Κοιτούσα τις προάλλες τη θέση μου στη λίστα αναμονής για την ειδικότητα στο νοσοκομείο που έχω δηλώσει στην Ελλάδα. Αυτό το θέμα έχει καταντήσει κάπως αστείο, γιατί όταν πρωτοδήλωσα ήμουν νούμερο 10 σε νοσοκομείο που προβλέπει 8 θέσεις για ειδικευόμενους και μετά από αρκετούς μήνες που ξανακοίταξα, όντας πλέον στη Γερμανία για τα μαθήματα γλώσσας είχα βρεθεί νούμερο 11. Ακόμη και στη χώρα του υπαρκτού σουρεαλισμού είναι άξιο απορίας πως συνέβη αυτό. Παρόλα αυτά χθες που κοίταξα η θέση μου είχε πέσει στο νούμερο 6! Πέρασα χτες από το νοσοκομείο που έχω δηλώσει και μου είπαν πως ο τελευταίος από τους 6 τους ειδικευόμενους που δουλεύουν τώρα (2 θέσεις είναι κενές κατά τα γνωστά ελληνικά παράδοξα) τελειώνει στα μέσα του 2016. Το οποίο σημαίνει πως το αργότερο τέλος του 2016 αρχίζω, χρόνος που όμως μπορεί και να μειωθεί αν κάποιος διαγραφεί από τη λίστα, αν κάποια από τις συναδέλφισσες (συνάδελφες ? συναδελφές ?) που κάνουν τώρα ειδικότητα μείνει έγκυος, αν δημιουργηθούν περισσότερες θέσεις μετά την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος και τον ερχομό της ανάπτυξης, ή αν τέλοσπάντων κάποιος πεθάνει - χτύπα ξύλο. Ξέρω ότι εσείς που διαβάζετε το μπλογκ είστε ανώτεροι άνθρωποι και ποτέ δε θα φτάνατε στην ακραία σκέψη ότι θα ήταν καλό να πέθαινε ένας συνάδελφος από αυτούς που προηγούνται στη λίστα, αλλά για σκεφτείτε το λίγο ψύχραιμα : είναι μια πραγματικότητα ότι αν πεθάνει κάποιος διαγράφεται (ελπίζω!) από τη λίστα οπότε μειώνεται ο χρόνος αναμονής για τους από πάνω. Δε λέω να φτάσεις στο άκρο να δολοφονήσεις καποιον για να μειωθεί ο χρόνος σου, γιατί είμαστε δημοκρατικοί πολίτες και καταδικάζουμε τη βία από όπου και αν προέρχεται. Αλλά αν τώρα τα φέρει έτσι η μοίρα και πεθάνει κάποιος από τη λίστα πριν από σένα, εντάξει ανθρώπινο είναι, ένα κομμάτι σου θα χαρεί.
Λονγκ στόρυ σόρτ, μετά από δυόμιση περίπου χρόνια στη μαύρη ξενιτιά, η προοπτική να ξεκινήσω σύντομα Ελλάδα δεν είναι ορατή. Αν ήμουν καλός άνθρωπος θα μπορούσα απλά να αποφασίσω ότι θα μείνω Γερμανία, αφού ως τώρα είμαι ευχαριστημένος, να δηλώσω διαγραφή αντί να κάνω ανάκληση, ώστε να αρχίσει μια ψυχή 2-3 μήνες νωρίτερα την ειδικότητα. Αλλά όπως λέει και ο ποιητής, εγώ ο ταλαίπωρος να μπαλωθώ ζητώ, ας φρόντιζαν οι κραταιοί πολιτικοί να φτιάξουν ένα σύστημα όπου δε θα εύχεσαι να πεθάνει ο προηγούμενος για να αρχίσεις ειδικότητα. Το σύστημα είναι παράλογο και γεννάει απελπισμένους και κωλανθρώπους, δατς χάου γουί ρολ ιν δις κάντρι! Οπότε μάλλον θα ακολουθήσω και εγώ την πεπατημένη της αναμονής του διορισμού και ίσως της ανάκλησης όταν αυτός έρθει, γιατί δεν είναι αρκετή εξασφάλιση να βγάζω περισσότερα από τον οποιονδήποτε επιμελητή στην Ελλάδα και να έχω μηδενικό άγχος απόλυσης, χρειάζομαι και αυτή την έξτρα σιγουριά ότι μπορώ να γυρίσω Ελλάδα αν γουστάρω.
Το θέμα είναι ότι το σενάριο αυτό της επιστροφής δε το βλέπω πιθανό. Για την ακρίβεια παρατηρώ ένα έντονο ενδιαφέρον για την Ψυχιατρική στη Γερμανία, μια ειδικότητα της οποίας οι υποψήφιοι είχαν παραδοσιακά το μικρότερο κίνητρο να πάνε στο εξωτερικό λόγω του φραγμού της γλώσσας. Κάπως έτσι, δέχομαι ή πετυχαίνω συχνά μια ερώτηση, η οποία παρά τις διάφορες παραλλαγές της συνοψίζεται στον προβληματισμό :
"Θα τα καταφέρω να κάνω ψυχιατρική από τη στιγμή που δε μιλάω καλά τα γερμανικά ;"
Ευκαιρία λοιπόν να κάνω το παιδικό μου όνειρο να γίνω μια ιντερνετική Τένια Μακρή πραγματικότητατα. Παραφράζοντας λοιπόν μια ατάκα από το Inglourious Basterds, μπορώ να πω πως υπάρχουν πολλά προβλήματα όταν ασκείς την ειδικότητα του ψυχιατρου στη Γερμανία : το πρώτο και κυριότερο είναι ότι ασκείς την ειδικότητα του ψυχιάτρου στη Γερμανία.
Η Γλώσσα είναι αδιαμφισβήτητα μια τεράστια δυσκολία. Ακόμη και στα ελληνικά αν προσπαθείς να διαβάσεις και να κατανοήσεις Λακάν θα χάσεις τη μπάλα. Ακόμη και στα αγγλικά, τα οποία μπορεί και να τα μιλάς εξαιρετικά, θα τα βρεις πολύ σκούρα αν πάς να δουλέψεις σε μια κωμόπολη της Βόρειας Σκωτίας, όπου θα σου μιλάνε με την τοπική διάλεκτο. Πόσο μάλλον σε μια γλώσσα που πιθανότατα είναι η 3η ή 4η σου γλώσσα και πιθανότατα άρχισες να τη μαθαίνεις ενήλικος.
Υπάρχουν όμως κάποια αντικειμενικά και ταυτόχρονα ενθαρρυντικά δεδομένα : η Ψυχιατρική αυτή τη στιγμή είναι η ειδικότητα με τη μεγαλύτερη έλλειψη γιατρών. Και για αυτό το λόγο έχει μεγάλο αριθμό ξένων γιατρών ή γερμανών γιατρών με κάπως χαμηλότερο κίνητρο, καθώς πολλοί καταλήγουν στην ψυχιατρικη έχοντας ήδη μια άλλη ειδικότητα, προσελκυόμενοι κυρίως από την καλύτερη ποιότητα ζωής που έχει να προσφέρει σε σχέση με άλλες ειδικότητες όπως η παθολογία και η χειρουργική. Το οποίο από μόνο του δείχνει πως το σύστημα είναι αρκετά ανοικτό και εξαρτάται από εσένα πως θα κινηθείς και αν θα προσαρμοστείς.
Είναι βασικό να τονίσω ότι στη Γερμανία υπάρχει μια ιδιότυπη διχοτόμηση στην ψυχιατρική, η οποία αφορά μόνο τη Γερμανία : το αντικείμενο χωρίζεται στη γενική ψυχιατρική και την ψυχοσωματική ιατρική, ή όπως θα λέγαμε στα ελληνικά ψυχιατρική της κοινότητας. Αυτές οι δύο, παρά τη σημαντικότατη αλληλοεπικάλυψη τους είναι ξεχωριστές ειδικότητες. Η γενική ψυχιατρική ασχολείται με το κομμάτι εκείνο των νόσων που έχουν έντονο βιολογικό υπόβαθρο (σχιζοφρένεια, διπολιτική διαταραχή, βαριές καταθλίψεις κλπ) και οι κύριες μορφές θεραπείας είναι κυρίως οι βιολογικές, δηλαδή ψυχοφάρμακα και ηλεκτροσπασμοθεραπείες. Η ψυχοσωματική ιατρική ασχολείται με τις ήπιες και μέτριες καταθλιπτικές διαταραχές, τις αγχώδεις διαταραχές, τις διατροφικές διαταραχές, τους εθισμούς, τις διαταραχές προσωπικότητας, τις διαταραχές σωματοποίησης, μετατροπής κοκ και δουλεύει κυρίως με την ψυχοθεραπεία και συμπληρωματικά με φαρμάκα. Όπως πιθανώς ήδη υποθέτετε, η γενική ψυχιατρική έχει μεγαλύτερο ποσοστό ξένων γιατρών από την ψυχοσωματική, χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια πως η ψυχοσωματική είναι απαγορευτική για τους ξένους - εγώ έχω ήδη εργαστεί 1,5 χρόνο στους εθισμούς.
Αυτή η διχοτόμηση φαίνεται φυσικά λίγο αφύσικη. Ως ψυχίατρος θεωρώ αυτονόητο ότι πρέπει να κατέχω το συνολικό φάσμα των ψυχικών νόσων και μου φαίνεται λιγο κάπως να αποδεχτώ πως δε θα δουλέψω ποτέ ιδιαίτερα με αγχώδεις διαταραχές ή ψυχώσεις αν κάνω τη μία ή την άλλη ειδικότητα. Από την άλλη, στην επαρχία της Γερμανίας όλα αυτά πάνε περίπατο, καθώς τα ιατρεία τα έχουν συνήθως Nervenärzte, δηλαδή γιατροί που έχουν ταυτόχρονα τον τίτλο ψυχιάτρου και νευρολόγου, καθώς η διχοτόμηση τους είναι σχετικά πρόσφατη. Δηλαδή, ως ψυχίατρος έχεις μάλλον ευρύτερο αντικείμενο, κάτι σημαντικό αν σε ενδιαφέρει η κλινική πράξη. Το γεγονός πάντως είναι πως κατά πάσα πιθανότητα θα διαλέξεις τη γενική ψυχιατρική, κυρίως επειδή η άλλη δεν αναγνωρίζεται στην Ελλάδα. Και από τη στιγμή που θα διαλέξεις τη γενική ψυχιατρική, θα δουλεύεις κυρίως με φάρμακα και μάλλον γνωσιακή, skills που δεν είναι τόσο δύσβατα από πλευράς γλώσσας όσο μια ψυχοδυναμική προσέγγιση.
Mε άλλα λόγια, αν με τον όρο Ψυχιατρική σκέφτεσαι σεξουαλικούς συνειρμούς, κοκκάλινο γυαλί, τσιμπούκι, γραφείο με σουρεάλ πίνακες και Rorschach tests ή μια καριέρα με πολλές δημοσιεύσεις και έντονη ερευνητική παρουσία, ίσως να δυσκολευτείς λόγω γλώσσας. Αλλά αν σε ενδιαφέρει να γίνεις απλώς ένας καλός κλινικός ψυχίατρος δε θεωρώ ότι έχεις να φοβηθείς κάτι, ίσα ίσα που θα βρεις και αρκετές ευκαιρίες. Και άμα υπάρξουν στιγμές που η γλώσσα σε αποθαρρύνει, να σκέφτεσαι τον Σταύρο Μέντζο, ο οποίος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1930, σπούδασε εκεί ιατρική και ήρθε στη Γερμανία, έκανε διδακτορικό, έγινε Νευρολόγος, Ψυχίατρος και Ψυχαναλυτής και έγραψε πολλά βιβλία ψυχιατρικής, όπως το βιβλίο Neurotische Konfliktverarbeitung, το οποίο είναι και βιβλίο αναφοράς σε πολλά ινστιτούτα ψυχοθεραπείας. Kαι όλα αυτά σε μια εποχή τελείως διαφορετική από τη σημερινή.
Μέσα από αυτά που γράφω, φαντάζομαι βέβαιο κάποιον στα 24-26, που μόλις τέλειωσε το πανεπιστήμιο, θέλει να κάνει ψυχιατρική και ψάχνεται ψαρωμένος, να δει ποιες είναι οι επιλογές του. Και είναι σαφές πως η Γερμανία είναι μια καλή επιλογή για αυτό το γκρουπ γιατρών. Η ψυχιατρική είναι όμως μια καλή επιλογή και για όσους είναι λίγο πιο μεγάλοι ή σκέφτονται να αλλάξουν καριέρα. Ένας φίλος μου είχε στείλει πριν κάποιο καιρό το εξής μήνυμα :
Υπάρχει στην Ελλάδα για πολλούς και διάφορους λόγους η νοοτροπία ότι θα πρέπει να ξέρεις από τα 24 σου, για να μη πω από τα 18, όχι μόνο τι δουλειά θες να κάνεις στη ζωή σου, αλλά και πάνω σε ποιο αντικείμενο θα πρέπει να κάνεις τη διδακτορική σου διατριβή. Η σκέψη που έκανε ο φίλος παραπάνω, που από ότι μου είπε ήταν γύρω στα 40, αν δηλαδή αξίζει να τολμήσει μια αλλαγή καριέρας είναι για τα ελληνικά πρότυπα σχεδόν αδιανόητη, στη Γερμανία όμως είναι κάτι πολύ πολύ συνηθισμένο. Έχω μια συνάδελφο στα 45 που μετά τις σπουδές της ασχολήθηκε επί 20 χρόνια με τη δημοσιογραφία και γύρισε στην ιατρική επειδή έπαθε σκληρυνση κατά πλάκας και χρειαζόταν μια δουλειά με λιγότερο στρες. Μια άλλη συνάδελφος γύρισε στα 55 της στην ιατρική μετά από χρόνια που δούλευε σαν υπάλληλος σε φαρμακευτική εταιρεία. Οι περισσότεροι συνάδελφοι μου ξεκίνησαν από κάποια άλλη ειδικότητα ή έχουν ολοκληρώσει κάποια άλλη ειδικότητα και ήρθαν στη ψυχιατρική για λόγους ποιότητας ζωής. Αυτό είναι ιδιαίτερα φανερό σε γυναίκες που έλλειψαν κάποιο διάστημα από την ιατρική λόγω παιδιών και θέλουν να δουλέψουν part-time (ή teilzeit στα γερμανικά) για να μπορούν να περνούν και κάποιο χρόνο και στο σπίτι τους. Η προσωπική μου άποψη λοιπόν είναι ότι από τη στιγμή που το σκέφτεσαι πρέπει να το τολμήσεις, ειδικά στη Γερμανία. Η χώρα αυτή δε παρέχει τη φοβερή ποιότητα εκπαίδευσης (παρότι ακόμη και αυτή κατά την άποψη μου είναι καλύτερη από του μέσου νοσοκομείου της Ελλάδας) αλλά έχει κάποια μοναδικά πλεονεκτήματα : ευελεξία, εργασιακά δικαιώματα, ικανοποιητικούς μισθούς. Στην Ελλάδα με το ηλίθιο σύστημα των αναμονών πρέπει να ξέρεις ακριβώς τι θες και σε ποιο νοσοκομείο το θες, γιατί δεν υπάρχει πρακτικά η δυνατότητα να αλλάξεις. Στη Γερμανία αντίθετα απλά κάνεις το βιογραφικό σου σε όποιο νοσοκομείο γουστάρεις, για όποια ειδικότητα γουστάρεις, και αν δεις τελικά ότι δε σε καλύπτει αυτό που διάλεξες, μπορείς με την ίδια πολύ απλή διαδικασία να φύγεις.
Σύνοψη : η Ψυχιατρική στη Γερμανία είναι εφικτή και η παρούσα ευελεξία στις εργασιακές σχέσεις στο χώρο της Υγείας στη Γερμανία την καθιστά ιδανική για τέτοια μικροπειράματα, που θα σε βοηθήσουν να διαλέξεις ή να αποκλείσεις κάποια ειδικότητα.
Αν σου άρεσε αυτή η ανάρτηση, κοίταξε και τις προηγούμενες :
Λονγκ στόρυ σόρτ, μετά από δυόμιση περίπου χρόνια στη μαύρη ξενιτιά, η προοπτική να ξεκινήσω σύντομα Ελλάδα δεν είναι ορατή. Αν ήμουν καλός άνθρωπος θα μπορούσα απλά να αποφασίσω ότι θα μείνω Γερμανία, αφού ως τώρα είμαι ευχαριστημένος, να δηλώσω διαγραφή αντί να κάνω ανάκληση, ώστε να αρχίσει μια ψυχή 2-3 μήνες νωρίτερα την ειδικότητα. Αλλά όπως λέει και ο ποιητής, εγώ ο ταλαίπωρος να μπαλωθώ ζητώ, ας φρόντιζαν οι κραταιοί πολιτικοί να φτιάξουν ένα σύστημα όπου δε θα εύχεσαι να πεθάνει ο προηγούμενος για να αρχίσεις ειδικότητα. Το σύστημα είναι παράλογο και γεννάει απελπισμένους και κωλανθρώπους, δατς χάου γουί ρολ ιν δις κάντρι! Οπότε μάλλον θα ακολουθήσω και εγώ την πεπατημένη της αναμονής του διορισμού και ίσως της ανάκλησης όταν αυτός έρθει, γιατί δεν είναι αρκετή εξασφάλιση να βγάζω περισσότερα από τον οποιονδήποτε επιμελητή στην Ελλάδα και να έχω μηδενικό άγχος απόλυσης, χρειάζομαι και αυτή την έξτρα σιγουριά ότι μπορώ να γυρίσω Ελλάδα αν γουστάρω.
Το θέμα είναι ότι το σενάριο αυτό της επιστροφής δε το βλέπω πιθανό. Για την ακρίβεια παρατηρώ ένα έντονο ενδιαφέρον για την Ψυχιατρική στη Γερμανία, μια ειδικότητα της οποίας οι υποψήφιοι είχαν παραδοσιακά το μικρότερο κίνητρο να πάνε στο εξωτερικό λόγω του φραγμού της γλώσσας. Κάπως έτσι, δέχομαι ή πετυχαίνω συχνά μια ερώτηση, η οποία παρά τις διάφορες παραλλαγές της συνοψίζεται στον προβληματισμό :
"Θα τα καταφέρω να κάνω ψυχιατρική από τη στιγμή που δε μιλάω καλά τα γερμανικά ;"
Ευκαιρία λοιπόν να κάνω το παιδικό μου όνειρο να γίνω μια ιντερνετική Τένια Μακρή πραγματικότητατα. Παραφράζοντας λοιπόν μια ατάκα από το Inglourious Basterds, μπορώ να πω πως υπάρχουν πολλά προβλήματα όταν ασκείς την ειδικότητα του ψυχιατρου στη Γερμανία : το πρώτο και κυριότερο είναι ότι ασκείς την ειδικότητα του ψυχιάτρου στη Γερμανία.
Η Γλώσσα είναι αδιαμφισβήτητα μια τεράστια δυσκολία. Ακόμη και στα ελληνικά αν προσπαθείς να διαβάσεις και να κατανοήσεις Λακάν θα χάσεις τη μπάλα. Ακόμη και στα αγγλικά, τα οποία μπορεί και να τα μιλάς εξαιρετικά, θα τα βρεις πολύ σκούρα αν πάς να δουλέψεις σε μια κωμόπολη της Βόρειας Σκωτίας, όπου θα σου μιλάνε με την τοπική διάλεκτο. Πόσο μάλλον σε μια γλώσσα που πιθανότατα είναι η 3η ή 4η σου γλώσσα και πιθανότατα άρχισες να τη μαθαίνεις ενήλικος.
Υπάρχουν όμως κάποια αντικειμενικά και ταυτόχρονα ενθαρρυντικά δεδομένα : η Ψυχιατρική αυτή τη στιγμή είναι η ειδικότητα με τη μεγαλύτερη έλλειψη γιατρών. Και για αυτό το λόγο έχει μεγάλο αριθμό ξένων γιατρών ή γερμανών γιατρών με κάπως χαμηλότερο κίνητρο, καθώς πολλοί καταλήγουν στην ψυχιατρικη έχοντας ήδη μια άλλη ειδικότητα, προσελκυόμενοι κυρίως από την καλύτερη ποιότητα ζωής που έχει να προσφέρει σε σχέση με άλλες ειδικότητες όπως η παθολογία και η χειρουργική. Το οποίο από μόνο του δείχνει πως το σύστημα είναι αρκετά ανοικτό και εξαρτάται από εσένα πως θα κινηθείς και αν θα προσαρμοστείς.
Είναι βασικό να τονίσω ότι στη Γερμανία υπάρχει μια ιδιότυπη διχοτόμηση στην ψυχιατρική, η οποία αφορά μόνο τη Γερμανία : το αντικείμενο χωρίζεται στη γενική ψυχιατρική και την ψυχοσωματική ιατρική, ή όπως θα λέγαμε στα ελληνικά ψυχιατρική της κοινότητας. Αυτές οι δύο, παρά τη σημαντικότατη αλληλοεπικάλυψη τους είναι ξεχωριστές ειδικότητες. Η γενική ψυχιατρική ασχολείται με το κομμάτι εκείνο των νόσων που έχουν έντονο βιολογικό υπόβαθρο (σχιζοφρένεια, διπολιτική διαταραχή, βαριές καταθλίψεις κλπ) και οι κύριες μορφές θεραπείας είναι κυρίως οι βιολογικές, δηλαδή ψυχοφάρμακα και ηλεκτροσπασμοθεραπείες. Η ψυχοσωματική ιατρική ασχολείται με τις ήπιες και μέτριες καταθλιπτικές διαταραχές, τις αγχώδεις διαταραχές, τις διατροφικές διαταραχές, τους εθισμούς, τις διαταραχές προσωπικότητας, τις διαταραχές σωματοποίησης, μετατροπής κοκ και δουλεύει κυρίως με την ψυχοθεραπεία και συμπληρωματικά με φαρμάκα. Όπως πιθανώς ήδη υποθέτετε, η γενική ψυχιατρική έχει μεγαλύτερο ποσοστό ξένων γιατρών από την ψυχοσωματική, χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια πως η ψυχοσωματική είναι απαγορευτική για τους ξένους - εγώ έχω ήδη εργαστεί 1,5 χρόνο στους εθισμούς.
Αυτή η διχοτόμηση φαίνεται φυσικά λίγο αφύσικη. Ως ψυχίατρος θεωρώ αυτονόητο ότι πρέπει να κατέχω το συνολικό φάσμα των ψυχικών νόσων και μου φαίνεται λιγο κάπως να αποδεχτώ πως δε θα δουλέψω ποτέ ιδιαίτερα με αγχώδεις διαταραχές ή ψυχώσεις αν κάνω τη μία ή την άλλη ειδικότητα. Από την άλλη, στην επαρχία της Γερμανίας όλα αυτά πάνε περίπατο, καθώς τα ιατρεία τα έχουν συνήθως Nervenärzte, δηλαδή γιατροί που έχουν ταυτόχρονα τον τίτλο ψυχιάτρου και νευρολόγου, καθώς η διχοτόμηση τους είναι σχετικά πρόσφατη. Δηλαδή, ως ψυχίατρος έχεις μάλλον ευρύτερο αντικείμενο, κάτι σημαντικό αν σε ενδιαφέρει η κλινική πράξη. Το γεγονός πάντως είναι πως κατά πάσα πιθανότητα θα διαλέξεις τη γενική ψυχιατρική, κυρίως επειδή η άλλη δεν αναγνωρίζεται στην Ελλάδα. Και από τη στιγμή που θα διαλέξεις τη γενική ψυχιατρική, θα δουλεύεις κυρίως με φάρμακα και μάλλον γνωσιακή, skills που δεν είναι τόσο δύσβατα από πλευράς γλώσσας όσο μια ψυχοδυναμική προσέγγιση.
Mε άλλα λόγια, αν με τον όρο Ψυχιατρική σκέφτεσαι σεξουαλικούς συνειρμούς, κοκκάλινο γυαλί, τσιμπούκι, γραφείο με σουρεάλ πίνακες και Rorschach tests ή μια καριέρα με πολλές δημοσιεύσεις και έντονη ερευνητική παρουσία, ίσως να δυσκολευτείς λόγω γλώσσας. Αλλά αν σε ενδιαφέρει να γίνεις απλώς ένας καλός κλινικός ψυχίατρος δε θεωρώ ότι έχεις να φοβηθείς κάτι, ίσα ίσα που θα βρεις και αρκετές ευκαιρίες. Και άμα υπάρξουν στιγμές που η γλώσσα σε αποθαρρύνει, να σκέφτεσαι τον Σταύρο Μέντζο, ο οποίος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1930, σπούδασε εκεί ιατρική και ήρθε στη Γερμανία, έκανε διδακτορικό, έγινε Νευρολόγος, Ψυχίατρος και Ψυχαναλυτής και έγραψε πολλά βιβλία ψυχιατρικής, όπως το βιβλίο Neurotische Konfliktverarbeitung, το οποίο είναι και βιβλίο αναφοράς σε πολλά ινστιτούτα ψυχοθεραπείας. Kαι όλα αυτά σε μια εποχή τελείως διαφορετική από τη σημερινή.
Μέσα από αυτά που γράφω, φαντάζομαι βέβαιο κάποιον στα 24-26, που μόλις τέλειωσε το πανεπιστήμιο, θέλει να κάνει ψυχιατρική και ψάχνεται ψαρωμένος, να δει ποιες είναι οι επιλογές του. Και είναι σαφές πως η Γερμανία είναι μια καλή επιλογή για αυτό το γκρουπ γιατρών. Η ψυχιατρική είναι όμως μια καλή επιλογή και για όσους είναι λίγο πιο μεγάλοι ή σκέφτονται να αλλάξουν καριέρα. Ένας φίλος μου είχε στείλει πριν κάποιο καιρό το εξής μήνυμα :
Καλησπέρα,
Εργάζομαι εδώ και ένα χρόνο στην Γερμανία και σκέφτομαι να κάνω μια μεγάλη αλλαγή στην ζωή μου και να αλλάξω ειδικότητα. Για διάφορους προσωπικούς λόγους στην Ελλάδα έκανα μια τελείως διαφορετική ειδικότητα και όχι ψυχιατρική, που ήταν και αυτή που αγαπούσα. Η Γερμανία είναι μια ευκαιρία, ίσως και η τελευταία για μένα να ξεκινήσω πάλι απο την αρχή. Ισως καταλαβαίνεις ότι αυτό είναι ένα μεγάλο άλμα για μένα, είμαι πολύ σκεπτικός και δυστακτικτός.
Θα ήθελα την συμβουλή σου
Εργάζομαι εδώ και ένα χρόνο στην Γερμανία και σκέφτομαι να κάνω μια μεγάλη αλλαγή στην ζωή μου και να αλλάξω ειδικότητα. Για διάφορους προσωπικούς λόγους στην Ελλάδα έκανα μια τελείως διαφορετική ειδικότητα και όχι ψυχιατρική, που ήταν και αυτή που αγαπούσα. Η Γερμανία είναι μια ευκαιρία, ίσως και η τελευταία για μένα να ξεκινήσω πάλι απο την αρχή. Ισως καταλαβαίνεις ότι αυτό είναι ένα μεγάλο άλμα για μένα, είμαι πολύ σκεπτικός και δυστακτικτός.
Θα ήθελα την συμβουλή σου
Ευχαριστώ
Υπάρχει στην Ελλάδα για πολλούς και διάφορους λόγους η νοοτροπία ότι θα πρέπει να ξέρεις από τα 24 σου, για να μη πω από τα 18, όχι μόνο τι δουλειά θες να κάνεις στη ζωή σου, αλλά και πάνω σε ποιο αντικείμενο θα πρέπει να κάνεις τη διδακτορική σου διατριβή. Η σκέψη που έκανε ο φίλος παραπάνω, που από ότι μου είπε ήταν γύρω στα 40, αν δηλαδή αξίζει να τολμήσει μια αλλαγή καριέρας είναι για τα ελληνικά πρότυπα σχεδόν αδιανόητη, στη Γερμανία όμως είναι κάτι πολύ πολύ συνηθισμένο. Έχω μια συνάδελφο στα 45 που μετά τις σπουδές της ασχολήθηκε επί 20 χρόνια με τη δημοσιογραφία και γύρισε στην ιατρική επειδή έπαθε σκληρυνση κατά πλάκας και χρειαζόταν μια δουλειά με λιγότερο στρες. Μια άλλη συνάδελφος γύρισε στα 55 της στην ιατρική μετά από χρόνια που δούλευε σαν υπάλληλος σε φαρμακευτική εταιρεία. Οι περισσότεροι συνάδελφοι μου ξεκίνησαν από κάποια άλλη ειδικότητα ή έχουν ολοκληρώσει κάποια άλλη ειδικότητα και ήρθαν στη ψυχιατρική για λόγους ποιότητας ζωής. Αυτό είναι ιδιαίτερα φανερό σε γυναίκες που έλλειψαν κάποιο διάστημα από την ιατρική λόγω παιδιών και θέλουν να δουλέψουν part-time (ή teilzeit στα γερμανικά) για να μπορούν να περνούν και κάποιο χρόνο και στο σπίτι τους. Η προσωπική μου άποψη λοιπόν είναι ότι από τη στιγμή που το σκέφτεσαι πρέπει να το τολμήσεις, ειδικά στη Γερμανία. Η χώρα αυτή δε παρέχει τη φοβερή ποιότητα εκπαίδευσης (παρότι ακόμη και αυτή κατά την άποψη μου είναι καλύτερη από του μέσου νοσοκομείου της Ελλάδας) αλλά έχει κάποια μοναδικά πλεονεκτήματα : ευελεξία, εργασιακά δικαιώματα, ικανοποιητικούς μισθούς. Στην Ελλάδα με το ηλίθιο σύστημα των αναμονών πρέπει να ξέρεις ακριβώς τι θες και σε ποιο νοσοκομείο το θες, γιατί δεν υπάρχει πρακτικά η δυνατότητα να αλλάξεις. Στη Γερμανία αντίθετα απλά κάνεις το βιογραφικό σου σε όποιο νοσοκομείο γουστάρεις, για όποια ειδικότητα γουστάρεις, και αν δεις τελικά ότι δε σε καλύπτει αυτό που διάλεξες, μπορείς με την ίδια πολύ απλή διαδικασία να φύγεις.
Σύνοψη : η Ψυχιατρική στη Γερμανία είναι εφικτή και η παρούσα ευελεξία στις εργασιακές σχέσεις στο χώρο της Υγείας στη Γερμανία την καθιστά ιδανική για τέτοια μικροπειράματα, που θα σε βοηθήσουν να διαλέξεις ή να αποκλείσεις κάποια ειδικότητα.
Αν σου άρεσε αυτή η ανάρτηση, κοίταξε και τις προηγούμενες :
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου