι παραγωγικά τη μέρα μου, πηγαίνω στη δουλειά με όρεξη και χαρά.
Η σκληρή πραγματικότητα όμως είναι ότι το βράδυ πριν την εφημερία κάθομαι πιο αργά στον υπολογιστή γιατί απλά μπορώ και το πρωί απλά δε μπορώ να σηκωθώ. Με το ζόρι προλαβαίνω να πάρω τα πράγματα μου, παίρνω το πρώτο τραμ τρέχοντας και τρώω κάτι από το δρόμο, συχνά τυρόπιτα με φραπέ από ένα ελληνικό ζαχαροπλαστείο κοντά στο σταθμό του τρένου. Μετά τα 10-20 λεπτά ευτυχίας και ανακούφισης που πρόλαβα το τρένο, έφαγα πρωινό και μάλιστα ελληνικό κασιδιάρικο πρωινό, πηγαίνω στη δουλειά σκεφτόμενος, πως κατάφερα να χαραμίσω άλλο ένα πρωινό.
Αυτή τη στιγμή που κατάφερα αντί για όλα αυτά να γράψω ένα μικρό κειμενάκι στο μπλογκ είμαι αρκετά ευχαριστημένος. Τώρα κλείνω για να προλάβω το τραμ! Till next time...tata!
Με αυτά και με αυτά βέβαια δε βρίσκω το χρόνο αλλά και τη διάθεση να γράψω κάτι στο μπλογκ σχετικά με τη δουλειά : οι εφημερίες έχουν πάψει να είναι το ίδιο συναρπαστικές όπως στην αρχή, γιατί η δουλειά που κάνω είναι σα να έχω κάθε μέρα εφημερία. Συχνά βλέπω στον ύπνο μου όνειρα με κάποιο θέμα σχετικό με τη δουλειά (το οποίο μόλις μου θύμισε τη φιλοδοξία μου να καταγράφω τα όνειρα που σχετίζονται με την ειδικότητα) ή το βράδυ πριν πέσω για ύπνο αγχώνομαι αν θυμήθηκα να ελέγξω τα εργαστηριακά του ασθενούς ή αν θυμήθηκα να γράψω ένα φάρμακο. Οπότε μου είναι δύσκολο να αφιερώσω έξτρα χρόνο για το μπλογκ.
Παρόλα αυτά το μπλογκ αυτό είναι ένα από τα λίγα πράγματα που κάνω στη βαρετή ενήλικη ζωή μου, το οποίο ίσως έχει ένα δείγμα δημιουργικότητας. Συνειδητοποίησα πρόσφατα πως δεν έχω αναρτήσει απολύτως τίποτα για αυτό το μήνα και χρόνο (καλή χρονιά παρεμπιπτώντος!) και είπα να γράψω ένα κειμενάκι στα γρήγορα σήμερα, μιας και λόγω εφημερίας, πάω λίγο πιο αργά στη δουλειά μου.
Στις φαντασιώσεις μου αυτά τα πρωινά πριν τις εφημερίες σηκώνομαι το ίδιο πρωί με τις κανονικές μέρες, έχοντας πέσει νωρίς για ύπνο, και πηγαίνω για τρέξιμο 45 λεπτά, μετά κάνω ντους και τρώω κάτι ελαφρύ για πρωινό. Αν μου μείνει χρόνος, που συνήθως μου μένει (στις φαντασιώσεις μου πάντα), τότε τακτοποιώ λίγο το δωμάτιο μου και διαβάζω λιγάκι. Έχοντας ξεκινήσει έτσι παραγωγικά τη μέρα μου, πηγαίνω στη δουλειά με όρεξη και χαρά.
Η σκληρή πραγματικότητα όμως είναι ότι το βράδυ πριν την εφημερία κάθομαι πιο αργά στον υπολογιστή γιατί απλά μπορώ και το πρωί απλά δε μπορώ να σηκωθώ. Με το ζόρι προλαβαίνω να πάρω τα πράγματα μου, παίρνω το πρώτο τραμ τρέχοντας και τρώω κάτι από το δρόμο, συχνά τυρόπιτα με φραπέ από ένα ελληνικό ζαχαροπλαστείο κοντά στο σταθμό του τρένου. Μετά τα 10-20 λεπτά ευτυχίας και ανακούφισης που πρόλαβα το τρένο, έφαγα πρωινό και μάλιστα ελληνικό κασιδιάρικο πρωινό, πηγαίνω στη δουλειά σκεφτόμενος, πως κατάφερα να χαραμίσω άλλο ένα πρωινό.
Αυτή τη στιγμή που κατάφερα αντί για όλα αυτά να γράψω ένα μικρό κειμενάκι στο μπλογκ είμαι αρκετά ευχαριστημένος. Τώρα κλείνω για να προλάβω το τραμ! Till next time...tata!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου